Πρόσφατα οι σουνίτες εξτρεμιστές του πρώην Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λέβαντε ανακήρυξαν το «Ισλαμικό Κράτος» στις περιοχές που κατέχουν στο Ιράκ και την Συρία. Μάλιστα το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Συρία, το μέτωπο αλ Νούσρα, παραχώρησε εδάφη του στο ισλαμικό «χαλιφάτο». Παρόλα αυτά, οι αναλυτές διερωτώνται εάν μπορούν εν τέλει οι ισλαμιστές να διοικήσουν τα κατεχόμενα εδάφη.
Σε όλες τις περιοχές που κατέλαβαν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εφάρμοσαν μια δρακόντεια εκδοχή της Σαρίας – του Ισλαμικού Νόμου – αναγκάζοντας πολλούς κατοίκους να μεταναστεύσουν αλλού. Παρόλα αυτά εξαιτίας της κρίσης στο Ιράκ δεν διαφαίνεται από τους αναλυτές άμεσα η ανατροπή τους.
Καθώς, όμως, άλλο η κατοχή εδαφών και άλλο η διοίκησή τους, η επικράτησή τους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από την στήριξη των τοπικών φυλάρχων, από την οικονομική βιωσιμότητα, την πρόσβαση σε νερό και καύσιμα, από την αντίληψη της θρησκευτικής τους εξουσίας και εκείνης του αυτόκλητου «χαλίφη» ηγέτη τους, του Αμπού Μπακ αλ Μπαγκντάντι.
Μέχρι στιγμής έχουν επιτύχει φαινομενικά τουλάχιστον μεγάλες στρατιωτικές νίκες κυρίως βασιζόμενοι στην ένοπλη βία και την καλλιέργεια φόβου. Ακόμη και αν αύριο το πρωί τους κατατρόπωναν οι δυνάμεις της Βαγδάτης, οι ιστορικοί δεν θα ξεχνούσαν τον ψυχολογικό πόλεμο που εξαπέλυσαν με φωτογραφίες και βίντεο στο διαδίκτυο τρομοκρατώντας τους αντιπάλους τους για το τι πρόκειται να πάθουν εάν πέσουν στα χέρια τους.
Ακόμη και αν έσπασαν το ηθικό των Ιρακινών στρατιωτών, όταν ξεκίνησαν την επέλασή τους στις αρχές του Ιουνίου δεν αριθμούσαν περισσότερους από 15.000 μαχητές. Την Μοσούλη την κατέλαβαν το πολύ με 800 μαχητές σύμφωνα με μαρτυρίες. Όμως οι σουνίτες εξτρεμιστές βασίζονται στην αρωγή των τοπικών φυλών και των παραστρατιωτικών ομάδων χωρίς την οποία δεν μπορούν να κρατήσουν μια πόλη δυο εκατομμυρίων κατοίκων. Συνεπώς έχουν συνάψει συμφωνίες με τους φυλάρχους που είτε βασίζονται στον φόβο είτε στα ιδιοτελή συμφέροντα είτε ακόμη στα οικονομικά κίνητρα.
Σύμφωνα με αναλυτές, για να διατηρήσει την Μοσούλη, το Ισλαμικό Κράτος θα πρέπει να «επενδύσει» πολύ σε αυτά τα κίνητρα.
Μαθαίνοντας από τα λάθη
Την τελευταία φορά που τζιχαντιστές κατείχαν αξιοσημείωτη έκταση του Ιράκ ήταν το 2006 όταν οι προκάτοχοι του Ισλαμικού Κράτους υπό τον Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο στην επαρχία του Ανμπάρ. Για να επικρατήσουν ήταν έτοιμοι να εξολοθρεύσουν τον τοπικό πληθυσμό. Και για αυτό απέτυχαν.
Αποκεφάλιζαν σουνίτες σεΐχηδες που δεν δήλωναν υποταγή, ανατίνασσαν τζαμιά σιιτών, επιχείρησαν να ξεκινήσουν έναν εμφύλιο σεκταριστικό πόλεμο, και έκοβαν τα δάχτυλα όσων έβλεπαν με τσιγάρο στο χέρι – το κάπνισμα το είχαν χαρακτηρίσει αντιισλαμικό. Η ηγεσία της Αλ Κάιντα, από το Πακιστάν τότε, είχε καλέσει τον αλ Ζαρκάουι – μάταια – να σταματήσει να διώκει μουσουλμάνους. Έτσι, οι υπηρεσίες πληροφοριών της Ιορδανίας (από όπου καταγόταν) τον βρήκαν, οι ΗΠΑ τον σκότωσαν σε μια αεροπορική επιδρομή και οι μαχητές εκδιώχθηκαν από τις τοπικές φυλές που είχαν την βοήθεια των αμερικανικών στρατευμάτων.
Έμαθαν λοιπόν από τα λάθη του παρελθόντος; Οι κάτοικοι της Ράκκα, στην βορειοανατολική Συρία την οποία κατέχει το Ισλαμικό Κράτος από τον Μάιο του 2013 απαντούν «όχι». Οι ιστορίες που έφθαναν στην δημοσιότητα μιλούσαν για δημόσιο σταύρωμα, για δρακόντειες ποινές για τα πιο απλά αδικήματα, για εγκλεισμό των γυναικών στο σπίτι, για απαγωγές και εξορίες.
Σημειώνεται ότι μετά από όλα αυτά η επίσημη ηγεσία της Αλ Κάιντα έχει «εξορίσει» από τις τάξεις της το Ισλαμικό Κράτος.
Δίνοντας νερό και πετρέλαιο
Κάποιοι άλλοι, όμως, σύμφωνα με το BBC, δίνουν μια διαφορετική εικόνα. Πληροφορίες από τις κατεχόμενες πόλεις μιλούν για συλλογή των σκουπιδιών από τις δημοτικές αρχές, ασφάλεια στους δρόμους και γενναιόδωρη διανομή καυσίμων και τροφίμων στους φτωχούς.
Έτσι όμως είχαν ξεκινήσει και οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν το 1994 αυξάνοντας σταδιακά τα εδάφη τους μέχρι το 2001 και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.
Σύμφωνα με τους ειδικούς ένα χαρτί υπέρ των ισλαμιστών σουνιτών και της πουριτανικής τους στρατιωτικής οργάνωσης είναι η διαφθορά και η αναποτελεσματική διοίκηση από την κυβέρνηση της Βαδγάτης.
Όμως για να καταφέρει το «χαλιφάτο» να κρατήσει τα εδάφη τόσο στην Συρία όσο και στο Ιράκ είναι να αποκτήσει πρόσβαση στο νερό και στο πετρέλαιο.
Διαβάστε επίσης: Ο παράγοντας «νερό» και οι συγκρούσεις σε Ιράκ και Συρία
Σύμφωνα με αναλυτές ασφαλείας σε Λονδίνο και Βαγδάτη, όποιος αποκτήσει τον έλεγχο του νερού θα καθορίσει την έκβαση των συγκρούσεων στο Ιράκ και εξηγούν ότι ο έλεγχος ποταμιών και φραγμάτων έχει γίνει ένα σημαντικό όπλο.
Μέχρι στιγμής το Ισλαμικό Κράτος έχει και από τα δυο:
Στην Συρία οι δυνάμεις του κατέχουν την περιοχή άντλησης πετρελαίου στο Ντέιρ Αζούρ – που περιλαμβάνει και το κοίτασμα αλ Ομάρ. Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες πουλούν καύσιμο και στο καθεστώς του Άσαντ. Κατέχουν επίσης το φράγμα Τάμπκα στην λίμνη Άσαντ.
Στο Ιράκ ελέγχουν το φράγμα της Φαλούτζα και μάχονται για την πρόσβαση στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Μπαϊτζί.
«Τζιχαντιστάν»
Πάντως ακόμη και αν παραμένει ρευστό το αν η μουσουλμανική κοινότητα θα αποδεχθεί την εξουσία του «χαλιφάτου», το Ισλαμικό Κράτος κατέχει μια μεγάλη έκταση της Μέσης Ανατολής και δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.
Ούτε οι δυνάμεις του Άσαντ ούτε οι δυνάμεις της Βαγδάτης μπορούν από μόνες τους να κατατροπώσουν το Ισλαμικό Κράτος και να το εκδιώξουν από τα κατεχόμενα εδάφη. Σύμφωνα με τον αναλυτή του BBC, Φράνκ Γκάρντνερ, οι αεροπορικές επιδρομές θα τους αποδυναμώσουν αλλά η νίκη έρχεται με την επικράτηση στο έδαφος. Εκεί μπορούν να βοηθήσουν μόνο οι τοπικές φυλές. Όμως όσο ο εμφύλιος στην Συρία συνεχίζεται και όσο δεν υπάρχει κυβέρνηση ενότητας στο Ιράκ αυτό διαφαίνεται δύσκολο.
Αυτό βέβαια ενέχει τον κίνδυνο για ένα μόνιμο βίαιο, επεκτατικό, εξτρεμιστικό, καλά εξοπλισμένο, καλά χρηματοδοτούμενο και θρησκευτικά αδιάλλακτο στρατιωτικό σύστημα στην Μέση Ανατολή. «Ένα ντε φάκτο Τζιχαντιστάν», σχολιάζει το BBC.
Σε όλες τις περιοχές που κατέλαβαν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εφάρμοσαν μια δρακόντεια εκδοχή της Σαρίας – του Ισλαμικού Νόμου – αναγκάζοντας πολλούς κατοίκους να μεταναστεύσουν αλλού. Παρόλα αυτά εξαιτίας της κρίσης στο Ιράκ δεν διαφαίνεται από τους αναλυτές άμεσα η ανατροπή τους.
Καθώς, όμως, άλλο η κατοχή εδαφών και άλλο η διοίκησή τους, η επικράτησή τους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από την στήριξη των τοπικών φυλάρχων, από την οικονομική βιωσιμότητα, την πρόσβαση σε νερό και καύσιμα, από την αντίληψη της θρησκευτικής τους εξουσίας και εκείνης του αυτόκλητου «χαλίφη» ηγέτη τους, του Αμπού Μπακ αλ Μπαγκντάντι.
Μέχρι στιγμής έχουν επιτύχει φαινομενικά τουλάχιστον μεγάλες στρατιωτικές νίκες κυρίως βασιζόμενοι στην ένοπλη βία και την καλλιέργεια φόβου. Ακόμη και αν αύριο το πρωί τους κατατρόπωναν οι δυνάμεις της Βαγδάτης, οι ιστορικοί δεν θα ξεχνούσαν τον ψυχολογικό πόλεμο που εξαπέλυσαν με φωτογραφίες και βίντεο στο διαδίκτυο τρομοκρατώντας τους αντιπάλους τους για το τι πρόκειται να πάθουν εάν πέσουν στα χέρια τους.
Ακόμη και αν έσπασαν το ηθικό των Ιρακινών στρατιωτών, όταν ξεκίνησαν την επέλασή τους στις αρχές του Ιουνίου δεν αριθμούσαν περισσότερους από 15.000 μαχητές. Την Μοσούλη την κατέλαβαν το πολύ με 800 μαχητές σύμφωνα με μαρτυρίες. Όμως οι σουνίτες εξτρεμιστές βασίζονται στην αρωγή των τοπικών φυλών και των παραστρατιωτικών ομάδων χωρίς την οποία δεν μπορούν να κρατήσουν μια πόλη δυο εκατομμυρίων κατοίκων. Συνεπώς έχουν συνάψει συμφωνίες με τους φυλάρχους που είτε βασίζονται στον φόβο είτε στα ιδιοτελή συμφέροντα είτε ακόμη στα οικονομικά κίνητρα.
Σύμφωνα με αναλυτές, για να διατηρήσει την Μοσούλη, το Ισλαμικό Κράτος θα πρέπει να «επενδύσει» πολύ σε αυτά τα κίνητρα.
Μαθαίνοντας από τα λάθη
Την τελευταία φορά που τζιχαντιστές κατείχαν αξιοσημείωτη έκταση του Ιράκ ήταν το 2006 όταν οι προκάτοχοι του Ισλαμικού Κράτους υπό τον Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο στην επαρχία του Ανμπάρ. Για να επικρατήσουν ήταν έτοιμοι να εξολοθρεύσουν τον τοπικό πληθυσμό. Και για αυτό απέτυχαν.
Αποκεφάλιζαν σουνίτες σεΐχηδες που δεν δήλωναν υποταγή, ανατίνασσαν τζαμιά σιιτών, επιχείρησαν να ξεκινήσουν έναν εμφύλιο σεκταριστικό πόλεμο, και έκοβαν τα δάχτυλα όσων έβλεπαν με τσιγάρο στο χέρι – το κάπνισμα το είχαν χαρακτηρίσει αντιισλαμικό. Η ηγεσία της Αλ Κάιντα, από το Πακιστάν τότε, είχε καλέσει τον αλ Ζαρκάουι – μάταια – να σταματήσει να διώκει μουσουλμάνους. Έτσι, οι υπηρεσίες πληροφοριών της Ιορδανίας (από όπου καταγόταν) τον βρήκαν, οι ΗΠΑ τον σκότωσαν σε μια αεροπορική επιδρομή και οι μαχητές εκδιώχθηκαν από τις τοπικές φυλές που είχαν την βοήθεια των αμερικανικών στρατευμάτων.
Έμαθαν λοιπόν από τα λάθη του παρελθόντος; Οι κάτοικοι της Ράκκα, στην βορειοανατολική Συρία την οποία κατέχει το Ισλαμικό Κράτος από τον Μάιο του 2013 απαντούν «όχι». Οι ιστορίες που έφθαναν στην δημοσιότητα μιλούσαν για δημόσιο σταύρωμα, για δρακόντειες ποινές για τα πιο απλά αδικήματα, για εγκλεισμό των γυναικών στο σπίτι, για απαγωγές και εξορίες.
Σημειώνεται ότι μετά από όλα αυτά η επίσημη ηγεσία της Αλ Κάιντα έχει «εξορίσει» από τις τάξεις της το Ισλαμικό Κράτος.
Δίνοντας νερό και πετρέλαιο
Κάποιοι άλλοι, όμως, σύμφωνα με το BBC, δίνουν μια διαφορετική εικόνα. Πληροφορίες από τις κατεχόμενες πόλεις μιλούν για συλλογή των σκουπιδιών από τις δημοτικές αρχές, ασφάλεια στους δρόμους και γενναιόδωρη διανομή καυσίμων και τροφίμων στους φτωχούς.
Έτσι όμως είχαν ξεκινήσει και οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν το 1994 αυξάνοντας σταδιακά τα εδάφη τους μέχρι το 2001 και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.
Σύμφωνα με τους ειδικούς ένα χαρτί υπέρ των ισλαμιστών σουνιτών και της πουριτανικής τους στρατιωτικής οργάνωσης είναι η διαφθορά και η αναποτελεσματική διοίκηση από την κυβέρνηση της Βαδγάτης.
Όμως για να καταφέρει το «χαλιφάτο» να κρατήσει τα εδάφη τόσο στην Συρία όσο και στο Ιράκ είναι να αποκτήσει πρόσβαση στο νερό και στο πετρέλαιο.
Διαβάστε επίσης: Ο παράγοντας «νερό» και οι συγκρούσεις σε Ιράκ και Συρία
Σύμφωνα με αναλυτές ασφαλείας σε Λονδίνο και Βαγδάτη, όποιος αποκτήσει τον έλεγχο του νερού θα καθορίσει την έκβαση των συγκρούσεων στο Ιράκ και εξηγούν ότι ο έλεγχος ποταμιών και φραγμάτων έχει γίνει ένα σημαντικό όπλο.
Μέχρι στιγμής το Ισλαμικό Κράτος έχει και από τα δυο:
Στην Συρία οι δυνάμεις του κατέχουν την περιοχή άντλησης πετρελαίου στο Ντέιρ Αζούρ – που περιλαμβάνει και το κοίτασμα αλ Ομάρ. Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες πουλούν καύσιμο και στο καθεστώς του Άσαντ. Κατέχουν επίσης το φράγμα Τάμπκα στην λίμνη Άσαντ.
Στο Ιράκ ελέγχουν το φράγμα της Φαλούτζα και μάχονται για την πρόσβαση στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Μπαϊτζί.
«Τζιχαντιστάν»
Πάντως ακόμη και αν παραμένει ρευστό το αν η μουσουλμανική κοινότητα θα αποδεχθεί την εξουσία του «χαλιφάτου», το Ισλαμικό Κράτος κατέχει μια μεγάλη έκταση της Μέσης Ανατολής και δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.
Ούτε οι δυνάμεις του Άσαντ ούτε οι δυνάμεις της Βαγδάτης μπορούν από μόνες τους να κατατροπώσουν το Ισλαμικό Κράτος και να το εκδιώξουν από τα κατεχόμενα εδάφη. Σύμφωνα με τον αναλυτή του BBC, Φράνκ Γκάρντνερ, οι αεροπορικές επιδρομές θα τους αποδυναμώσουν αλλά η νίκη έρχεται με την επικράτηση στο έδαφος. Εκεί μπορούν να βοηθήσουν μόνο οι τοπικές φυλές. Όμως όσο ο εμφύλιος στην Συρία συνεχίζεται και όσο δεν υπάρχει κυβέρνηση ενότητας στο Ιράκ αυτό διαφαίνεται δύσκολο.
Αυτό βέβαια ενέχει τον κίνδυνο για ένα μόνιμο βίαιο, επεκτατικό, εξτρεμιστικό, καλά εξοπλισμένο, καλά χρηματοδοτούμενο και θρησκευτικά αδιάλλακτο στρατιωτικό σύστημα στην Μέση Ανατολή. «Ένα ντε φάκτο Τζιχαντιστάν», σχολιάζει το BBC.
http://tvxs.gr/news/kosmos/mporei-na-dioikithei-apo-toys-islamistes-%C2%ABtzixantistan%C2%BB
Αναρτήσεις
