Ο Τραμπ στο Λευκό Οίκο: Όταν ανοίγουν οι ασκοί του πιο εφιαλτικού Αιόλου!..

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017 ·

Του Γιώργου Μητραλιά
Μετά από τέσσερις βδομάδες στο Λευκό Οίκο, ένας πρώτος απολογισμός της προεδρίας Τραμπ είναι όχι μόνο εφικτός αλλά και εξαιρετικά χρήσιμος καθότι μεστός πολύτιμων διδαγμάτων. Καταρχήν, αντίθετα από ό,τι έσπευδαν να προβλέψουν οι ευσεβείς πόθοι των διεθνών ΜΜΕ και των καγκελαριών που τον ήθελαν να “προσαρμόζεται στη πραγματικότητα” και να γίνεται «συνεννοήσιμος», ο Τραμπ κάνει ό,τι λέει, δηλαδή ό,τι υποσχέθηκε να κάνει (χωρίς αυτό να σημαίνει και ότι πετυχαίνει ό,τι κάνει). Και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ…


Αυτή η πρώτη διαπίστωση έχει ήδη τις εξής τέσσερις σημαντικότατες συνέπειες: Πριν απ’όλα, ο Τραμπ αποδεικνύεται -στην πράξη πια- ακόμα πιο εφιαλτικά επικίνδυνος από όσο τον είχαν εμφανίσει τα προεκλογικά του “επιτεύγματα”. 
Το γεγονός μάλιστα ότι προχωράει μεθοδικά και βάσει σχεδίου,ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του μέντορά του και φημολογούμενου “ουσιαστικού προέδρου των ΗΠΑ” Στίβεν Μπάννον, τον καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνο καθώς αρχίζουν να φωτίζονται πτυχές των στόχων του που παρέμεναν μέχρι χτες σκοτεινές και μυστηριώδεις. Συγκεκριμένα, οι συμπτώσεις είναι πια τόσο πολλές ώστε να μας κάνουν να μην έχουμε πια την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Τραμπ προχωράει ακολουθώντας σχεδόν κατά γράμμα το παράδειγμα των πρώτων διδαξάντων... Μουσολίνι και -κυρίως- Χίτλερ.

Ωστόσο προσοχή: Όπως το γράφαμε ήδη σε προηγούμενο κείμενό μας (1), δεν αρκεί να το θέλεις για να είσαι φασίστας, ειδικά μάλιστα όταν δεν πρόκειται για ένα άτομο αλλά για ένα υπό δημιουργία καθεστώς. 
Ενόσω ο Τραμπ και οι φίλοι του θα συνεχίσουν να στερούνται εκείνου του οργανωμένου μαζικού κινήματος που θα τους δώσει την υλική δυνατότητα να υλοποιήσουν την διακηρυγμένη υπόσχεσή τους να συντρίψουν τους αντιπάλους τους (εθνικές, φυλετικές και άλλες μειονότητες, και πριν απ’όλα το εργατικό κίνημα και τις οργανώσεις του), θα παραμένουν ένα ημιτελές κακέκτυπο των φασιστικών κινημάτων και καθεστώτων του προηγούμενου αιώνα...

«Ελληνικό Νόμισμα: ερωτήματα & απαντήσεις»...

·

Αν θέλετε κρατική οντότητα, κυριαρχία & πολιτισμό, έχετε νόμισμα. Τελεία!... Αναγκαία συνθήκη είναιη κυρίαρχη δημοσιονομική ΚΑΙ νομισματική πολιτική. Απὸ τον καιρό του Ομήρου.

Πρίν ἀπ' ὅλα πρέπει νὰ ἀπαντηθοῦν τὰ ἑξῆς θεμελιώδη έρωτήματα:

-΄Επιθυμοῦμε κρατική κυριαρχία Ναί /Οχι; Ἄν, ΟΧΙ τότε περιττή κάθε περαιτέρω συζήτηση.
Ἄν ΝΑΙ, ἀναγκαία συνθήκη εἶναι ἡ κυρίαρχη δημοσιονομική ΚΑΙ νομισματική πολιτική. Ἀπὸ τὸν καιρό τοῦ Ὁμήρου. Τὸ δὲ μῖγμα ἀκολουθητέας οἰκονομικῆς πολιτικῆς, δηλαδή τὰ τεχνικά ἐργαλεῖα, εἶναι ἀρκετά (ἔχουν γραφεῖ 4 παραπλήσιες καὶ συγκροτημένες μέθοδοι γιά τήν ἀποχώρηση ἀπό τό εὐρώ, ἀπό τόν Roger Bootleκαὶ τὴν ὁμάδα του τῆς Capital Economics, τόν Νίκο Ἰγγλέση, τόν Κώστα Κόλμερ, τόν Θεοδ. Κατσανέβα καὶ τὴν ὁμάδα του, ὅπως καὶ σειρά ἄρθρων, ἐξαιρετικῶν οἰκονομολόγων στὰ ἐπί μέρους εἰδικά ἐργαλεῖα).

- Γιατί ὄχι στό ευρώ;
Γνωρίζουμε ὅτι τό εὐρώ οὔτε νόμισμα εἶναι οὔτε "κοινό". Δὲν εἶναι νόμισμα, διότι:

1) δὲν ἔχει ἐκ κατασκευῆς τούς βασικούς μηχανισμούς τοῦ νομίσματος ὅπως Μηχανισμό ἀνακύκλωσης πλεονασμάτων, Μηχανισμό διαχείρισης ἐλλειμμάτων (!) κτλ καὶ

2) δὲν φτιάχτηκε, σὲ ἀντίθεση μέ τό δολλαριο, προνοῶντας γιὰ τὴν σταθερότητα ἐργασίας!

3)Δὲν εἶναι "κοινὀ" διότι τό κόστος του στίς ἐπιχειρήσεις (πχ τοῦ νότου) εἶναι διαφορετικό (πχ ἀπό τόν βορρᾶ), μέ ἀποτέλεσμα τὴν καταδίκη σὲ μόνιμη ὑπανάπτυξη καὶ μαρασμό αὐτῶν. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν Γαλλία. Φτιάχτηκε ἁπλᾶ καί μόνο στὴν προσπάθεια Γαλλίας Γερμανίας νὰ ἐλέγξουν ἡ μιά τὴν ἄλλη.

Διπλό έγκλημα: τυρόπιτα στα Εξάρχεια!

·


Δύο είναι οι πληγές της σύγχρονης Ελλάδας: το άβατο των Εξαρχείων και η αγορά τυρόπιτας χωρίς απόδειξη. Ο άνθρωπος που θα συμβόλιζε λοιπόν το απόλυτο μνημονιακό κακό, τον συνδυαστικό Βελζεβούλ της κρίσης, είναι αυτός που θα έτρωγε τυρόπιτα χωρίς απόδειξη στα Εξάρχεια. Εξετάζω ψύχραιμα τις δηλώσεις δύο αμόλυντων εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος, του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Θόδωρου Πάγκαλου, για τους κινδύνους από τους οποίους απειλείται το αγνό κορμάκι της ελληνικής κοινωνίας: τα μπάχαλα και τη χαμηλής κλίμακας φοροδιαφυγή.

του Κωνσταντίνου Πουλή

Αυτό που έχει μάθει ο φαυλοκράτης, λέει ο Θωμάς Κοροβίνης, είναι να αρμέγει την εθνική αγελάδα, να καμαρώνει για τα αξιώματα και να διεκπεραιώνει ρουσφέτια. Η λίστα δεν είναι πλήρης, με βάση την πρόσφατη εμπειρία μας. Πρέπει να συμπληρωθεί: ο φαυλοκράτης αρμέγει, καμαρώνει, διεκπεραιώνει και ηθικολογεί. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που μας κάθονται στο σβέρκο και καλοπερνάνε εις βάρος μας είναι το υψωμένο δάχτυλο, για όλους τους μικροκινδύνους που έχουμε υποτιμήσει, αλλά που είναι σημαντικότεροι όλων. Κι έτσι, καθισμένοι πάνω στο σβέρκο μας, μας καλούν να κηρύξουμε πόλεμο ενάντια στις μύγες που μας τσιμπάνε. Στο άβατο των Εξαρχείων, τον απρόσεκτο τυροπιτοφάγο, όλους αυτούς που μας τρώνε τη ζωή. Με λίγα λόγια, ετοιμαστείτε για αυτό που συνήθως ονομάζεται "λαϊκισμός" στην τρέχουσα πολιτική αργκώ.

Το άβατο των Εξαρχείων είναι κάτι σαν έλεγχος πραγματικότητας για την πολιτική μας σκηνή. Είναι ένα κριτήριο με το οποίο μπορείς να αντιληφθείς κατά πόσο ζούμε στον ίδιο πλανήτη με τον άνθρωπο που μιλά, ή σε ποιο βαθμό μιλάμε την ίδια γλώσσα αλλά δεν καταλαβαινόμαστε. Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι εντελώς διαφανής: ο μέσος νοικοκυραίος φοβάται τα μπάχαλα και αγαπάει την ασφάλεια. Όσο περισσότερο του λείπει η ασφάλεια, τόσο περισσότερο χρειάζεται να του τη θυμίζεις και να ρίχνεις το φταίξιμο σε αυτούς που σε βολεύει. Ανασφάλεια όμως σε αυτό το σύμπαν δεν είναι η εργασιακή ανασφάλεια, αυτή είναι «ευελιξία» ή (ακόμη χειρότερα) «ευελφάλεια», ευελιξία και ασφάλεια μαζί, όπως πρέπει επιτέλους να μάθουμε να λέμε. Η ασφάλεια απειλείται από τις ορδές των βαρβάρων που κατοικούν μέσα στην πόλη μας. Ή, όπως έγραψε iefimerida, αντιεξουσιαστές που καθημερινά δεν διστάζουν να διαλύουν τα σπίτια των κατοίκων για να φτιάξουν πολεμοφόδια για τη μάχη με την αστυνομία. Φωτογραφίες από τοίχους με γκράφιτι πείθουν για του λόγου το αληθές. Θυμόμαστε το ρεπορτάζ με τους ιπτάμενους αναρχικούς, ως δείγμα της ξεκαρδιστικής ηλιθιότητας με την οποία ασκείται ενίοτε η συστημική προπαγάνδα. Σε αυτό τώρα προστίθεται το άβατο των Εξαρχείων.

Βάρκιζα

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017 ·

του Νίκου Μπογιόπουλου 

Ένα χρόνο μετά από την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, με την συμπλήρωση ενός χρόνου από από τον αφοπλισμό του ΕΑΜ, στις 12/2/1946, δημοσιεύεται και κατατίθεται στον ΟΗΕ ο απολογισμός της κρατικής καταστολής, της βρετανικής κατοχής και της δράσης των 206 μοναρχοφασιστικών συμμοριών που λεηλατούν τη χώρα. 

Νεκροί: 1.289. Τραυματίες: 6.671. Βασανισθέντες: 31.632. Συλληφθέντες: 84.931. Βιασμένες γυναίκες: 165. Ληστείες: 6.567. Επιδρομές σε τυπογραφεία: 572. Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες: Πάνω από 100.000.

Από το συγκλονιστικό ντοκουμέντο αφοπλισμού του ΕΛΑΣ:
Το τι θα ακολουθούσε για το λαό και το κίνημά του από τις διαπραγματεύσεις στη Βάρκιζα κι από εκείνον τον απαράδεκτο συμβιβασμό, το είχε προβλέψει ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης.

"Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός" - Μνημόσυνο για τους 534 εκτελεσμένους από τους ναζί στη Καλαμάτα

·

Περίπου 35 χρόνια ιστορίας έχει το μνημόσυνο που γίνεται για τους 534 πατριώτες που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο της Καλαμάτας, στις 8 Φλεβάρη του 1994, όμως πρώτη φορά σήμερα Μητροπολίτης βρέθηκε στην τελετή. Και εκτός από τον Μητροπολίτη βρέθηκε στο μνημόσυνο και βουλευτής, κάτι που έχει συμβεί ελάχιστες φορές στο παρελθόν.
Το μνημόσυνο ξεκίνησε να γίνεται επί δημαρχοντίας Σταύρου Μπένου, όμως οι εκπρόσωποι των αρχών απέφευγαν να προσέλθουν, ακόμη το αποφεύγουν πολλοί. Και ο λόγος είναι αυτός που υπαινίχθηκε και φέτος η εκπρόσωπος των συγγενών και απογόνων των εκτελεσμένων, Πότα Κακκαβά, ότι δηλαδή η μνήμη τους αμαυρώθηκε άδικα λίγο μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, όταν επανήλθαν στην εξουσία οι ντόπιοι συνεργάτες των κατακτητών, που αμείλικτα επεδίωκαν να σβήσουν κάθε μνήμη αντίστασης και αγώνα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη…

Σήμερα λοιπόν, στο νεκροταφείο της Καλαμάτας, το μνημόσυνο για τους 534 εκτελεσμένους, σύμφωνα με τον αριθμό που παρουσίασε η Πότα Κακκαβά, είχε ίσως τον περισσότερο κόσμο από κάθε προηγούμενο, σε ό,τι αφορά τους εκπροσώπους των αρχών. Ειδικότερα, παραβρέθηκαν ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, η βουλευτής Γιώτα Κοζομπόλη, η αντιπεριφερειάρχης Μεσσηνίας Ελένη Αλειφέρη. Το δήμαρχο Καλαμάτας, Παναγιώτη Νίκα, εκπροσώπησε ο δημοτικός σύμβουλος Γιώργος Φάββας ενώ παραβρέθηκε και ο αντιδήμαρχος Θανάσης Βασιλόπουλος. 
Επίσης έδωσαν και φέτος το «παρών» οι επικεφαλής των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, Μανώλης Μάκαρης, Θόδωρος Μπρεδήμας, Μιχάλης Αντωνόπουλος.

Ο Ιγκλέσιας επανεξελέγη στην ηγεσία των Podemos με ποσοστό πάνω από 89%

·

Με ποσοστό που ξεπέρασε το 89%, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας επανεξελέγη σήμερα γενικός γραμματέας του Podemos από το Συνέδριο του Κόμματος. Νίκησε τον πολιτικό του αντίπαλο και πολιτικό γραμματέα του κόμματος Ινίγο Ερεχόν, ο οποίος ήταν επίσης υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος. 

Η νίκη του Ιγκλέσιας είναι καθοριστική και για την πολιτική πορεία του κόμματος. Ο Ιγκλέσιας διατηρεί και την πλειοψηφία στην «Επιτροπή των Πολιτών», με 37 μέλη ενώ ο Ερεχόν εξέλεξε 23 και η «Αντικαπιταλιστική Αριστερά» των Μιγκέλ Ουρμπάν και Τερέσα Ροντρίγκεθ 2 μέλη. Επίσης εκτός από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ιγκλέσιας, παραμένει στην ηγεσία εγκρίθηκε από το Συνέδριο και το πολιτικό του πρόγραμμα με ποσοστό 56%. Αντίθετα, οι θέσεις που πρότεινε ο 33χρονος Ινίγο Ερεχόν, συγκέντρωσαν ποσοστό 34%.

Ο Ιγκλέσιας υποστηρίζει τη διατήρηση της συμμαχίας του Podemos με την Ενωμένη Αριστερά και την συνέχιση της έντονης κινηματικής δράσεις, σε αντίθεση με τον Ινίγο Ερεχόν, ο οποίος ζητούσε μια «στροφή» του κόμματος προς το κέντρο προκειμένου αυτό να μπορέσει να συνεργαστεί με τους Σοσιαλιστές (PSOE). Επίσης ο Ερεχόν ζητούσε αποκέντρωσε των εξουσιών στο κόμμα καθώς έκρινε ότι αυτή είναι υπερβολικά συγκεντρωμένη στα χέρια του Ιγκλέσιας. 

Η στιγμή της επανεκλογής του Ιγκλέσιας

«Ενότητα, ενότητα, ενότητα», φώναζαν τα μέλη του κόμματος όταν εμφανίστηκαν μαζί τα δύο κορυφαία στελέχη του μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος. «Ενότητα και ταπεινότητα μέχρι τη νίκη» απάντησε ο Ιγκλέσιας στο πλήθος και ευχαρίστησε τους υποστηρικτές του αφού αγκάλιασε προηγουμένως τον Ερεχόν.

Το ξεχασμένο «προφητικό» άρθρο του Ανδρέα που ανέσυρε από το αρχείο του ο Λαλιώτης

·

Ένα συγκλονιστικό – «προφητικό» άρθρο του Ανδρέα Παπανδρέου στο περιοδικό «N
ew Perspectives Quarterly» (που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ στις 25/10/1987), με τίτλο «Μπορεί ο Σοσιαλισμός;», ανέσυρε (και μας απέστειλε) από το πλούσιο άρχειο του το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Κώστας Λαλιώτης . Όπως σημειώνει ο ίδιος με νόημα σε προλογικό του σημείωμα προς το The Caller «αυτό το άρθρο είναι επίκαιρο στη ζωή και έχει τη δική του αυθεντική αξία. Με τις κατευθύνσεις του μπορεί να αποτελέσει μια πυξίδα προς ναυτιλομένους (Κόμματα, Κυβερνήσεις, Πολιτικοί, Ηγέτες, Στελέχη, Δημοσιολογούντες) έτσι ώστε, έστω την ύστατη στιγμή, να μην ρίξουν την Ελλάδα στα βράχια και να μην μετατρέψουν τους Έλληνες πολίτες σε ναυαγούς».

«ΜΠΟΡΕΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ;»
Άρθρο του Ανδρέα Παπανδρέου στο περιοδικό «New Perspectives Quarterly» (που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ στις 25/10/1987)

Ο Μαρξ είχε δίκιο: 5 γεγονότα του σήμερα που προέβλεψε τότε

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017 ·

O Mαρξ έκανε λάθη, τα γραπτά του όμως (πολλά εκ των οποίων προηγήθηκαν του Αμερικανικού Εμφυλίου) προέβλεψαν με ακρίβεια διάφορες πτυχές του σύγχρονου καπιταλισμού, από τη Μεγάλη Ύφεση έως το iPhone στην τσέπη σας. Και ιδού πέντε γεγονότα, που η ανάλυση του Μαρξ για τον καπιταλισμό προέβλεψε σωστά, εδώ και πάνω από έναν αιώνα:

1. Η Μεγάλη Ύφεση (Η Χαοτική Φύση του Καπιταλισμού): Η εγγενώς χαοτική, επιρρεπής σε κρίσεις, φύση του καπιταλισμού υπήρξε βασικό κομμάτι στα γραπτά του Μαρξ. Υποστήριξε ότι ο αμείλικτος αγώνας για κέρδος, θα οδηγούσε τις εταιρείες στη μηχανοποίηση των χώρων εργασίας τους, παράγοντας όλο και περισσότερα αγαθά, συμπιέζοντας παράλληλα τους μισθούς των εργαζομένων, έως ότου δε θα μπορούσαν πλέον ν’ αγοράζουν τα προϊόντα που δημιουργούσαν. Σίγουρα, τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, από τη Μεγάλη Ύφεση ως τη φούσκα των dot-com, μπορούν να αναχθούν σ’ αυτό που ο Μαρξ ονομάζει «πλασματικό κεφάλαιο» – χρηματοοικονομικά μέσα, όπως οι μετοχές και οι ΣΑΚΑ (συμβάσεις ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης – Credit default swap ή απλά CDS). Παράγουμε ακατάπαυστα μέχρις ότου να μη μείνει κανείς ν’ αγοράζει τ’ αγαθά μας, καθόλου νέες αγορές, κανένα νέο χρέος. Και ο κύκλος συνεχίζεται μπροστά στα μάτια μας: Σε γενικές γραμμές, αυτό είναι που έκανε τη αγορά ακινήτων να καταρρεύσει το 2008. Δεκαετίες άμβλυνσης ανισοτήτων με μείωση των εισοδημάτων, η οποία οδήγησε όλο και περισσότερους Αμερικανούς στη χρεοκοπία. Όταν δεν υπήρχαν πια άλλα ενυπόθηκα δάνεια, όλη η πρόσοψη κατέρρευσε, όπως ακριβώς γνώριζε ο Μαρξ πως θα γινόταν.

Το προφητικό κείμενο του Ανδρέα Παπαπανδρέου για την Γερμανία που θα δίχαζε την Ευρώπη σε Βορά και Νότο

·


Ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει επικριθεί ποικιλοτρόπως από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τον έχουν αποκαλέσει δημαγωγό, λαϊκιστή, λαοπλάνο, καιροσκόπο και πολλά άλλα…

Ελάχιστοι ωστόσο μπορούν να αμφισβητήσουν ότι ήταν χαρισματικός ηγέτης, μια εμβληματική προσωπικότητα και ένας διορατικός πολιτικός.

Πρωτοπόρος στη σκέψη και στις πολιτικές του επιλογές, άφησε πίσω του σπουδαία παρακαταθήκη προς μελέτη και αξιοποίηση τόσο για τους υποστηρικτές του όσο και για τους αμφισβητίες του.

Βασικό προτέρημα ήταν ότι έβλεπε μπροστά από την εποχή του. Είχε το αισθητήριο να «διαβάζει» τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στο ελληνικό και διεθνές γίγνεσθαι, ανοίγοντας δρόμους και χαράζοντας μακροπρόθεσμα σχέδια για τη χώρα και τους πολίτες.


Είχε μυαλό στρατηγού και βούληση πολεμιστή, υποστηρίζουν όσοι τον έζησαν από κοντά, αρετές τις οποίες συνήθως συνδύαζε με αρμονία, επιτυγχάνοντας σημαντικά αποτελέσματα για το λαό και τον τόπο.

Προφανώς, δεν δικαιώθηκε σε όλα και -εφόσον άσκησε εξουσία ως πρωθυπουργός για αρκετά χρόνια- μπορεί κανείς να του καταλογίσει μερίδιο ευθύνης για τα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν μέχρι τις μέρες μας.

Η μεγαλύτερη γενοκτονία στην Ιστορία της ανθρωπότητας

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017 ·

Στην Ιστορία της ανθρωπότητας οι γενοκτονίες είναι τόσο συνηθισμένες που μοιάζει λες και οι άνθρωποι είναι απευθείας απόγονοι των μυρμηγκιών.

Απ’ τις πιο κοντινές (χωροχρονικά) γενοκτονίες, όπως εκείνες των Αρμενίων και των Ποντίων ή το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, μέχρι τις πιο μακρινές, όπως την πλήρη εξάλειψη των Τασμανών (δείτε παλιότερο κείμενο «Γενοκτονία!» http://sanejoker.info/2013/06/genocide.html), διαφαίνεται μια δολοφονική μανία που δεν παρατηρείται σε κανένα άλλο θηλαστικό -με εξαίρεση τους κοινούς χιμπατζήδες.

Οι αιτίες κάθε γενοκτονίας, αν δούμε πίσω απ’ τις προφάσεις και τις επιφάσεις, είναι πάντα οι ίδιες: Κυριαρχία και Κέρδος.

Η Θρησκεία, το Έθνος, η Φυλή είναι σαφώς ιδεολογήματα που χρησίμευσαν (και χρησιμεύουν) ως παραπετάσματα ή ως λάβαρα, για να πείθονται οι θύτες ότι πράττουν κάτι ορθό.

Ό,τι είναι Ιερό, κάθε δόγμα, οδηγεί αναπόφευκτα στην Εξόντωση του Άλλου.

Αν εξαιρέσουμε την τελευταία γενοκτονία, την παγκόσμια και νεοφιλελεύθερη, υπάρχει μια άλλη (όχι τόσο γνωστή ούτε τόσο προβεβλημένη) που κατέχει τα σκήπτρα της πιο αποτρόπαιης. Είναι η γενοκτονία των Ινδιάνων της Αμερικής, των αυτόχθονων κατοίκων της αμερικανικής ηπείρου, που εξολοθρεύτηκαν απ’ τον «ανώτερο πολιτισμό» των Ευρωπαίων.

Το μέγεθος αυτής είναι εξωπραγματικό και η γενοκτονία συνεχίζεται στις μέρες μας.

~~{}~~

«Πάμε Ντόλυ…» Έφυγε ένας «φτωχός και μόνος καουμπόι»

·


Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Ξεχωριστός καλλιτέχνης, έβαλε την προσωπική του σφραγίδα στην εξέλιξη της μουσικής στη χώρα μας. 

Δανειζόμαστε το βιογραφικό του Λουκιανού Κηλαηδόνη από την προσωπική του ιστοσελίδα (εξ ου και ο ενεστώς χρόνος) : 

«Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κυψέλη. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (Θεσσαλονίκη), καθώς και στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο (Αθήνα), χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα, αφού από πολύ νωρίς φαινόταν ότι θα τον κέρδιζε ολοκληρωτικά η μουσική. 

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 γράφει τη μουσική για τη θεατρική παράσταση του έργου της Κωστούλας Μητροπούλου «Η Πόλη μας». Τα τραγούδια στον ομότιτλο δίσκο που κυκλοφόρησε ερμηνεύουν η Βίκυ Μοσχολιού και ο Μανώλης Μητσιάς. 

Ακολουθεί ο δίσκος «Κόκκινη Κλωστή» σε στίχους Νίκου Γκάτσου με την Δήμητρα Γαλάνη και τον Μανώλη Μητσιά. Το 1973 κυκλοφορούν σε κόκκινο βινύλιο τα «Μικρoαστικά» σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, όπου για πρώτη φορά ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ερμηνεύει δικές του συνθέσεις. Αυτή η δουλειά είναι σταθμός στην καλλιτεχνική πορεία του Λουκιανού, αλλά και στα μουσικά μας πράγματα, γιατί τα «Μικροαστικά» πριν εκδοθούν σε δίσκο κυκλοφορούν παράνομα στη διάρκεια της δικτατορίας και γίνονται σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά. Επόμενη δισκογραφική δουλειά του είναι τα «Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας» πάλι σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη. 

Το 1976 ο Λουκιανός γράφει την «Media Luz» τον μοναδικό του δίσκο με ορχηστρική μουσική, που είναι το soundtrack μιας υποθετικής ταινίας “Film Noir” . 

Πρώτη μέρα στο σχολείο για το αγοράκι που το εγκατέλειψαν επειδή ήταν «μάγος»...

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017 ·

Οσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει ελπίδα: Το αγόρι που οι γονείς του άφησαν να πεθάνει γιατί νόμιζαν ότι ήταν μάγος, στην πρώτη του μέρα στο σχολείο.

Πριν από ένα χρόνο, η εικόνα ενός «στοιχειωμένου» αγοριού από τη Νιγηρία το οποίο είχαν εγκαταλείψει οι γονείς του επειδή πίστευαν ότι ήταν μάγος και το είχαν αφήσει να τριγυρνά στους δρόμους γυμνό, αποστεωμένο και αφυδατωμένο προκάλεσε σοκ σε όλο τον κόσμο.

Μια φωτογραφία που στοίχειωσε το μυαλό μας, και χαράχτηκε στη μνήμη μας ως μια από τις πιο συγκλονιστικές εικόνες του 2016. 
Ηταν στις 30 Ιανουαρίου του 2016 όταν μια γυναίκα από τη Δανία, η φιλάνθρωπος Anja Ringgren Loven, έβαλε τέλος στο μαρτύριο αυτού του παιδιού που έμοιαζε με αγρίμι, πλησιάζοντάς το και δίνοντάς του νερό από ένα μπουκάλι που είχε μαζί της και λίγα μπισκότα. Από τότε ανέλαβε προσωπικά την ανάρρωσή του και το ξανάφερε στη ζωή.

Ζούσε στους δρόμους για 8 ολόκληρους μήνες
Οσο συγκλονιστική είναι η ιστορία του 3χρονου αγοριού, το οποίο εξορίστηκε από το σπίτι του και έζησε στους δρόμους σαν ζώο για οκτώ ολόκληρους μήνες τρώγοντας αποφάγια, πολλαπλάσια συγκλονιστικό είναι το πείσμα του να επιβιώσει σε συνθήκες που είναι σχεδόν αδύνατον να ζήσει άνθρωπος. Πόσο μάλλον ένα τόσο μικρό παιδί.
Οσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει ελπίδα…
Χάρις στην ευαισθησία της Loven και κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, η ζωή αυτού του παιδιού σώθηκε και η εξέλιξη της υγείας του είναι αξιοθαύμαστη. Μέσα σε 12 μήνες, αυτό το «αγρίμι» μεταμορφώθηκε σε ένα υπέροχο και υγιέστατο αγόρι, το οποίο ανταποκρίθηκε πλήρως στη θεραπεία που υποβλήθηκε.

Ο φόβος της ελευθερίας

·

«Δεν υπάρχει έγνοια πιο βασανιστική και πιο συνεχής για τον άνθρωπο, όταν μείνει ελεύθερος, από το να βρει το γρηγορότερο κάποιον να προσκυνήσει. 

Αλλά ο άνθρωπος γυρεύει να προσκυνήσει κάποιον που είναι κιόλας αναμφισβήτητος, τόσο αναμφισβήτητος που όλοι οι άνθρωποι θα συμφωνήσουν αμέσως να τον προσκυνήσουν όλοι μαζί. Γιατί η έγνοια που βασανίζει αυτά τα αξιολύπητα πλάσματα δεν είναι μονάχα να βρουν κάτι που να το προσκυνήσω εγώ ή κάποιος άλλος, αλλά να βρουν κάτι που θα το πιστέψουν όλοι και που θα το προσκυνήσουν, που θα το προσκυνήσουν οπωσδήποτε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Αυτή λοιπόν, η ανάγκη της γενικής λατρείας, είναι το κυριότερο μαρτύριο του κάθε ανθρώπου χωριστά, όπως και ολόκληρης της ανθρωπότητας από την αρχή του κόσμου. 

Εξαιτίας της γενικής λατρείας εξολόθρευαν ο ένας τον άλλον με το σπαθί. Δημιούργησαν θεούς και φώναζαν ο ένας στον άλλον: "Παρατήστε τους θεούς σας και ελάτε να προσκυνήσετε τους δικούς μας, ειδεμή θα πεθάνετε και σεις και οι θεοί σας!" Κι αυτό θα γίνεται μέχρι τη συντέλεια του κόσμου, ακόμα και τότε, όταν θα έχουν εξαφανιστεί οι θεοί στον κόσμο: και τότε ακόμα θα πέσουν γονατιστοί μπροστά σε είδωλα. [...]

Σου λέω πως ο άνθρωπος δεν έχει πιο βασανιστική έγνοια, όταν βρεθεί ελεύθερος, από το να βρει εκείνον, στον οποίο θα παραδώσει πιο γρήγορα το δώρο της ελευθερίας, που μ' αυτό γεννιέται αυτό το δύστυχο πλάσμα...»

To φαινόμενο της Τρομοκρατίας: καταβολές και ορισμός...

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017 ·


της Αγγελικής Καρδαρά. 

Η τρομοκρατία είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο με βαθιές ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές ρίζες. Αυτό είναι, κατά την κρίση μου, το πρώτο στοιχείο που πρέπει να κατανοήσουμε 
και να κρατήσουμε στο μυαλό, προκειμένου να αντιληφθούμε το μέγεθος και τη σοβαρότητα του φαινομένου.
Οι επιπτώσεις της τρομοκρατίας συχνά έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην πορεία της ανθρωπότητας. 

Ωστόσο, όσο παράδοξο κι αν ακουστεί αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο να την προσδιορίσουμε με απόλυτη ακρίβεια. Όπως εύστοχα ένας διεθνολόγος υποστήριξε στο παρελθόν: «Την τρομοκρατία είναι δύσκολο να την ορίσεις, αλλά την καταλαβαίνεις».

Θα έλεγα, συνεπώς, ότι το ερώτημα «τι είναι τρομοκρατία» και κατ’ επέκταση «ποιος είναι τρομοκράτης» παραμένει μέχρι σήμερα αναπάντητο, κυρίως λόγω της πληθώρας των ερμηνειών που επιδέχεται αυτή η έννοια. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι ενώ το σύνολο των αναλύσεων και των επιστημονικών προσεγγίσεων διέπεται από την άποψη ότι τόσο η έννοια, όσο και η πρακτική της τρομοκρατίας είναι ιστορικό και πολιτικό γεγονός, δεν ασχολείται καθόλου με τις αιτίες γένεσης, ύπαρξης, εξέλιξης και πρόληψής της.

Το φαινόμενο της τρομοκρατίας μέσα από μια ιστορική αναδρομή 

nterfax: Το Σχέδιο Συντάγματος της νέας Συρίας...

·

Σοβαρή ανησυχία επικρατεί στους κόλπους της τουρκικής κυβέρνησης, μετά τις διαρροές του Σχεδίου Συντάγματος της νέας Συρίας, στο οποίο, με βάση το ρωσικό πρακτορείο Interfax, προβλέπεται η παραχώρηση αυτονομίας στους 
Κούρδους της Συρίας.

Μάλιστα ορισμένες τουρκικές εφημερίδες μιλούν για «προδοσία» της Ρωσίας προς την Τουρκία, η οποία από τον Ιούνιο στράφηκε προς τη χώρα αυτήν, μετά την άρνηση των ΗΠΑ να διακόψουν την υποστήριξη και την παροχή όπλων και πυρομαχικών προς τους Κούρδους της Συρίας.

Με βάση το πρακτορείο Interfax, στο Σχέδιο Συντάγματος μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής:

Το όνομα Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, που υπάρχει στο 1ο Άρθρο του υφισταμένου συντάγματος, αλλάζει και γίνεται Δημοκρατία της Συρίας.
Επίσης, στο ίδιο άρθρο παραμένει η αναφορά στο «ενιαίο και αδιαίρετο της χώρας», πλην όμως αναγράφεται και η παραχώρηση «αυτονομίας» στους Κούρδους.
Η φράση «Το ισλαμικό δίκαιο παραμένει η βασική αρχή της κοινωνικής ζωής», που υπάρχει στο 3ο άρθρο, διαγράφεται.
Επίσης, από το ίδιο άρθρο διαγράφεται και η φράση «Ο πρόεδρος της Συρίας είναι υποχρεωτικό να είναι μουσουλμάνος».
Επίσης, στο Σχέδιο Συντάγματος προβλέπεται το δικαίωμα στις τοπικές περιφέρειες να επιλέγουν οι ίδιες τη γλώσσα της Διοίκησης. Η πρόβλεψη αυτή ανοίγει το δρόμο στην κουρδική γλώσσα να γίνει η επίσημη γλώσσα των αυτόνομων κουρδικών περιοχών.

Μαχάτμα Γκάντι

·


Σαν σήμερα το 1947 δολοφονήθηκε από έναν φανατικό ινδουιστή, ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης.

Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης, χωρίς χρήση βίας, εναντίον των καταπιεστών.

Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καθιερωθεί σαν ένα από τα παγκόσμια σύμβολα του 20ου αιώνα.

Απέκτησε την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ και που στα σανσκριτικά σημαίνει «μεγαλόψυχος».

Αποφθέγματα του Μαχάτμα Γκάντι (1869-1948)

Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς.

Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.

Η προφητεία του Κίσινγκερ και ο κόσμος του Τραμπ

·

Συγκρουσιακή πολιτική έναντι της Κίνας προοιωνίζονται οι πρώτες κινήσεις του.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1972, Νίξον και Κίσινγκερ συναντήθηκαν για να συζητήσουν την επικείμενη επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου στο Πεκίνο. Αρχιτέκτονας της προσέγγισης με την Κίνα του Μάο – προσέγγιση, που είχε στόχο την αποδυνάμωση του κύριου εχθρού, της Σοβιετικής Ένωσης, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας είπε στο αφεντικό του: «Οι Κινέζοι είναι εξίσου επικίνδυνοι με τους Ρώσους. Σε βάθος χρόνου, μάλιστα, είναι πιο επικίνδυνοι. Σε 20 χρόνια από σήμερα, ο διάδοχός σου, εάν είναι εξίσου σοφός με σένα, θα προσεγγίσει τους Ρώσους εναντίον των Κινέζων».

Η αναρρίχηση του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο θέτει το ερώτημα εάν η προφητεία Κίσινγκερ βγει αληθινή με καθυστέρηση 25 χρόνων. Άλλωστε ο Μέτερνιχ της αμερικανικής διπλωματίας, ενεργός παρά τα 93 του χρονάκια του, θεωρείται «γκουρού» του άπειρου νέου Προέδρου σε θέματα διεθνούς πολιτικής. Τον επισκέφθηκε κατ’ επανάληψιν στον πύργο του, στο Μανχάταν, μετά την εκλογή του και βρέθηκε και βρέθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου στο Κρεμλίνο, για να βολιδοσκοπήσει τον Πούτιν γύρω από το «ντιλ» που είχε ήδη εισηγηθεί στον Τραμπ: να αποσύρει η Ρωσία την υποστήριξή της στους αντάρτες της ανατολικής Ουκρανίας με αντάλλαγμα η Αμερική να δεχθεί το τετελεσμένο της Κριμαίας και να άρει τις κυρώσεις. Ο απώτερος στόχος είναι ο ίδιος με εκείνον που ενέπνευσε το ιστορικό άνοιγμα του 1972: Να αποτραπεί η δημιουργία μιας στρατηγικής συμμαχίας Μόσχας – Πεκίνου εναντίον της Ουάσιγκτον.

Νεαρή κοπέλα βούτηξε στο κενό μετά από υπερωρίες 150 ωρών

·

Πηγή: reuters

Πάνω από 200 άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στην Ιαπωνία, μεταξύ των οποίων πολλοί αυτοκτονούν, θύματα του «καρόσι», του άγχους που προέρχεται από την εξαντλητική δουλειά, όπως έχει κωδικοποιηθεί η έκφραση στην Ιαπωνία.

Η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου έχει το χαμηλότερο εδώ και 22 χρόνια ποσοστό ανεργίας: 3,1% το 2016, ποσοστό απόλυτα φυσιολογικό, σύμφωνα με τους οικονομολόγους. Για κάθε 100 Ιάπωνες υπάρχουν 143 διαθέσιμες θέσεις εργασίας, λένε οι στατιστικές. Όμως, αυτοί οι καθ' όλα θετικοί δείκτες σε συνδυασμό με την εργασιακή δεοντολογία των Ιαπώνων και την αύξηση των ωρών εργασίας που απαιτούν οι επιχειρήσεις, έχουν δημιουργήσει το φαινόμενο «καρόσι» ήτοι: θάνατος από εξαντλητική δουλειά!

Το «καρόσι» έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις ώστε η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να λάβει μέτρα. 'Ορισε ανώτατο όριο για υπερωριακή απασχόληση τις 60 ώρες, με εξαίρεση 100 ώρες τους μήνες που υπάρχει μεγάλη ζήτηση στην παραγωγή.

Τα μέτρα προβλέπουν ανάπαυση 11 ωρών από την ώρα που ο εργαζόμενος θα φύγει από την δουλειά του έως την επομένη που θα πάει ξανά. Μέχρι σήμερα, ένας εργαζόμενος που παρέμενε έως τις 11 το βράδυ στο γραφείο του ήταν υποχρεωμένος την επομένη ημέρα, στις 8 το πρωί, να πιάσει πάλι δουλειά. Με το νέο μέτρο, θα έχει την ευκαιρία να ξεκουρασθεί για 11 ώρες.

Και αν βομβαρδίζαμε την Ουάσινγκτον;

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017 ·


Επί δεκαετίες η Δύση διαστρεβλώνει τις αρχές του διεθνούς δικαίου για να δικαιολογήσει «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» απέναντι σε τυραννικά καθεστώτα. Τι γίνεται όμως εάν ο τύραννος έχει το γραφείο του στον Λευκό Οίκο; 

Οι άνθρωποι τους οποίους απελευθερώνετε θα είναι μάρτυρες της τιμής και των αξιών των Ενόπλων Δυνάμεών μας 

Τζορτζ Μπους
Την άνοιξη του 2008 η Μιανμάρ βρέθηκε αντιμέτωπη με τη χειρότερη φυσική καταστροφή της Ιστορίας της. Το πέρασμα του κυκλώνα «Ναργκίς» άφησε πίσω του 138.000 νεκρούς και ένα εκατομμύριο αστέγους. 

Καθώς οι δικτάτορες της χώρας αρνούνταν οποιαδήποτε ξένη βοήθεια ενώ αδυνατούσαν να διαχειριστούν την κρίση, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Μπερνάρ Κουσνέρ, αλλά και στελέχη του αμερικανικού Πενταγώνου παρουσίασαν μια φαεινή ιδέα: Ο ΟΗΕ, είπαν, θα μπορούσε να εισβάλει στη χώρα για να προσφέρει βοήθεια στον πληθυσμό. 

Η πρόταση του Κουσνέρ αποτελούσε την πιο ακραία εκδοχή της λεγόμενης «ευθύνης προστασίας» («Responsibility to Protect») - ένα θεωρητικό εφεύρημα που επιτρέπει στη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα» να επεμβαίνει σε χώρες όπου πραγματοποιούνται εγκλήματα κατά του πληθυσμού. Σύμφωνα με τη θεωρία, «η εθνική κυριαρχία δεν είναι προνόμιο, αλλά ευθύνη». 

Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε;

·


Στις 27 Γενάρη 1945 ο Κόκκινος Στρατός έφτανε στο Άουσβιτς. Συμπληρώθηκαν 72 χρόνια. Όσα αποκαλύφθηκαν τότε θα θυμίζουν για πάντα εκείνο το ρηθέν: Τα κτήνη είναι δημιούργημα του Θεού, η κτηνωδία είναι έργο των ανθρώπων. Η’ για την ακρίβεια εκείνων των υπανθρώπων που ομνύουν στον υπεράνθρωπο για να δικαιολογήσουν την απανθρωπιά τους.Έχει νόημα να μνημονεύει κανείς την 27ηΓενάρη ως Διεθνή Ημέρα για τα θύματα του Ολοκαυτώματος; Εξαρτάται πως προσεγγίζει κανείς την σημερινή εποχή. Την εποχή του Τραμπ, της Λεπέν, του Βίντερς, του Ορμπαν, των ναζί της Ουκρανίας, της Χρυσής Αυγής…
Έχει νόημα, αφού εκείνοι που προκάλεσαν τα Άουσβιτς κάθισαν στο εδώλιο και τιμωρήθηκαν, να μνημονεύει κανείς την επιγραφή «η εργασία απελευθερώνει» που δέσποζε στην είσοδο του Άουσβιτς; Εξαρτάται πως εννοεί κανείς την έννοια τιμωρία την εποχή των πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο, πως εννοεί την «εργασία» την εποχή που 8 Κροίσοι κατέχουν τόσα, όσα και τα υπάρχοντα του 50% του πληθυσμού του πλανήτη.
Αλλά, επήλθε πράγματι τιμωρία για εκείνο το έγκλημα; Κάθισαν, όντως, στο σκαμνί όλοι όσοι το προκάλεσαν; Ας δούμε:
Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Κρουπ». Η πολυεθνική «Κρουπ», που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά η έπαυλη του ιδιοκτήτη της όλως περιέργως έμεινε ανέπαφη όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Εσσεν. Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο «κύριος» Κρουπ, έλεγε ότι «ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος)».

Η Επανάσταση του 1943

Η Επανάσταση του 1943

revolution in the world

ελευθερη εκφραση

Η λίστα ιστολογίων μου

προσωπικές ιστοσελίδες

τύπος

διαφορα

È