Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν.
Στις προηγούμενες εποχές της ιστορίας βρίσκουμε σχεδόν παντού μια πλήρη διαίρεση της κοινωνίας σε διάφορες κλειστές τάξεις, μια πολύτροπη διαβάθμιση των κοινωνικών θέσεων. Στην αρχαία Ρώμη βρίσκουμε πατρίκιους, ιππείς, πληβείους, δούλους. Στο μεσαίωνα φεουδάρχες, υποτελείς, μαστόρους, καλφάδες, δουλοπάροικους κι επιπλέον σε καθεμιά απ' αυτές τις τάξεις βρίσκουμε ξανά ιδιαίτερες διαβαθμίσεις.
Η σύγχρονη αστική κοινωνία που πρόβαλε από την καταστροφή της φεουδαρχικής κοινωνίας δεν κατάργησε τις ταξικές αντιθέσεις, έβαλε μονάχα στη θέση των παλιών νέες τάξεις, νέους όρους καταπίεσης, νέες μορφές πάλης.
Ωστόσο, η εποχή μας, η εποχή της αστικής τάξης, χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι απλοποίησε τις ταξικές αντιθέσεις. Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο.
Καθώς δηλαδή από την πολλαπλότητα και τον κατακερματισμό των κοινωνικών ομάδων εμφανίζονται για πρώτη φορά μαζικοποιημένες και δια βίας ομοιογενοποιημένες δύο τάξεις, καθώς αίρονται, μέσω συντριπτικών αλλαγών στον τρόπο παραγωγής, οι ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στα παραγώμενα αγαθά και συνάμα ανάμεσα στους παραγωγούς τους --στον κατεστραμμένο τεχνίτη, τον ακτήμονα, τον απαλλοτριωμένο καλλιεργητή, τον χρεοκωπημένο μικροέμπορο, ή τον απολυμένο και άνεργο στρατιώτη, που συναντιούνται στις πύλες του υφαντουργείου-- καθώς δημιουργείται, από τα συντρίμμια διαφόρων κοινωνικών ομάδων, μία τάξη που ο Μαρξ ονομάζει προλεταριάτο και απέναντί της, μια άλλη τάξη, η αστική, καθώς η ίδια η λέξη "τάξη" αποκτά ορατότητα και νόημα στην κοινωνική συνείδηση, το δίκαιο αποσύρει κάθε αναφορά σε τάξεις. Τα υποκείμενά του είναι αποκλειστικά τα άτομα, τα οποία νοεί ως καταλαμβάνοντα καθαρά συγκυριακές θέσεις, ως "εργοδότες" ή ως "εργαζόμενοι", και τις σχέσεις των οποίων παραδίδει σε μια ακλεή υποκατηγορία του που ονομάζεται "εργασιακό δίκαιο."
Πόσο διαφορετική η αρχαία κοινωνία, όπου οι "τάξεις" ονομάζονται και καθορίζονται ως τέτοιες απ' το δίκαιο, όπου αποτελούν παράγωγα της δικής του --λίγο πολύ αυθαίρετης-- ταξινομητικής λογικής, όπου, τέλος, η ύπαρξή τους για τον νομοθέτη δεν αποτελεί απλώς υποσημείωση αλλά κεντρικής σημασίας αρχή για την δόμηση της κοινωνίας! Ή ριζική απλοποίηση στις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις και εξαφάνιση των συλλογικών συνεπαγωγών αυτής της απλοποίησης απ' το δίκαιο (νεωτερικότητα), ή ονομασία από το δίκαιο αλλά με όρους κατακερματισμένης πολλαπλότητας (αρχαιότητα)! Αυτό, τουλάχιστον, είναι το --φαινομενικό έστω-- παράδοξο που αναδύεται αν συγκρίνει κανείς τη σιωπή για τις τάξεις στο αστικό δίκαιο μετά τις επαναστάσεις του 18ου αιώνα και, για παράδειγμα, την απ' τα πάνω κατασκευή "τάξεων" στη νομοθεσία του Σόλωνα στην Αρχαία Αθήνα:
Τιμοκρατία
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η Τιμοκρατία ήταν πολιτικό σύστημα που εφαρμοζόταν στην αρχαία Ελλάδα. Με το σύστημα αυτό η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και στη διακυβέρνηση της πόλεως - κράτους καθοριζόταν με την περιουσιακή τους κατάσταση.
Την τιμοκρατία ως πολίτευμα, ο Πλάτων το αποκαλούσε "ολιγαρχία", "τιμαρχία", καθώς και "φιλότιμο πολιτεία". Ο δε Ξενοφών "πλουτοκρατία" και ο Αριστοτέλης, που το θεωρούσε ως το χειρότερο, "πολιτεία από τιμημάτων" και "τιμοκρατία".
Το τιμοκρατικό ως σύστημα αξιολόγησης των πολιτών είχε εισαγάγει στην αρχαία Αθήνα ο Σόλων, που θεωρείται ως ένας των επτά σοφών της αρχαιότητας, ο οποίος διαίρεσε τους πολίτες ανάλογα με το ετήσιο αγροτικό τους εισόδημα, το λεγόμενο "τίμημα", σε τέσσερις κατηγορίες - τάξεις, (τους πεντακοσιομέδιμνους, τριακοσιομέδιμνους κ.λπ.).
Το τιμοκρατικό σύστημα
(Το τίμημα = η υπολογιζόμενη σε μέδιμνους* αξία της περιουσίας του πολίτη)
* Ο μέδιμνος = περίπου 80 κιλά προϊόντων
Οι πολίτες της Αττικής κατατάχθηκαν σε κατηγορίες ανάλογα με το τίμημα για τον καθένα, ως εξής:
κατηγορία
Πεντακοσιομέδιμνοι
καθήκοντα - υποχρεώσεις
9 άρχοντες
μέλη του Άρειου Πάγου
μέλη της Βουλής
μέλη της Ηλιαίας
μέλη της Εκκλησίας
υπηρετούσαν στο ιππικό - αξιωματικοί στο στρατό
πλήρωναν Εισφορές
κατηγορία
Τριακοσιομέδιμνοι
ή ιππείς
καθήκοντα - υποχρεώσεις
9 άρχοντες
μέλη του Άρειου Πάγου
μέλη της Βουλής
μέλη της Ηλιαίας
μέλη της Εκκλησίας
υπηρετούσαν στο ιππικό - αξιωματικοί στο στρατό
πλήρωναν Εισφορές
κατηγορία
Διακοσιομέδιμνοι
ή ζευγίτες
καθήκοντα - υποχρεώσεις
μέλη της Βουλής
Κατώτερα αξιώματα
μέλη της Ηλιαίας
μέλη της Εκκλησίας
Οπλίτες της στρατιωτικής "φάλαγγας"
Εισφορές
κατηγορία
Θήτες
καθήκοντα - υποχρεώσεις
μέλη της Ηλιαίας
μέλη της Εκκλησίας
"ψιλοί" στρατιώτες
Αυτά, χωρίς να υπολογίζονται ιερείς, μέτοικοι, δούλοι και γυναίκες...
http://leninreloaded.blogspot.gr/2014/06/blog-post_9.html#more
Αναρτήσεις
