Βία και τρομοκρατία: Η "δημοκρατία" της μνημονιακής εξουσίας

Από το φθινόπωρο του 2009 η χώρα και η κοινωνία οδηγούνται στην καταστροφή, μέσα από μια συντονισμένη και συστηματικώς ασκούμενη ΒΙΑ, που προσλαμβάνει τις μορφές της οικονομικής, της κοινωνικής και της ψυχολογικής βίας. Πρόκειται κυριολεκτικώς για μια μεθοδευμένη πολεμική επιχείρηση, την οποία εξαπέλυσαν τα ξένα και εγχώρια συμφέροντα, με πολιτικούς «εκτελεστές» τα κομματικά υποχείρια, τα οποία συμβολοποίησαν και επισημοποίησαν την πλήρη υποταγή τους με τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Με τη σειρά της, η κυβέρνηση αυτή αποτέλεσε «ευτυχές προϊόν» της πολιτικής βίας που άσκησαν τα τραπεζικά - κερδοσκοπικά κέντρα και το επιτελείο του Δ Ράιχ στο πολιτικό σύστημα της διακυβέρνησης.

Όσοι ερμηνεύουν υποκριτικώς τις αντιδράσεις, την οργή, την απόγνωση των πολιτών σαν βία θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η διαμαρτυρία και η αποδοκιμασία δεν συνιστούν βία. Αντίθετα, ΒΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ, ΑΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙ-ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, που στερούνται πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης.

Δήλωση Στέφανου Τζουμακα, Υποψηφίου για την Προεδρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο δημοσιογράφο Β. Σκουρή

Αθήνα, 29 Φεβρουαρίου 2012

Πριν από τη κρίση και συγκεκριμένα τρείς μήνες πριν από το πρώτο μνημόνιο-το Φεβρουάριο του 2010- μίλησα για τις αρνητικές συνέπειες μια πολιτικής που γνωρίζαμε. Με εντιμότητα και ευθύτητα. Εκ των προτέρων.

Με πολιτική κριτική ως προς επιλογές αντίθετες από τις αρχές ενός σοσιαλιστικού κόμματος. Με αρχές πρώτα η πολιτική, πρώτα οι κοινωνίες, πρώτα η παραγωγή και η ανάπτυξη. Ναι στη οικονομική σταθερότητα αλλά όχι με την υποτίμηση της χώρας, της εργασίας, των δικαιωμάτων.

Με βάση αυτό το πλαίσιο κατέθεσα πρόταση για την εναλλακτική λύση τόσο στην Εθνική Συνδιάσκεψη, το Σεπτέμβριο του 2011 όσο και στα Εθνικά Συμβούλια

Γνωστοποίησα την υποψηφιότητα μου από τις 12 Ιανουαρίου 2012.

Χρειαζόμαστε γνώση, σταθερότητα, αισιοδοξία. Χρειαζόμαστε κοινή πορεία, κοινούς σκοπούς και στόχους, κοινές ιδέες, κοινές αρχές.

Θετική έκβαση της κρίσης, ούτε υπήρχε ούτε θα υπάρξει χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς να φέρουν το βάρος οι έχοντες και κατέχοντες, οι οποίοι μέχρι τώρα είναι στο απυρόβλητο.