Ινδονησία, 1965-66: Μια γενοκτονία χωρίς καμία σημασία (Ι)

Οι ινδονησιακές σφαγές του 1965-66

Οι ινδονησιακές σφαγές του 1965–1966 ήταν μια αντικομμουνιστική εκκαθάριση μετά από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα του κινήματος της 30 Σεπτέμβρη στην Ινδονησία. Οι περισσότεροι αποδεκτοί υπολογισμοί είναι ότι περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Οι εκκαθαρίσεις ήταν κεντρικής σημασίας γεγονός για τη μετάβαση στη "Νέα Τάξη". Το ΚΚ Ινδονησίας (PKI) εξαλείφθηκε ως πολιτική δύναμη, και οι αναταραχές οδήγησαν στην πτώση του προέδρου Σουκάρνο και στην απαρχή της τριακονταετούς προεδρίας του Σουχάρτο.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα απελευθέρωσε συσσωρευμένα κοινοτιστικά μίση, τα οποία είχαν κρατηθεί ζωντανά από το στρατό της Ινδονησίας, ο οποίος κατηγόρησε άμεσα για αυτά το PKI. Οι κομμουνιστές εκκαθαρίστηκαν από την πολιτική, την κοινωνική και τη στρατιωτική ζωή, ενώ το ίδιο το PKI απαγορεύτηκε. Οι σφαγές ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1965, τις εβδομάδες που ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος, και κορυφώθηκαν κατά το υπόλοιπο του έτους, πριν καταλαγιάσουν στους πρώτους μήνες του 1966. Ξεκίνησαν στην πρωτεύουσα Τζακάρτα, και απλώθηκαν στην Κεντρική και Ανατολική Ιάβα, και αργότερα, στο Μπαλί. Χιλιάδες από ντόπιους μπράβους και στρατιωτικές μονάδες σκότωσαν πραγματικά και υποτιθέμενα μέλη του PKI. Αν και οι φόνοι έγιναν σε όλη την Ινδονησία, οι χειρότεροι διαπράχθηκαν στα ισχυρά κέντρα του PKI στην Κεντρική Ιάβα, στο Μπαλί, και στη Βόρεια Σουμάτρα. Είναι πιθανό πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι να φυλακίστηκαν κάποια στιγμή.

Η προσπάθεια του Σουκάρνο να κρατήσει την ισορροπία του "Nasakom" (εθνικισμός, θρησκεία και κομμουνισμός) διαλύθηκε. Το σημαντικότερό του στήριγμα, το PKI, ουσιαστικά εξαλείφθηκε από τα άλλα δύο στηρίγματα -- τον στρατό και το πολιτικό Ισλάμ. Και ο στρατός βρέθηκε στο δρόμο για αναντίρρητη εξουσία. Τον Μάρτιο του 1967, ο Σουκάρνο απογυμνώθηκε από όση εξουσία του απέμενε από το προσωρινό κοινοβούλιο της Ινδονησίας, και ο Σουχάρτο ορίστηκε ως μεταβατικός πρόεδρος. Τον Μάρτιο του 1968 έγινε επίσημα εκλεγμένος πρόεδρος.

Οι σφαγές δεν αναφέρονται στα περισσότερα βιβλία της ιστορίας της Ινδονησίας και λίγο έχουν απασχολήσει τους Ινδονήσιους, ενώ λίγη διεθνής σημασία τους έχει συγκριτικά δοθεί. Οι ικανοποιητικές εξηγήσεις για την ένταση και την κλίμακα της βίας έχουν δυσκολέψει τους ιστορικούς όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων. Η δυνατότητα επιστροφής σε παρόμοιες ταραχές αναφέρεται ως παράγοντας του πολιτικού συντηρητισμού της κυβέρνησης της "Νέας Τάξης", καθώς και του ασφυκτικού ελέγχου της πάνω στο πολιτικό σύστημα. Η ετοιμότητα ενάντια σε μια αναμενόμενη κομμουνιστική απειλή παρέμεινε χαρακτηριστικό της τριακονταετούς προεδρίας Σουχάρτο.
[...]

Οι σφαγές

Οι σφαγές ξεκίνησαν τον Οκτώβρη του 1965 στη Τζακάρτα, εξαπλώθηκαν στην Κεντρική και Ανατολική Ιάβα και αργότερα στο Μπαλί, ενώ μικρότερα ξεσπάσματα σημειώθηκαν σε τμήματα άλλων νησιών, περιλαμβανομένης της Σουμάτρα. Οι κοινοτιστικές εντάσεις και τα μίση που είχαν συσσωρευτεί χρησιμοποιήθηκαν από τον στρατό, ο οποίος δαιμονοποίησε τους κομμουνιστές, και πολλοί πολίτες της Ινδονησίας συμμετείχαν στις σφαγές. Οι χειρότερες σφαγές διαπράχθηκαν στην Κεντρική και την Ανατολική Ιάβα, όπου υπήρχε η ισχυρότερη στήριξη στο PKI. Η κατάσταση ποίκιλε στην επικράτεια της χώρας και ο ρόλος του στρατού δεν εξηγήθηκε ποτέ πλήρως. Σε κάποιες περιοχές, ο στρατός οργάνωσε, ενθάρρυνε, εκπαίδευσε και εφοδίασε ομάδες πολιτών και τοπικές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Σε άλλες περιοχές, η κοινοτική δράση μπράβων προηγήθηκε του στρατού, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις οι σφαγές δεν ξεκινούσαν πριν οι στρατιωτικές μονάδες να νομιμοποιήσουν τη βία με παρότρυνση ή δια του δικού τους παραδείγματος. Η άμεση εμπλοκή του στρατού στις συγκρούσεις με το PKI συνέβη στις πιο πρώιμες φάσεις της σφαγής. Ως τα τέλη του Οκτώβρη, ομάδες θεοσεβούμενων Μουσουλμάνων μπήκαν στην διαδικασία σφαγής των κομμουνιστών, ισχυριζόμενες ότι ήταν καθήκον τους να εκκαθαριστεί η Ινδονησία από τον αθεϊσμό.

Σε κάποιες περιοχές, οι παραστρατιωτικές ομάδες πολιτών ήξεραν που να βρουν γνωστούς κομμουνιστές και υποστηρικτές τους, ενώ σε άλλες ο στρατός απαίτησε λίστες κομμουνιστών από τους επικεφαλείς των χωριών. Η ιδιότητα μέλους στο PKI δεν ήταν κρυφή και οι περισσότεροι ύποπτοι ταυτοποιήθηκαν εύκολα μέσα στις κοινότητες όπου ζούσαν. Η Αμερικανική πρεσβεία της Τζακάρτα εφοδίασε τον στρατό της Ινδονησίας με λίστες ως και 5.000 ύποπτων κομμουνισμού. Αν και κάποιες από τις τοπικές οργανώσεις του PKI οργάνωσαν αντίσταση και ανταπέδωσαν τις δολοφονίες, οι περισσότερες οδηγήθηκαν παθητικά στο θάνατο. Τα θύματα δεν ήταν όλα μέλη του PKI. Συχνά, η ταμπέλα "PKI" χρησιμοποιήθηκε ενάντια σε οποιονδήποτε βρισκόταν αριστερότερα του Εθνικού Κόμματος της Ινδονησίας (PNI). Σε άλλες περιπτώσεις τα θύματα ήταν απλώς ύποπτοι ή υποτιθέμενοι κομμουνιστές.

Οι μέθοδοι δολοφονίας περιελάμβαναν την εκτέλεση ή τον αποκεφαλισμό με γιαπωνέζικα ξίφη τύπου σαμουράι. Τα πτώματα πετάγονταν συχνά στα ποτάμια, και κάποια στιγμή οι αξιωματικοί παραπονέθηκαν στον στρατό ότι τα ποτάμια που έκβαλλαν στην πόλη Σουραμπάγια είχαν γεμίσει πτώματα. Σε περιοχές όπως το Κεντίρι ης Ανατολικής Ιάβα, μέλη της νεολαίας Nahdlatul Ulama συγκέντρωναν τους κομμουνιστές, τους έκοβαν το λαιμό και πέταγαν τα πτώματα στα ποτάμια. Οι σφαγές ερείμωσαν ολόκληρα τμήματα χωριών, και τα σπίτια των θυμάτων λεηλατούνταν και συχνά παραδίδονταν στον στρατό.

Σε κάποιες περιοχές δολοφονήθηκαν ντόπιοι κινεζικής καταγωγής, και η περιουσία τους λεηλατήθηκε και http://leninreloaded.blogspot.gr/κάηκε ως συνέπεια του αντικινεζικού ρατσισμού που χρησιμοποίησε την δικαιολογία ότι ο Aidit είχε φέρει το PKI εγγύτερα στην Κίνα. Στα κυρίως Χριστιανικά νησιά της Nusa Tenggara, οι Χριστιανοί ιερείς και δάσκαλοι μαρτύρησαν στα χέρια της Μουσουλμανικής νεολαίας.

Αν και υπήρξαν ενίοτε απομονωμένες αναζωπυρώσεις των σφαγών ως το 1969, αυτές καταλάγιασαν σε μεγάλο βαθμό ως τον Μάρτη του 1966, όταν δεν υπήρχαν πια ύποπτοι ζωντανοί, ή όταν παρενέβαιναν οι αρχές.

 

 http://leninreloaded.blogspot.gr/