1821, 15 Σεπτεμβρίου: Ανεξαρτησία της Νικαράγουας από την Ισπανία.
1855-1856: Η σύγκρουση φιλελευθέρων και συντηρητικών οδηγεί τους πρώτους στο να καλέσουν τον Βορειοαμερικανό τυχοδιώκτη Ουίλιαμ Γουόκερ σε βοήθειά τους. Ο Γουόκερ ανακηρύσσεται πρόεδρος της χώρας, επαναφέρει τη …δουλεία και ορίζει τα αγγλικά ως επίσημη γλώσσα, ενώ η κυβέρνησή του αναγνωρίζεται από τις ΗΠΑ. Με σύνθημα «πέντε ή τίποτα», ξεκινάει εκστρατεία κατάκτησης-ενοποίησης ολόκληρης της Κεντρικής Αμερικής. Ηττάται, αλλά επαναλαμβάνει τις προσπάθειές του, μέχρι το 1860, οπότε εκτελείται στην Ονδούρα.
1926-1927: Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες η πολιτική ζωή της Νικαράγουας κυριαρχείται από τη διαρκή επέμβαση των ΗΠΑ. Μια ομάδα φιλελεύθερων επαναστατών, με επικεφαλής τον Αουγκούστο Σέσαρ Σαντίνο εξεγείρεται και φθάνει να συγκρουστεί απ’ ευθείας με τους πεζοναύτες των ΗΠΑ. Σε αντίβαρο, οι ΗΠΑ δημιουργούν την Εθνοφρουρά, με επικεφαλής τον Αναστάσιο Σομόσα Γκαρσία (1932).
1934, 21 Φεβρουαρίου: Δολοφονείται από την Εθνοφρουρά ο Αουγκούστο Σαντίνο.
1936: Εγκαθιδρύεται η δικτατορία του Αναστάσιο Σομόσα. Ο Σομόσα συσσωρεύει τεράστια προσωπικά πλούτη, δολοφονεί κάθε πολιτικό αντίπαλο και αναδεικνύεται σε πιστό υποχείριο των ΗΠΑ.
1956, 21 Σεπτεμβρίου: Ο Ριγοβέρτο Λόπες Πέρες πυροβολεί τον Σομόσα, ο οποίος πεθαίνει μετά από μερικές μέρες. Ο Λόπες μετατρέπεται σε εθνικό ήρωα.
1956-1967: Ο υιός Σομόσα, Λουίς Σομόσα Ντεμπάιλε, εγκαθιδρύει τη δική του δικτατορία, με τη στήριξη της Εθνοφρουράς και των ΗΠΑ.
1961, 23 Ιουλίου: Δύο χρόνια μετά τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης, μια ομάδα αντικαθεστωτικών φοιτητών, με επικεφαλής τον Κάρλος Φονσέκα Αμαδόρ, σε συνεργασία με τον παλιό συμπολεμιστή του Σαντίνο, Σάντος Λόπες, ιδρύουν το Σαντινιστικό Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης (FSLN). Αρχίζει ο ένοπλος αγώνας, ο οποίος την επόμενη πενταετία περνάει από διάφορες φάσεις έξαρσης αλλά και ηττών και αναδιπλώσεων.
1967: Ο τρίτος Σομόσα, Αναστάσιο Σομόσα Ντεμπάιλε, αναλαμβάνει την προεδρία.
1972, 23 Δεκεμβρίου: Ένας τρομακτικός σεισμός ισοπεδώνει τη Μανάγκουα, αφήνοντας πίσω του πάνω από 6.000 νεκρούς και 300.000 άστεγους. Η διεθνής βοήθεια δεν φτάνει ποτέ στα θύματα, καθώς κατευθύνεται στο σύνολό της στους προσωπικούς λογαριασμούς του Σομόσα. Η λαϊκή αγανάκτηση είναι πρωτοφανής.
1974, 27 Δεκεμβρίου: Η νέα εκστρατεία των Σαντινίστας κορυφώνεται με τη σύλληψη πολλών κυβερνητικών στελεχών και την απελευθέρωση στελεχών του, μεταξύ των οποίων ο Ντανιέλ Ορτέγα.
1976, 8 Νοεμβρίου: Σκοτώνεται σε μάχη ο Κάρλος Φονσέκα.
1976-1978: Μέσα στους Σαντινίστας διαμορφώνονται τρεις τάσεις: η μία δίνει έμφαση στις αντάρτικες εστίες στα βουνά, η δεύτερη στη συσσώρευση και οργάνωση της εργατικής τάξης στις πόλεις, η τρίτη στην ένοπλη σύγκρουση στα αστικά κέντρα.
Την ίδια εποχή, μια ομάδα διανοουμένων, ιερωμένων κ.λπ., η Ομάδα των Δώδεκα, στην οποία ανήκαν οι Σέρχιο Ραμίρες, Μιγκέλ Ντ’ Εσκότο, Φερνάρδο Καρδενάλ κ.ά., συμμαχεί με τους Σαντινίστας.
1978: Δολοφονείται από τον Σομόσα ο Πέδρο Χοακίν Τσαμόρο, ηγέτης της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης και εκδότης της εφημερίδας Λα Πρένσα (10/1)? πραγματοποιείται πανεθνική απεργία (22/1)? καταλαμβάνονται από τους Σαντινίστας στρατόπεδα και πόλεις? εξέγερση στη Μασάγια (Φεβ.)? δρομολογείται ενωτική διαδικασία των τριών τάσεων του FSLN.
Κομάντο της «τρίτης τάσης», με επικεφαλής τον Εντέν Παστόρα, καταλαμβάνει το Προεδρικό Μέγαρο και συλλαμβάνει τους περισσότερους βουλευτές καθώς και πάνω από 1.000 άτομα ακόμα? τα κρατάει για δύο μέρες και επιτυγχάνει την απελευθέρωση πολλών στελεχών των Σαντινίστας, ενώ τα ΜΜΕ διαβάζουν ανακοίνωσή τους (Αύγουστος).
Εξέγερση στη Ματαγκάλπα (Αύγ.).
Τέλη 1978 – Μάρτιος 1979: Δημιουργείται Εθνικό Συντονιστικό και Εθνική Διοίκηση του FSLN, με στελέχη και των τριών τάσεων. Οι πόλεις της χώρας πέφτουν η μία μετά την άλλη στα χέρια των Σαντινίστας.
1979, 17 Ιουλίου: Ο Σομόσα δραπετεύει από τη χώρα, μαζί με το κρατικό ταμείο. Θα εκτελεστεί ένα χρόνο αργότερα στην Παραγουάη.
1979, 19 Ιουλίου: Οι Σαντινίστας μπαίνουν θριαμβευτικά στη Μανάγουα.
Οι Σαντινίστας εφαρμόζουν αμέσως προγράμματα αναδασμού της γης, αλφαβητισμού κ.λπ., παίρνουν πολλά μέτρα στήριξης των φτωχότερων στρωμάτων και πραγματοποιούν εθνικοποιήσεις. Επέρχεται ρήξη με τους μετριοπαθείς συμμάχους τους.
1981, Ιανουάριος: Ο Ρ. Ρέιγκαν αναλαμβάνει την προεδρία των ΗΠΑ. Θέτει αμέσως όρο στη σαντινιστική κυβέρνηση να διακόψει κάθε βοήθεια προς τους αντάρτες του Ελ Σαλβαδόρ. Ο εκβιασμός απορρίπτεται. Αρχίζει η χρηματοδότηση των συμμοριών των Κόντρας (παλιά μέλη της διαλυμένης Εθνοφρουράς και μαφιόζοι του Σομόσα). Ταυτόχρονα, παρουσιάζονται και εσωτερικά προβλήματα στους Σαντινίστας, και διάφορα στελέχη (μεταξύ των οποίων και ο Εντέν Παστόρα) αποχωρούν και έρχονται σε σύγκρουση με την κυβέρνηση.
1983, Οκτώβριος: Οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη Γρανάδα.
Ο πόλεμος με τους Κόντρας κορυφώνεται. Οι ΗΠΑ παίρνουν όλο και περισσότερο ενεργό μέρος στη σύγκρουση (ναρκοθέτηση λιμανιών, άμεση χρηματοδότηση ακόμα και με παράνομες διαδικασίες («Ιρανγκέιτ») κ.λπ.). Η οικονομία της χώρας παίρνει χαρακτηριστικά πολεμικής οικονομίας, ενώ η κυβέρνηση θεσπίζει την υποχρεωτική στράτευση (με κόστος, όπως αποδείχτηκε, τεράστιο) και παίρνει μέτρα καταστολής (κλείσιμο της Λα Πρένσα κ.ά.).
Η κόπωση του λαού από τον πόλεμο οδηγεί στην εκλογική ήττα, στις 25 Φεβρουαρίου του 1990.
Η επανάσταση του 1979 ήταν ένας μαζικός λαϊκός ξεσηκωμός, με σημαντική συμμετοχή των εργατών, που βρήκε
στους Σαντινίστας τη μόνη διαθέσιμη πολιτική ηγεσία. Η στρατηγική τους ήταν αυτή της αυτοδύναμης εθνικής ανάπτυξης και συνδύαζε κοινωνικές υπηρεσίες για τις λαϊκές τάξεις με εγγυήσεις στην αστική τάξη πως τα κεφάλαιά της θα είναι ασφαλή, αρκεί να συμπεριφέρεται “πατριωτικά”.
Οι συνθήκες ζωής των φτωχών βελτιώθηκαν, αλλά, καθώς ο πόλεμος των Κόντρας που εξαπέλυσε ο Ρέιγκαν οξυνόταν, τις θυσίες τις έκαναν οι εργάτες και οι αγρότες, ενώ οι αστοί έμεναν ανέγγιχτοι. Στις εκλογές του 1990, η κούραση από τον πόλεμο και η απογοήτευση από τις μονόπλευρες θυσίες οδήγησαν στην ήττα των Σαντινίστας. Στο συμβιβασμό που ακολούθησε τις εκλογές όμως, οι Σαντινίστας διατήρησαν τον έλεγχο του στρατού και των συνδικάτων. Η επιβολή του νεοφιλελευθερισμού από τις δεξιές κυβερνήσεις δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη συναίνεσή τους. Καθώς περνούσαν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι Σαντινίστας συγκρατούσαν τους οπαδούς τους από τις μαζικές κινητοποιήσεις, με την προοπτική πως στις εκλογές του 1996 θα ξαναβρίσκονταν “δημοκρατικά” στην κυβέρνηση. Η τακτική αυτή απογοήτευσε τους ψηφοφόρους τους. Μετά
την ήττα του 1996, οι Σαντινίστας κινήθηκαν ακόμα πιο δεξιά. Στις εκλογές του 2001 ο υποψήφιος αντιπρόεδρος του Ορτέγκα ήταν ένα στέλεχος των Κόντρας, ενώ οι λόγοι του πρώην φόβητρου των ΗΠΑ ήταν γεμάτοι αναφορές στην αγορά και στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αυτή ήταν και η αιτία της ήττας του στις εκλογές.
1855-1856: Η σύγκρουση φιλελευθέρων και συντηρητικών οδηγεί τους πρώτους στο να καλέσουν τον Βορειοαμερικανό τυχοδιώκτη Ουίλιαμ Γουόκερ σε βοήθειά τους. Ο Γουόκερ ανακηρύσσεται πρόεδρος της χώρας, επαναφέρει τη …δουλεία και ορίζει τα αγγλικά ως επίσημη γλώσσα, ενώ η κυβέρνησή του αναγνωρίζεται από τις ΗΠΑ. Με σύνθημα «πέντε ή τίποτα», ξεκινάει εκστρατεία κατάκτησης-ενοποίησης ολόκληρης της Κεντρικής Αμερικής. Ηττάται, αλλά επαναλαμβάνει τις προσπάθειές του, μέχρι το 1860, οπότε εκτελείται στην Ονδούρα.
1926-1927: Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες η πολιτική ζωή της Νικαράγουας κυριαρχείται από τη διαρκή επέμβαση των ΗΠΑ. Μια ομάδα φιλελεύθερων επαναστατών, με επικεφαλής τον Αουγκούστο Σέσαρ Σαντίνο εξεγείρεται και φθάνει να συγκρουστεί απ’ ευθείας με τους πεζοναύτες των ΗΠΑ. Σε αντίβαρο, οι ΗΠΑ δημιουργούν την Εθνοφρουρά, με επικεφαλής τον Αναστάσιο Σομόσα Γκαρσία (1932).
1934, 21 Φεβρουαρίου: Δολοφονείται από την Εθνοφρουρά ο Αουγκούστο Σαντίνο.
1936: Εγκαθιδρύεται η δικτατορία του Αναστάσιο Σομόσα. Ο Σομόσα συσσωρεύει τεράστια προσωπικά πλούτη, δολοφονεί κάθε πολιτικό αντίπαλο και αναδεικνύεται σε πιστό υποχείριο των ΗΠΑ.
1956, 21 Σεπτεμβρίου: Ο Ριγοβέρτο Λόπες Πέρες πυροβολεί τον Σομόσα, ο οποίος πεθαίνει μετά από μερικές μέρες. Ο Λόπες μετατρέπεται σε εθνικό ήρωα.
1956-1967: Ο υιός Σομόσα, Λουίς Σομόσα Ντεμπάιλε, εγκαθιδρύει τη δική του δικτατορία, με τη στήριξη της Εθνοφρουράς και των ΗΠΑ.
1961, 23 Ιουλίου: Δύο χρόνια μετά τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης, μια ομάδα αντικαθεστωτικών φοιτητών, με επικεφαλής τον Κάρλος Φονσέκα Αμαδόρ, σε συνεργασία με τον παλιό συμπολεμιστή του Σαντίνο, Σάντος Λόπες, ιδρύουν το Σαντινιστικό Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης (FSLN). Αρχίζει ο ένοπλος αγώνας, ο οποίος την επόμενη πενταετία περνάει από διάφορες φάσεις έξαρσης αλλά και ηττών και αναδιπλώσεων.
1967: Ο τρίτος Σομόσα, Αναστάσιο Σομόσα Ντεμπάιλε, αναλαμβάνει την προεδρία.
1972, 23 Δεκεμβρίου: Ένας τρομακτικός σεισμός ισοπεδώνει τη Μανάγκουα, αφήνοντας πίσω του πάνω από 6.000 νεκρούς και 300.000 άστεγους. Η διεθνής βοήθεια δεν φτάνει ποτέ στα θύματα, καθώς κατευθύνεται στο σύνολό της στους προσωπικούς λογαριασμούς του Σομόσα. Η λαϊκή αγανάκτηση είναι πρωτοφανής.
1974, 27 Δεκεμβρίου: Η νέα εκστρατεία των Σαντινίστας κορυφώνεται με τη σύλληψη πολλών κυβερνητικών στελεχών και την απελευθέρωση στελεχών του, μεταξύ των οποίων ο Ντανιέλ Ορτέγα.
1976, 8 Νοεμβρίου: Σκοτώνεται σε μάχη ο Κάρλος Φονσέκα.
1976-1978: Μέσα στους Σαντινίστας διαμορφώνονται τρεις τάσεις: η μία δίνει έμφαση στις αντάρτικες εστίες στα βουνά, η δεύτερη στη συσσώρευση και οργάνωση της εργατικής τάξης στις πόλεις, η τρίτη στην ένοπλη σύγκρουση στα αστικά κέντρα.
Την ίδια εποχή, μια ομάδα διανοουμένων, ιερωμένων κ.λπ., η Ομάδα των Δώδεκα, στην οποία ανήκαν οι Σέρχιο Ραμίρες, Μιγκέλ Ντ’ Εσκότο, Φερνάρδο Καρδενάλ κ.ά., συμμαχεί με τους Σαντινίστας.
1978: Δολοφονείται από τον Σομόσα ο Πέδρο Χοακίν Τσαμόρο, ηγέτης της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης και εκδότης της εφημερίδας Λα Πρένσα (10/1)? πραγματοποιείται πανεθνική απεργία (22/1)? καταλαμβάνονται από τους Σαντινίστας στρατόπεδα και πόλεις? εξέγερση στη Μασάγια (Φεβ.)? δρομολογείται ενωτική διαδικασία των τριών τάσεων του FSLN.
Κομάντο της «τρίτης τάσης», με επικεφαλής τον Εντέν Παστόρα, καταλαμβάνει το Προεδρικό Μέγαρο και συλλαμβάνει τους περισσότερους βουλευτές καθώς και πάνω από 1.000 άτομα ακόμα? τα κρατάει για δύο μέρες και επιτυγχάνει την απελευθέρωση πολλών στελεχών των Σαντινίστας, ενώ τα ΜΜΕ διαβάζουν ανακοίνωσή τους (Αύγουστος).
Εξέγερση στη Ματαγκάλπα (Αύγ.).
Τέλη 1978 – Μάρτιος 1979: Δημιουργείται Εθνικό Συντονιστικό και Εθνική Διοίκηση του FSLN, με στελέχη και των τριών τάσεων. Οι πόλεις της χώρας πέφτουν η μία μετά την άλλη στα χέρια των Σαντινίστας.
1979, 17 Ιουλίου: Ο Σομόσα δραπετεύει από τη χώρα, μαζί με το κρατικό ταμείο. Θα εκτελεστεί ένα χρόνο αργότερα στην Παραγουάη.
1979, 19 Ιουλίου: Οι Σαντινίστας μπαίνουν θριαμβευτικά στη Μανάγουα.
Οι Σαντινίστας εφαρμόζουν αμέσως προγράμματα αναδασμού της γης, αλφαβητισμού κ.λπ., παίρνουν πολλά μέτρα στήριξης των φτωχότερων στρωμάτων και πραγματοποιούν εθνικοποιήσεις. Επέρχεται ρήξη με τους μετριοπαθείς συμμάχους τους.
1981, Ιανουάριος: Ο Ρ. Ρέιγκαν αναλαμβάνει την προεδρία των ΗΠΑ. Θέτει αμέσως όρο στη σαντινιστική κυβέρνηση να διακόψει κάθε βοήθεια προς τους αντάρτες του Ελ Σαλβαδόρ. Ο εκβιασμός απορρίπτεται. Αρχίζει η χρηματοδότηση των συμμοριών των Κόντρας (παλιά μέλη της διαλυμένης Εθνοφρουράς και μαφιόζοι του Σομόσα). Ταυτόχρονα, παρουσιάζονται και εσωτερικά προβλήματα στους Σαντινίστας, και διάφορα στελέχη (μεταξύ των οποίων και ο Εντέν Παστόρα) αποχωρούν και έρχονται σε σύγκρουση με την κυβέρνηση.
1983, Οκτώβριος: Οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη Γρανάδα.
Ο πόλεμος με τους Κόντρας κορυφώνεται. Οι ΗΠΑ παίρνουν όλο και περισσότερο ενεργό μέρος στη σύγκρουση (ναρκοθέτηση λιμανιών, άμεση χρηματοδότηση ακόμα και με παράνομες διαδικασίες («Ιρανγκέιτ») κ.λπ.). Η οικονομία της χώρας παίρνει χαρακτηριστικά πολεμικής οικονομίας, ενώ η κυβέρνηση θεσπίζει την υποχρεωτική στράτευση (με κόστος, όπως αποδείχτηκε, τεράστιο) και παίρνει μέτρα καταστολής (κλείσιμο της Λα Πρένσα κ.ά.).
Η κόπωση του λαού από τον πόλεμο οδηγεί στην εκλογική ήττα, στις 25 Φεβρουαρίου του 1990.
Η επανάσταση του 1979 ήταν ένας μαζικός λαϊκός ξεσηκωμός, με σημαντική συμμετοχή των εργατών, που βρήκε
στους Σαντινίστας τη μόνη διαθέσιμη πολιτική ηγεσία. Η στρατηγική τους ήταν αυτή της αυτοδύναμης εθνικής ανάπτυξης και συνδύαζε κοινωνικές υπηρεσίες για τις λαϊκές τάξεις με εγγυήσεις στην αστική τάξη πως τα κεφάλαιά της θα είναι ασφαλή, αρκεί να συμπεριφέρεται “πατριωτικά”.
Οι συνθήκες ζωής των φτωχών βελτιώθηκαν, αλλά, καθώς ο πόλεμος των Κόντρας που εξαπέλυσε ο Ρέιγκαν οξυνόταν, τις θυσίες τις έκαναν οι εργάτες και οι αγρότες, ενώ οι αστοί έμεναν ανέγγιχτοι. Στις εκλογές του 1990, η κούραση από τον πόλεμο και η απογοήτευση από τις μονόπλευρες θυσίες οδήγησαν στην ήττα των Σαντινίστας. Στο συμβιβασμό που ακολούθησε τις εκλογές όμως, οι Σαντινίστας διατήρησαν τον έλεγχο του στρατού και των συνδικάτων. Η επιβολή του νεοφιλελευθερισμού από τις δεξιές κυβερνήσεις δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη συναίνεσή τους. Καθώς περνούσαν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι Σαντινίστας συγκρατούσαν τους οπαδούς τους από τις μαζικές κινητοποιήσεις, με την προοπτική πως στις εκλογές του 1996 θα ξαναβρίσκονταν “δημοκρατικά” στην κυβέρνηση. Η τακτική αυτή απογοήτευσε τους ψηφοφόρους τους. Μετά
την ήττα του 1996, οι Σαντινίστας κινήθηκαν ακόμα πιο δεξιά. Στις εκλογές του 2001 ο υποψήφιος αντιπρόεδρος του Ορτέγκα ήταν ένα στέλεχος των Κόντρας, ενώ οι λόγοι του πρώην φόβητρου των ΗΠΑ ήταν γεμάτοι αναφορές στην αγορά και στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αυτή ήταν και η αιτία της ήττας του στις εκλογές.
http://www.kar.org.gr/page/2/
Αναρτήσεις
