Στους δρόμους η αγγλική εργατική τάξη για καλύτερους μισθούς

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018 ·

Χιλιάδες εργαζόμενοι κατέκλυσαν σήμερα τους δρόμους στο κέντρο του Λονδίνου για να διεκδικήσουν «μια νέα συμφωνία» για τις συνθήκες εργασίας και να μπει ένα τέλος στη συμπίεση των μισθών τους, τη σφοδρότερη, όπως καταγγέλλουν, στη σύγχρονη ιστορία της χώρας τους.

Στην κινητοποίηση συμμετείχε και ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν.

Η Ομοσπονδία Συνδικαλιστικών Ενώσεων (Trades Union Congress) διοργάνωσε την πορεία με αιτήματα την αύξηση του κατώτατου μισθού, τη βελτίωση της ασφάλειας στους χώρους εργασίας και τις επενδύσεις στις δημόσιες υπηρεσίες.

«Αυτή η διαδήλωση σήμερα έχει να κάνει με τα εργασιακά δικαιώματα, τις προσπάθειες που πρέπει να καταβάλουμε συλλογικά αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια διακήρυξη ότι θα διαδηλώνουμε όσο χρειαστεί, υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αξιοπρέπειας» επισήμανε ο Τζέρεμι Κόρμπιν ενώπιον των διαδηλωτών.

Οι συνδικαλιστικές ενώσεις καταγγέλλουν ότι οι μισθοί δεν προβλέπεται να επιστρέψουν στα επίπεδα προ της κρίσης έως το 2025. Πρόκειται για τη χειρότερη περίοδο μισθολογικής στασιμότητας των τελευταίων δύο αιώνων.

Σουδάν: 19χρονη καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί σκότωσε τον σύζυγο και βιαστή της

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018 ·

Την έντονη αντίδρασή της για το γεγονός ότι δικαστήριο του Σουδάν επέβαλε τη θανατική ποινή σε έφηβη που κατηγορείται ότι σκότωσε, αμυνόμενη, τον σύζυγο και βιαστή της εξέφρασε η Διεθνής Αμνηστία.

Η Νούρα Χουσέιν Χάμαντ, 19 χρονών, είναι «θύμα» και «η ποινή η οποία της επιβλήθηκε είναι ανυπόφορα απάνθρωπη», δήλωσε ο Σέιφ Μαγκάνγκο, υποδιευθυντής του τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας που είναι αρμόδιο για την Ανατολική Αφρική, το Κέρας της Αφρικής και την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. «Η ποινή του θανάτου είναι η πιο σκληρή, απάνθρωπη και ταπεινωτική τιμωρία. Η επιβολή της σε ένα θύμα βιασμού δεν κάνει τίποτε άλλο πέρα από το να υπογραμμίζει το ότι οι σουδανικές αρχές δεν αναγνωρίζουν τη βία την οποία υπέστη» η νέα, πρόσθεσε ο Μαγκάνγκο.

Η Νούρα Χουσέιν καταδικάστηκε σε θάνατο διότι σκότωσε τον Αμπντουλραχμάν Χαμάντ, τον άνδρα τον οποίο την υποχρέωσε να παντρευτεί ο πατέρας της όταν έκλεισε τα 16 της χρόνια. Ο νόμος στο Σουδάν επιτρέπει να παντρεύονται παιδιά από την ηλικία των 10 ετών και πάνω. «Οι σουδανικές αρχές θα όφειλαν να ακυρώσουν αυτήν τη χονδροειδώς άδικη καταδίκη και να εγγυηθούν το δικαίωμα της Νούρα σε μια δίκαιη (επαναληπτική) δίκη, η οποία θα πάρει υπόψη τα ελαφρυντικά» στοιχεία όσον αφορά τις περιστάσεις της ανθρωποκτονίας, έκρινε η ΜΚΟ.

Μάης του '36: Ο ματωμένος θρίαμβος και ο συγκλονιστικός «Επιτάφιος»

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018 ·

Μία από τις κορυφαίες στιγμές, ηρωικές και τραγικές, ταυτόχρονα, του ελληνικού εργατικού κινήματος, αποτελεί, αναμφισβήτητα, ο ματωμένος Μάης του 1936 στην Θεσσαλονίκη. Ο οποίος έγινε και η αιτία για την δημιουργία του εμβληματικού αριστουργήματος της νεοελληνικής λογοτεχνίας και εκ των κορυφαίων ελληνικών λογοτεχνικών έργων του 20ού αιώνα, του «Επιτάφιου», του Γιάννη Ρίτσου.

Τα τραγικά γεγονότα του Μάη του ’36 είναι η κορύφωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον Μεσοπόλεμο, η οποία κλιμακώθηκε με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 1929, μέσα σε ένα διεθνές κλίμα που χαρακτηριζόταν από το δημοκρατικό πείραμα της Ισπανίας και την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικά, το 1933 έγιναν 360 απεργίες σε όλη την χώρα και σε πλήθος κλάδων, με συμμετοχή 120.000 εργατών, ενώ το 1934 έγιναν 480 απεργίες με συμμετοχή 180.000 εργατών(1).

Η κλιμάκωση αυτή αποκτά χαρακτηριστικά κοινωνικής έκρηξης με την έλευση του 1936. Κατά τους πρώτους μήνες εκείνης της χρονιάς και μέχρι τον Μάρτιο απεργούν ήδη πάνω από 200.000 εργάτες. Απεργιακές κινητοποιήσεις οργανώνουν και οι επαγγελματίες, ενώ στην επαρχία οι αγρότες οργανώνουν μαζικά συλλαλητήρια. Αντίστοιχα, οι φοιτητές οργανώνουν πολύπλευρες κινητοποιήσεις διεκδικώντας πανεπιστημιακές και γενικότερες δημοκρατικές ελευθερίες(2).

Το κράτος απαντά με άγρια καταστολή σε όλη την χώρα. Τον Ιανουάριο του 1936 έγιναν 117 συλλήψεις, 18 φυλακίσεις, 37 εξορισμοί, 33 τραυματισμοί, 1 δολοφονία, 38 βασανισμοί, 13 απαγορεύσεις συνεδρίων και συγκεντρώσεων, 1 αστυνομική έρευνα, 4 διαλύσεις σωματείων και 3 κατασχέσεις.

Σεξουαλική Παιδική Κακοποίηση: Η Μάστιγα Που (Επιλέγουμε Να) Αγνοούμε...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018 ·

Μετά τα τελευταία περιστατικά και τις πολύκροτες υποθέσεις στη χώρα μας, η κοινή γνώμη φαίνεται να έχει ευαισθητοποιηθεί για ένα θέμα που παλαιότερα αγνοούσε – ή, καλύτερα, επέλεγε να αγνοεί, βυθιζόμενη στη σιωπή. Σε μία μάλλον βολική σιωπή. 

Πρόκειται φυσικά για το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών, στο πλαίσιο της γενικότερης παιδικής κακοποίησης και καταπάτησης των δικαιωμάτων του.
Τι είναι, όμως, παιδική κακοποίηση; Είναι κάθε πράξη ή σειρά πράξεων ή παράλειψη εκ μέρους ενός γονιού ή άλλου ατόμου που φροντίζει το παιδί, η οποία έχει ως συνέπεια τη βλάβη, το δυναμικό για βλάβη ή απειλή βλάβης ενός παιδιού (WHO,CDC). Οι βασικές κατηγορίες στις οποίες διακρίνεται η κακοποίηση είναι οι εξής: παραμέληση, σωματική κακοποίηση, ψυχολογική/συναισθηματική κακοποίηση και σεξουαλική κακοποίηση.
Συγκεκριμένα, ως σεξουαλική κακοποίηση θεωρείται η συμμετοχή ή έκθεση παιδιών ή εφήβων σε πράξεις σεξουαλικού περιεχομένου, οι οποίες υποκινούνται από κάποιον ενήλικα και έχουν ως απώτερο σκοπό τη διέγερση ή ικανοποίηση του τελευταίου. Στις πράξεις αυτές συμπεριλαμβάνονται: θωπεία στα γεννητικά όργανα, η διείσδυση καθ΄ οποιονδήποτε τρόπο, ο αιμομικτικός βιασμός, η παιδεραστία, η παραγωγή πορνογραφικού υλικού και η προώθηση στην πορνεία (Medline Plus. U.S. National Library of Medicine,2008)
Κατά κανόνα, ο ενήλικας είναι ένα άτομο υπεράνω πάσης υποψίας που έχει σχέση φροντίδας ή οικειότητας με το θύμα, και ανήκει στο στενό κύκλο εμπιστοσύνης του ή ακόμη και στο οικογενειακό-κοινωνικό περιβάλλον. Αντιθέτως, σπανιότερες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες το θύμα και ο θύτης δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο συντριπτικό ποσοστό των περιπτώσεων οι θύτες είναι συγγενικά πρόσωπα του θύματος, ενώ περίπου μόνο σε ένα 10% των περιπτώσεων υπολογίζεται ότι οι δράστες είναι ξένοι ως προς το θύμα.(Widom CS et al.,2007)

Slum tourism: Όταν η φτώχεια γίνεται τουριστικό αξιοθέατο

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018 ·


Μάρθα Κίσκιλα
Μπορεί οι διακοπές να είναι συνδεδεμένες γα τους περισσότερους με στιγμές ανεμελιάς, χαλάρωσης και ξενοιασιάς αλλά τα τελευταία χρόνια ένα είδος τουρισμού γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Ο «τουρισμός της παραγκούπολης» (slum tourism) εμφανίστηκε ως μία εναλλακτική μορφή τουρισμού που είχε στόχο την αναζήτηση της «αυθεντικής εμπειρίας», η οποία συνδέεται με μια άλλη όψη της πραγματικότητας από αυτή που ο τουρίστας έχει συνηθίσει στην καθημερινότητά του. Βασική θεματική αυτού του τουρισμού είναι οι οργανωμένες εκδρομές σε υποβαθμισμένες περιοχές και παραγκουπόλεις.

Σήμερα, η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά κάνει τη Μανίλα έναν δημοφιλή προορισμό, αλλά ορισμένοι αισθάνονται υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν την «ασφάλεια» των ιστορικών κέντρων για να πάρουν μια γεύση από την ανισότητα που κυριαρχεί στην πόλη. Οι τουριστικοί πράκτορες στις Φιλιππίνες και σε μέρη όπως η Βραζιλία και η Ινδία έχουν ανταποκριθεί στη ζήτηση, προσφέροντας «περιηγήσεις στις παραγκουπόλεις» για να δείξουν στους ξένους τις πιο φτωχές και περιθωριοποιημένες περιοχές τους.

Ωστόσο, πρόκειται για ένα αμφιλεγόμενο είδος τουρισμού που εκμεταλλεύεται τους κατοίκους των παραγκουπόλεων, υποβιβάζοντάς τους σε αξιοθέατα για εύπορους τουρίστες. Τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους ταξιδιώτες που το επιλέγουν; Αλληλεγγύη; Περιέργεια; Κυνήγι μιας διαφορετικής εμπειρίας; Ένα είδος ηδονοβλεψίας; Ανάγκη επιβεβαίωσης και σύγκρισης; Το ερώτημα αυτό, αναπόφευκτα, δεν έχει ξεκάθαρη απάντηση, καθώς εξάλλου ακόμα και τα πιο αλτρουιστικά μας αισθήματα πάντοτε κρύβουν ιδιοτέλεια. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι αυτό το είδος τουρισμού αυξάνει την ευαισθητοποίηση, δίνοντας πολλά παραδείγματα αποκατάστασης τοπικών κοινοτήτων.

Μπόμπι Σαντς, εις το όνομα της ελευθερίας του Ιρλανδικού λαού

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018 ·

«Κάποιος θα πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα 'θελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;» έγραψε στο ημερολόγιό του στις 10 Μαρτίου 1981 ο Sands.

Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πέθανε, στα 27 χρόνια, ο Gerard Robert «Bobby» Sands μέλος του ΙRΑ αλλά και εκλεγμένος στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μετά 66 μέρες απεργίας πείνας στην φυλακή Maze. Ο ίδιος ήταν ο ηγέτης της απεργίας πείνας του 1981 κατά την οποία άλλοι εννέα κρατούμενοι των φυλακών έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι για την άρση του ειδικού καθεστώτος κράτησης των Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων. Λίγο πριν την απεργία πείνας ο Sands εξελέγη βουλευτής του βρετανικού κοινοβουλίου.

Ο Sands μπήκε στις τάξεις του IRA το 1972. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για κατοχή όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι που διέμενε. Καταδικάστηκε τον Απρίλη του 1973 σε φυλάκιση πέντε ετών και αφέθηκε ελεύθερος το 1976. Μέσα σε έξι μήνες, συλλαμβάνεται ξανά, έπειτα από βομβιστική επίθεση και ανταλλαγή πυρών. Η δίκη πραγματοποιήθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1977. Παρότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την ενοχή του καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση και στην φυλακή Maze. Αρχικά πάντως μεταφέρθηκε στη φυλακή Κράμλιν όπου πέρασε 15 ημέρες γυμνός σε απομόνωση, ενώ κάθε τρεις μέρες υποβαλλόταν σε υποχρεωτική από το φαγητό αποχή.

Οι κινητοποιήσεις των κρατούμενων του ΙRΑ απέναντι στο ειδικό καθεστώς φυλάκισής τους ξεκίνησε το 1980. Η βρετανική κυβέρνηση είχε κατατάξει τους Ιρλανδούς κρατούμενους πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία ως ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα. Οι κρατούμενου του IRA και του INLA απέναντι σε αυτό το καθεστώς ξεκίνησαν τη «διαμαρτυρία της κουβέρτας». Οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν τις στολές της φυλακής και είτε ήταν γυμνοί, είτε έφτιαχναν ρούχα από τις κουβέρτες τους. Ζητούσαν να μη φορούν στολές της φυλακής, να μην εργάζονται γι’ αυτήν, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατουμένους, να μπορούν να οργανώνουν τις δικές τους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και να έχουν το δικαίωμα να δέχονται επίσκεψη και να δέχονται δέματα και γράμματα μια φορά την εβδομάδα.

Zama zamas, πεθαίνοντας για χρυσό

·

Χιλιάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, σε ένα άνοιγμα με πλάτος και ύψος ενός φέρετρου, εργάτες σπάζουν το βράχο με ένα φθαρμένο σφυρί και καλέμι, μπορεί να περάσουν μέρες κάτω από το έδαφος ενώ για να καταστέλλουν τον αυξανόμενο πανικό καπνίζουν φύλλα ενός «ιερού» φυτού.

Σχεδόν το μισό ποσοστό του χρυσού που έχει εξορυχθεί παγκοσμίως, προέρχεται από το Witwatersrand Basin, ένα στρώμα χρυσοποίκιλτου βράχου που εξαπλώνεται κάτω από την Νότια Αφρική.

Η Νότιος Αφρική ήταν κάποτε το συνώνυμο της εξόρυξης χρυσού. Ωστόσο, εξαιτίας της μαζικής βιομηχανικής παρακμής, πολλά από τα πιο παραγωγικά ορυχεία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος βρίσκονται εγκαταλελειμμένα και αχρησιμοποίητα.

Η U.S. Geological Survey εκτιμά ότι η Νότιος Αφρική διατηρεί σχεδόν το 50% του χρυσού που δεν έχει εξορυχθεί παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, το Γιοχάνεσμπουργκ βρίσκεται στην κορυφή της μεγαλύτερης λεκάνης χρυσού που έχει ανακαλυφθεί ποτέ.

Έτσι με το ποσοστό ανεργίας να εκτιμάται μεταξύ του 40-50%, μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στα εγκαταλελειμμένα ορυχεία χρυσού σε όλη την περιοχή παρατηρείται μια έκρηξη παράνομης δραστηριότητας, αφού οι μετανάστες είναι συχνά οι τελευταίοι που αναζητούν επίσημη εργασία.

Άλλον αέρα αναπνέουν οι πλούσιοι και άλλον οι φτωχοί

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018 ·

Το χάσμα στην ποιότητα του αέρα μεταξύ πλουσίων
και φτωχότερων χωρών αυξάνεται σταθερά, σύμφωνα με νέα έκθεση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ). Η ποιότητα του αέρα στις πιο εύπορες χώρες βελτιώνεται σιγά σιγά, ενώ ο αέρας στις φτωχότερες χώρες εξακολουθεί να επιδεινώνεται, όπως αποκαλύπτει η μελέτη.

Ποσοστό μεγαλύτερο από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού αναπνέει μολυσμένο αέρα, προειδοποίησε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος κρίνει ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για επτά εκατομμύρια θανάτους ετησίως.

«Τα τελευταία έξι χρόνια, το επίπεδο της μόλυνσης του ατμοσφαιρικού αέρα παρέμεινε υψηλό και λίγο πολύ σταθερό» αποκαλύπτει ο ΠΟΥ σε ανακοίνωσή του.

«Εννέα στους δέκα ανθρώπους αναπνέουν αέρα που περιέχει υψηλά επίπεδα ρύπων», επισημαίνει η υπηρεσία του ΟΗΕ, σημειώνοντας ότι ο αριθμός αυτός παραμένει ο ίδιος μετά τη δημοσίευση της προηγούμενης έκθεσης του ΠΟΥ για το ίδιο θέμα πριν από δύο χρόνια.

«Η μόλυνση του αέρα μας απειλεί όλους, αλλά πιο πολύ τους πιο φτωχούς και πιο περιθωριοποιημένους ανθρώπους», σημειώνει στην ανακοίνωση του ΠΟΥ ο γενικός διευθυντής του, Δρ Τέντρος Αντανόμ Γεμπρεγέσους.

Πρωτομαγιά: «Κύριοι δικαστές…»

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018 ·

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τίποτα δεν χαρίστηκε. Το δικαίωμα του ανθρώπου να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει. Το 8ωρο και το δικαίωμα στην ξεκούραση και στον ελεύθερο χρόνο. Το δικαίωμα για μόνιμη, σταθερή, δημιουργική και αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία. Οι Συλλογικές Συμβάσεις, το δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης, η άδεια, η συνδικαλιστική ελευθερία στους χώρους δουλειάς.
Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.
Τίποτα απ΄ όλα όσα έμειναν ανεκπλήρωτα και που σήμερα οι «δουλοκτήτες» τα παρουσιάζουν σαν «αδύνατα», δεν θα χαριστεί. Θα είναι ο καρπός μιας αδιάκοπης σποράς αγώνων. Των αγώνων ώστε το νόμιμο και το ηθικό να συμπορευτεί με το δίκιο του εργάτη. Αυτή είναι η μόνη προοπτική που πάνω της μπορεί να φυτρώσει η ελπίδα για τον λαό – εργάτη.

Αν ο λαός παραιτηθεί από αυτή την προοπτική, τότε από την εξέγερση του Σικάγου, από τη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, από τον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, θα έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.

Πρωτομαγιά: Η ιστορία γραμμένη με αγώνες και αίμα

·


Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ – ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΛΛΕΡΓΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟ 1936

Η 1η Μαΐου κάθε χρόνου είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή. Το Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως εργατική απεργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη. Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.


Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».

30 Απρίλη 1975... η ολοκλήρωση της ταπεινωτικής ήττας των ιμπεριαλιστών!

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018 ·


Στις 30 Απρίλη 1975 στη Σαϊγκόν, στις 8 το πρωί, όταν ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρτιν, δίπλωσε την αστερόεσσα την έβαλε στη βαλίτσα του και κατευθύνθηκε στην ταράτσα του κτιρίου της πρεσβείας, όπου περίμενε, για να τον πάρει ένα ελικόπτερο της εταιρείας «Air America»...

«Έφτασε η ώρα του ξεσηκωμού και της γενικής εφόδου», έλεγε η προκήρυξη του Εθνικού Μετώπου Απελευθέρωσης Νοτίου Βιετνάμ. «Η πατρίδα εμπιστεύεται στους αγωνιστές της Σαϊγκόν ένα δύσκολο, αλλά ωραίο καθήκον. Οι συμπατριώτες μας περιμένουν τη νίκη μας. Ας φανούμε αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης»...

"Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο πολύτιμο, από την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία"
Ho Chi Minh


https://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2018/04/30-1975.html

«Βαθύτερα τα αίτια της πράξης της 22χρονης» - Τι αναφέρουν ειδικοί ψυχολόγοι

·

Σοκ προκάλεσε πριν από λίγες ημέρες, η υπόθεση του βρέφους που βρέθηκε νεκρό σε ακάλυπτο χώρο πολυκατοικίας στη Νέα Σμύρνη. Οι αρχές εντόπισαν την 22χρονη φοιτήτρια που έφερε στον κόσμο το άτυχο βρέφος και εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης εναντίον της με την κατηγορία της παιδοκτονίας. Η είδηση προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, συζητήσεις και αναλύσεις. Κάποιοι τάχθηκαν με σφοδρότητα εναντίον της νεαρής γυναίκας και κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την πράξη της.

Όμως, πώς βλέπουν οι ειδικοί αυτό το περιστατικό; Το Αθηναϊκό Πρακτορείο απευθύνθηκε σε δύο από αυτούς και οι απαντήσεις τους έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Είναι θλιβερό να χάνεται μια αθώα ανθρώπινη ζωή από την ίδια τη μητέρα του. Η πράξη αναμφίβολα είναι αποτρόπαια και απεχθής, επισημαίνει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος -παιδοψυχολόγος και συγγραφέας, αλλά τονίζει ότι κάθε συμβάν έχει πολλές αναγνώσεις, γι' αυτό χρειάζεται ψυχραιμία και ακριβής αξιολόγηση των δεδομένων.

Όπως εξηγεί, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής τα εξής: Το κορίτσι αυτό κράτησε μυστική την εγκυμοσύνη από τους γονείς της. Ζούσε στο ίδιο σπίτι με την μητέρα της, η οποία τόσους μήνες δεν το κατάλαβε. Με το πατέρα της δεν είχε καμιά σχέση. Ο σύντροφός της εξαφανίστηκε λες και δεν είχε κάποια συμμετοχή. Δεν βρέθηκε κάποιος φίλος να τη συμβουλεύσει και να τη στηρίξει.

Οι απουσίες γύρω από τον ακάλυπτο της 22άχρονης

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018 ·

«Ένα μωρό που ξεψυχάει μόνο του χωρίς κανέναν εκεί, μια μητέρα που γεννάει μόνη της χωρίς κανέναν εκεί, ένας άντρας που αφήνει κάποια έγκυο και δεν είναι εκεί, ένας άλλος άντρας που έχει μια κόρη και δεν είναι εκεί 9 μήνες για να δει ότι η κόρη του εγκυμονεί και μια άλλη μητέρα που ενώ ήταν εκεί δεν ήταν εκεί. Τόσες απουσίες μαζεμένες γύρω από έναν ακάλυπτο». Silia Psychi

Φωτεινή Λαμπρίδη
Το παραπάνω σχόλιο που αλίευσα από το fb, περιγράφει πολύ εύστοχα την ουσία της τραγικής ιστορίας στην οποία γίναμε μάρτυρες. Το ότι ο δημόσιος λόγος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτήν την οδυνηρή διαπίστωση, είναι άλλο ένα σύμπτωμα της νοσηρής πλευράς της κοινωνίας μας η οποία γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο συνεχίζει να παράγει τέτοιες τραγικές καταστάσεις. Δεν περιμένει κανείς από τον καθένα να φιλοσοφήσει βαθιά την υπόθεση. Μια νηφάλια παρατήρηση γύρω από το περιβάλλον της 22άχρονης θα αρκούσε για να αποφύγουμε τη δημόσια διαπόμπευση και το διαδικτυακό λιντσάρισμα.

Γυναίκες που ζητούν την κεφαλή της επί πινάκι, άνδρες που είναι έτοιμοι να χυμήξουν στη μητροκτόνο «σύγχρονη Μήδεια» και δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το ποια ρούχα φορούσε και κατάφερε να κρύψει την εγκυμοσύνη της συνθέτουν το παζλ δίνει από μόνο του την απάντηση για την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων. Είναι σαφές πως η κοινωνία σύσσωμη στέλνει στην πυρά μια γυναίκα που βρίσκεται στη μετεφηβική της ηλικία, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018 ·

Υπήρξε το κίνημα που έβαλε οριστικό τέλος στη φασιστική δικτατορία Σαλαζάρ στην Πορτογαλία.

Ένα σχεδόν αναίμακτο κίνημα του πορτογαλικού στρατού που εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Απριλίου 1974 τερματίζοντας μια στυγνή δικτατορία που διήρκεσε περίπου μισό αιώνα.

Η κίνηση που «έριξε» τη χούντα της Πορτογαλίας, έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», καθώς οι χιλιάδες Πορτογάλοι που ξεχύθηκαν στους δρόμους προέτρεψαν τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και να βάλουν στις κάννες των όπλων τους από ένα κόκκινο γαρίφαλο σε ένδειξη ειρήνης και συμφιλίωσης.

Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια φασιστική δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ. Το δικτατορικό καθεστώς ονομάστηκε «Estado Novo» (Νέο Κράτος) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974, δηλαδή για 48 χρόνια. Από το 1968 και μετά τον Σαλαζάρ διαδέχθηκε ο Μαρσέλο Καετάνο.








Από το 1961 έως το 1974 το καθεστώς διεξήγαγε πόλεμο για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική. Είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός και ξεσήκωσε τις αντιδράσεις των φιλοδημοκρατικών και φιλοκομμουνιστικών μελών του Πορτογαλικού στρατού. Συγκροτήθηκε λοιπόν το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων που στράφηκε εναντίον της πορτογαλικής Χούντας.

Το ξημέρωμα της 25ης Απριλίου 1974, με αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο εκδηλώθηκε η εξέγερση. Στις 12.20 τα ξημερώματα ακούστηκε από το ραδιόφωνο το τραγούδι «Γκράντολα, μελαψή πόλη» («Grandola, Vila Morena») του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο που αποτέλεσε το γενικό πρόσταγμα της επανάστασης.

Τα μέλη του Κινήματος κατέλαβαν στρατηγικά σημεία εξουσίας σε όλη χώρα. Αν και απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρίφαλα στις κάννες των όπλων τους. Έξι ώρες μετά η Χούντα είχε καταρρεύσει. Οι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώνονται από τις φυλακές, οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, ενώ ακτήμονες αγρότες καταλαμβάνουν εκτάσεις γαιοκτημόνων και δημιουργούν αυτοδιοικούμενους συνεταιρισμούς. Επιπλέον αμέσως μετά την Επανάσταση, η Πορτογαλία προχώρησε σε συνομιλίες για την ανεξαρτησία των αποικιών της στην Αφρική.







Στις 28 του Απρίλη επιστρέφει στην Πορτογαλία από το Παρίσι ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μάριο Σοάρες. Δυο μέρες αργότερα επιστρέφει από τη Μόσχα και γίνεται δεκτός από δεκάδες χιλιάδες λαού ο ηγέτης του Κομουνιστικού Κόμματος, Αλβάρο Κουνιάλ. Οι δύο ηγέτες είναι οι ομιλητές στην κεντρική εκδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς, που μετατρέπεται σε ογκωδέστατο συλλαλητήριο για τον εορτασμό της Επανάστασης.




Τη διακυβέρνηση της Πορτογαλίας θα αναλάβει για τα επόμενα δύο χρόνια η επταμελής «Χούντα Εθνικής Σωτηρίας», με επικεφαλής τον στρατηγό Αντόνιο Ριμπέιρο ντε Σπίνολα. Την περίοδο αυτή δόθηκε στους κόλπους σκληρή μάχη για την εξουσία μεταξύ αριστερών και δεξιών αξιωματικών. Επικράτησε η λογική της μετριοπάθειας.


Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα. Στην Προεδρία ανήλθε ο στρατηγός Αντόνιο Ραμάλιο Εάνες και στην πρωθυπουργία ο σοσιαλιστής Μάριο Σοάρες. Η Πορτογαλία είχε μπει οριστικά σε μια δημοκρατική πορεία και το 1986 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μαζί με τη Χούντα τερματίστηκε και η αποικιοκρατική εποχή της Πορτογαλίας. Το 1974 ανεξαρτητοποιήθηκε η Γουϊνέα - Μπισάου και σύντομα ακολούθησαν η Μοζαμβίκη, η Αγκόλα, το Σάο Τομέ ε Πρίνσιπε και τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Όμως το κίνημα δεν περιορίστηκε στα σύνορα της Πορτογαλίας, αλλά αποτέλεσε ένα εφαλτήριο για αντίστοιχα κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» ήταν η αρχή του «τρίτου κύματος εκδημοκρατισμού», όπως έμεινε στην ιστορία, το οποίο εξαπλώθηκε στην Ελλάδα, την Ισπανία αλλά και τη Λατινική Αμερική.

http://tvxs.gr/news/san-simera/saranta-xronia-apo-tin-epanastasi-ton-garyfallon

Ρουβίκωνας : Επίθεση στην πρεσβεία της Γαλλίας και στο Γαλλικό προξενείο

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018 ·

Ρουβίκωνας : Επίθεση στην πρεσβεία της Γαλλίας και στο Γαλλικό προξενείο

Είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τις βεβαιότητές μας για το πώς διαμορφώνονται οι παγκόσμιες ισορροπίες. Αν ο ψυχρός πόλεμος και τα δύο μεγάλα παγκόσμια μπλοκ είναι, σε εποχές συμπυκνωμένου ιστορικού χρόνου, μια "αρχαία" αφήγηση, ο μονοπολικός κόσμος που τον διαδέχθηκε, αυτός της κυριαρχίας του ευρωατλαντικού μπλοκ και της παγκοσμιοποίησης είναι επίσης μια ξεπερασμένη ιστορία.

Σήμερα στο τραπέζι της ισχύος κάθονται πολλοί παίχτες κι ο καθένας τους έχει μερικά καλά χαρτιά στο μανίκι. Η Γαλλία αναδεικνύεται, ξανά, σε μία ισχυρή περιφερειακή, ιμπεριαλιστική δύναμη που θέλει και μπορεί να έχει έμπρακτη επιρροή στο Ευρασιατικό πεδίο. Έχοντας ως πλάτες την λυκοσυμμαχία του Γαλλογερμανικού άξονα στην ΕΕ, αλλά και το ΝΑΤΟ και εργαλεία το "υποδειγματικά" οργανωμένο και με αυτοσυνείδηση βαθύ κράτος της, την αποτελεσματική διπλωματία με την παγκόσμια οπτική και τις υπόγειες διασυνδέσεις, την μεγάλη πολεμική της βιομηχανία καθώς και την επιθετική εθνική αστική τάξη της, η γαλλική εξουσία είναι ήδη στην πορεία ιμπεριαλιστική επέκτασης.

Πρόσφατα , το γαλλικό κράτος έκλεισε συμφωνία πώλησης όπλων αξία 18 δις. στη Σ.Αραβία (που θα καταλήξουν,είτε στο έγκλημα της Υεμένης, είτε στα συριακά μέτωπα) εισπράττοντας το αντάλλαγμα για την συνεργασία των δύο περιφερειακών ιμπεριαλισμών, τόσο σε διεθνείς οργανισμούς (πχ η Γαλλία πρακτορεύει τα σαουδαραβικά συμφέροντα στον ΟΗΕ και το συμβούλιο ασφαλείας) όσο και γεωπολιτικά, στο Μαγκρέμπ, τον Λίβανο και τώρα και στην Συρία.

Μισό αιώνα μετά το Μάη του ‘68: Η Γαλλία συγκλονίζεται και πάλι από μεγάλους εργατικούς και φοιτητικούς αγώνες!

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018 ·

Του Γιώργου Μητραλιά

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ μας μιλάνε για τη Γαλλία μόνον όταν πρόκειται να εκθειάσουν τον πρόεδρό της και τους πυραύλους -ή τις φρεγάτες- του δεν σημαίνει και ότι δεν συμβαίνει στη χώρα του το παραμικρό άξιο λόγου. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο. Εδώ και βδομάδες, αυτή η μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα σαρώνεται από ένα συνεχώς ογκούμενο απεργιακό κύμα που συνδυαζόμενο με την εμφάνιση ενός όλο και πιο διευρυνόμενου ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος, δείχνει να τερματίζει 15 χρόνια αδυναμίας της γαλλικής κοινωνίας να αντισταθεί στο νεοφιλελευθερισμό.

Όμως, δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Επειδή ο κ. Μακρόν έχει βάλει τον πήχη των φιλοδοξιών του πάρα πολύ ψηλά και επειδή έχει επιλέξει -κατά το πρότυπο της Θάτσερ- να κάνει τα πάντα για να συντρίψει κάθε κοινωνική αντίσταση (1) για τις επόμενες αρκετές δεκαετίες, το αμέσως προσεχές μέλλον είναι ανοικτό σε κάθε πρόβλεψη: Τα πάντα είναι πιθανά και δυνατά, το χειρότερο αλλά και το καλύτερο τόσο για τον κ. Μακρόν και τους δικούς του όσο και για τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους λοιπούς καταφρονεμένους της Γαλλίας που προσβλέπουν σε ένα Μάη του 2018 αντάξιο εκείνου που συγκλόνισε πριν από μισό αιώνα ολάκερο τον κόσμο!…

Η συγκλονιστική ιστορία του μεγαλύτερου Έλληνα «τεντιμπόι» που έφυγε σήμερα από βαρύ εγκεφαλικό

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018 ·


Φωτο από την ιστορική δίκη των έντεκα φοιτητών: O μελανιασμένος Μάκης Μπαλαούρας, με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού, o Κυριάκος Σταμέλος, o Βασίλης Χριστόπουλος, o Σάκης Παπαθεοδώρου, o Μάνος Τζανεττής (όρθιος), o Δημήτρης Αρχοντής κ.ά. 

Ο αποχαιρετισμός του Ilan Solomon στο φίλο του Κυριάκο Σταμέλο , μια από τις εμβληματικές μορφές της λεγόμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου», που πέθανε σήμερα απο βαρύ εγκεφαλικό, σε ηλικία 65 ετών.

Ο Κυριάκος ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, ήταν εκείνος που μαζί με τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα ανέλαβε τις μάταιες διαπραγματεύσεις των εγκλείστων με τους στρατιωτικούς.

Στη συνέχεια συνελήφθη, φυλακίστηκε και υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Η Δίκη των έντεκα.

Ήταν 17 του Φλεβάρη του 1973.

Η κατηγορία ήταν… «τεντυμποϊσμός».

Ποινή τους, η υποχρεωτική στράτευση.

Τις μέρες του Πολυτεχνείου, πήρανε απολυτήριο.

Η ελεήμων..., ξεβράκωτη, «πολιτεία»!

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018 ·


«ΑΘΑΝΑΤΟΣ»!... ανέκραξε βουρκωμένος ο λαός!
«Αθάνατος», ανέκραξαν... ψιθυριστά κι αυτοί που παριστάνουν τους κυβερνώντες!
Κι ο λαός τους κοίταξε λοξά!

Γι` αυτό και για να γίνει πιστευτός ο πόνος τους, κατακεραύνωσαν όλους τους «λαϊκιστές», σαν και του λόγου μου, δηλώνοντας ότι η «πολιτεία» ευγνωμονούσα αυτόν που έπεσε εν ώρα καθήκοντος θα αναλάβει την οικονομική φροντίδα της οικογένειάς του!

Οι οπαδοί και οι κομματικοί χειροκροτητές, εκστασιασμένοι από τη μεγαλοθυμία των «πολιτικών» τους, ανάσαναν ανακουφισμένοι, σκούπισαν περήφανοι τα «δάκρυά» τους και ξεκίνησαν για το κοντινότερο ουζερί, να πνίξουν τη «θλίψη» τους για το χαμό του ΗΡΩΑ!

Απόφοιτοι της ΜΣΚΓ (Μεγάλης Σχολής Κομματικών Γενίτσαρων) δεν επέτρεψαν στον λοβοτομημένο εγκέφαλό τους να κάνει έστω και τον παραμικρό συνειρμό, έστω και μια παραπανίσια σκέψη!

Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν ντράπηκαν ούτε μπροστά στα παλικάρια και τους ΗΡΩΕΣ, που σήκωναν στους ώμους τους τα απομεινάρια του αδερφού τους, οδηγώντας τον προς τη στερνή κατοικία του!

Ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ διέφυγε σε ρωσικό καταφύγιο...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018 ·


«Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν...ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν'»
Μενέλαος Λουντέμης, "Οδός Αβύσσου, αριθμός 0"
Μετά τα αλλεπάλληλα χαστούκια που δέχεται η πάλαι ποτέ υπερδύναμη και μετά το αποτυχημένο αφήγημα των νέων "χημικών όπλων" (Άντε πάλι "ξανά μανά" τα χημικά του χασάπη Άσαντ!), τα ΜΜΕ κι η "δημοσιογραφία" Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέλαβαν το βομβαρδισμό που είχε διακηρύξει ο Τραμπ μαζί με τη "μεγάλη δημοκρατική ευρωπαϊκή οικογένεια":
"Ο Άσαντ βρίσκεται προστατευμένος σε ρωσικό μπούνκερ, χωρίς παράθυρα...", "Ο Άσαντ δραπέτευσε στην Τεχεράνη...", "Ο Άσαντ διαφεύγει προς το Λίβανο...", "Ο Άσαντ από χωρίο εις χωρίο για να διασωθεί..."!
Μπροστάρης στην καθοδήγηση των "ελληνικών" ΜΜΕ το κρατικό ειδησιογραφικό πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ, που πληρώνει με το αίμα του ο ελληνικός λαός κι αναμεταδότες της νεοταξικής προπαγάνδας όλοι οι "δημοσιογράφοι" και ΜΜΕ: "Μετά την κλιμάκωση της έντασης και τις απειλές των ΗΠΑ να προχωρήσουν σε στρατιωτικές επιθέσεις, ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ διέφυγε σε ρωσικό καταφύγιο στη βάση Khmeimim" 
Τώρα πλέον η δημοσιογραφική πορνεία ξεπέρασε κάθε παραλλαγή των μύθων του Αισώπου: «Βοήθεια συγχωριανοί, ένας λύκος τρώει τα πρόβατά μου. Τρέξτε. Βοήθεια»
Χωρίς φιλοδοξία να ζητήσει μια συγνώμη, ή να ενημερώσει ανασκευάζοντας η κρατικοδίαιτη ηγεσία και το κρατικοδίαιτο προσωπικό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, χθες στη Δαμασκό ο πρόεδρος Άσαντ συνάντησε τις νέες και τους νέους της εκκλησιαστικής χορωδίας του Ναού της Αγάπης (Al Mahaba).

Απορρίφθηκε το αίτημα του Βασίλη Δημάκη - Νέα συγκέντρωση στο υπ. Δικαιοσύνης

·

Απέρριψε ομόφωνα το Πειθαρχικό Συμβούλιο των Φυλακών Κορυδαλλού το κατεπείγον αίτημα του απεργού πείνας και δίψας, Βασίλη Δημάκη, για θεραπεία της πρώτης απορριπτικής απόφασης. Το αίτημα για χορήγηση έκτακτων αδειών αναμένεται να επανεξεταστεί τη Δευτέρα, ωστόσο είναι αβέβαιο αν ο Βασίλης Δημάκης θα βρίσκεται ακόμα εν ζωή τότε. 
Ο φοιτητής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Νομικής Σχολής, που βρίσκεται έναν μήνα σε απεργία πείνας και μία εβδομάδα σε απεργία δίψας συνεχίζει τον αγώνα του, κάτι που πιθανότατα θα τον οδηγήσει στον θάνατο καθώς ήδη βρίσκεται σε οριακή κατάσταση.

Νέα συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στις 20:00 στο υπουργείο Δικαιοσύνης, σε μια ύστατη προσπάθεια να υπάρξει δέσμευση για ικανοποίηση του μοναδικού αιτήματος του απεργού, ώστε να σωθεί η ζωή του. 
Από την δικηγόρο του κατατέθηκε υπόμνημα στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή, με την έκκληση να παρέμβει για να σωθεί η ζωή του κρατούμενου απεργού πείνας και δίψας. 
Σύμφωνα με τη δικηγόρο του, ο Βασίλης Δημάκης, μετά την ανακοίνωση της απόφασης, "μας ευχαρίστησε όλους κι όλες και ζήτησε ν' αποσυρθεί". 
«Μας χαιρέτησε κουρασμένος, σχεδόν τρεκλίζοντας, δηλώνοντας ότι, πάντως, τον σεβασμό που κέρδισε για τον εαυτό του, τον οποίον προσπαθεί επίμονα να "σπάσει" το Υπουργείο Δικαιοσύνης, την ίδια την αξιοπρέπειά του, που προσκαλείται ν' αμπεμπολήσει, δεν τα απεμπολεί, "για κανένα λόγο". 
Δεν θα δεχθεί, είπε, πλέον, επισκεπτήρια ούτε από την οικογένειά του, γιατί του 'χει μείνει ελάχιστος χρόνος και θέλει να κάνει τον απολογισμό του ως άνθρωπος που κλείνει τον κύκλο της ζωής του -η όποια παραπάνω συγκίνηση θεωρεί πως θα τον "στείλει" αμέσως. 

Η Επανάσταση του 1943

Η Επανάσταση του 1943

revolution in the world

ελευθερη εκφραση

Η λίστα ιστολογίων μου

προσωπικές ιστοσελίδες

τύπος

διαφορα

È