Με αφορμή σαν σήμερα την εκτέλεση από Ιταλούς το 1943 του Π.Πουλιόπουλου, ένα απόσπασμα μιας ομιλίας του για τον πόλεμο…
Εκείνος που θέλει να εξηγήσει πώς προκαλούνται οι πόλεμοι, και οι χθεσινοί και αυριανοί που μας απειλούν και ποιες είναι οι αιτίες των, είναι υποχρεωμένος να εξετάσει και να μάθει πρώτα τη διεθνή θέση της Ελλάδος, διότι διαφορετικά θα παίρνει τα πράγματα ξεκάρφωτα και στον αέρα θα χτίζει. Και πρώτα απ’ όλα πρέπει να πάρει υπόψη του ένα πράγμα πολύ σπουδαίο, που σε πολλούς ξεφεύγει: Η Ελλάδα σήμερα καθώς και τ’ άλλα μικρά βαλκανικά κράτη βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης (Γαλλία, Αγγλία) και είναι μια υποτακτική υπηρέτρια των συμφερόντων τους.
Ας μην ανατρέξουμε να βρούμε τους αληθινούς λόγους που έσπρωξαν τους ισχυρούς του κόσμου να σχηματίσουν μικρά, δήθεν ανεξάρτητα, κράτη, σαν το δικό μας, κράτη που στέκονται πάντα ανίκανα να επαρκέσουν μονάχα στις ίδιες τους Ας εξετάσουμε μονάχα τι σκοπούς επιδιώκει ο Ιμπεριαλισμός της Δύσεως μέσα στα Βαλκανικά κράτη που μας ενδιαφέρουν πρώτιστα, και στην Ελλάδα που μας ενδιαφέρει αμεσότερα:
Πρώτον. Θέλουνε οι ιμπεριαλιστές αυτοί να υποδουλώσουν οικονομικώς τις βαλκανικές χώρες. Δηλαδή ζητούνε να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους τα περίσσια στις επιχειρήσεις των μικρών αυτών, χωρών, για να βγάζουν έτσι μεγαλύτερους τόκους και περισσότερους τόκους και περισσότερα κέρδη. Να έχουν τις χώρες αυτές γι’ αγορές των εμπορευμάτων τους, που αλλιώτικα θά ‘μεναν απούλητα, θα έκλειναν έτσι τα εργοστάσιά τους και θα έριχναν πολλούς εργάτες τους στο δρόμο άνεργους και θα τους επαναστατούσαν, πράγμα που τους κεφαλαιούχους δεν τους συμφέρει. Και επιτέλους να βάλουν χέρια στις πρώτες ύλες των μικρών ανεκμετάλλευτων χωρών (κάρβουνο, σίδερο, άλλα μεταλλεύματα κλπ.). Μ’ ένα λόγο δηλαδή οι ιμπεριαλιστές ζητούν να κάνουν τις μικρές μας χώρες ένα είδος αποικίες, μισο-αποικίες, να ειπούμε έτσι.
Δεύτερον. Να τις υποδουλώσουν πολιτικώς. Να έχουν δηλαδή τις κυβερνήσεις των κάτω από τη δική τους επιρροή. Να τις παίζουν στα χέρια τους σαν κούκλες, να τις οδηγούν όπου τους συμφέρει. Κι έτσι επιδιώκουν να χρησιμοποιούνε τα βαλκανικά κράτη σαν μια γέφυρα που θα τους ενώσει με την Ασία και την Αφρική και που θα τους εξασφαλίζει την Κωνσταντινούπολη, και,
Τρίτον. Να έχουν ένα ζωντανό υλικό για τους πολέμους των, αφού οι δικοί τους οι λαοί είναι δύσκολο και πολύ επικίνδυνο για τους ιμπεριαλιστές να οπλιστούν και να σταλούν στον πόλεμο. Έτσι τους λαούς τους βαλκανικούς, έλληνες, βούλγαρους, σέρβους, ρουμάνους, αλβανούς, οι ιμπεριαλιστές της Δύσεως θέλουν να τους χρησιμοποιούνε ως κρέας για κανόνια, είτε στους πολέμους που θα κάνουν για τα εμπορικά τους συμφέροντα, είτε για να τους στείλουν να πνίξουν με το αίμα κανένα επαναστατικό κίνημα που θα τύχει να ξεσπάσει αύριο και να απειλήσει το καθεστώς της κυριαρχίας των.
Δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να καταλάβουμε ότι ο γαλλικός και αγγλικός ιμπεριαλισμός καταφέρνει πολύ καλά να πραγματοποιήσει τους παραπάνω σκοπούς του μέσα στο δικό μας τόπο. Πολύ ανόητος ή τυφλός ή συμφεροντολόγος θα είναι εκείνος που έζησε στην Ελλάδα τους τελευταίους καιρούς και δεν είδε, ότι το κράτος έχει γίνει οργανέτο στα χέρια των ξένων και ο λαός μας πραγματικώς έγινε πολλές φορές κρέας για κανόνια όταν τα συμφέροντα τα ξένα το απαιτήσανε. Γι’ αυτό το ζήτημα δεν θα είχαμε τίποτ’ άλλο παρά να ξαναπούμε όσα λέγαμε στις αρχές των θέσεων τούτων. Γεγονότα χειροπιαστά κι αδιαμφισβήτητα από καλής πίστεως πρόσωπα, μας απέδειξαν τρανά την πολιτική υποδούλωση της Ελλάδος στις Δυνάμεις της Δύσεως.
Μα δεν θα χρειασθεί όμως περισσότερος κόπος, για να βεβαιωθούμε ότι και τον άλλο του σκοπό πραγματοποιεί μέσα στη χώρα μας ο δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, την οικονομική της υποδούλωση. Από τις τράπεζες, τις ηλεκτρικές εταιρίες τις μεγάλες μεταλλευτικές επιχειρήσεις και τα δημόσια δάνεια μέχρις τις πτώσεως των υδάτων της Μακεδονίας, δεν υπάρχει σπουδαίος κλάδος παραγωγικός και σημαντική πηγή του εθνικού μας πλούτου, όπου να μην έχει βάλει χέρι το αγγλο-γαλλικό χρηματιστικό κεφάλαιο. Χωρίς να το βλέπουμε εμείς οι φτωχοί και οι κακόμοιροι και οι απλοϊκοί δουλευτάδες του χεριού ή του μυαλού[2], δισεκατομμύρια κάθε χρόνο από κείνα που φτιάνουμε εμείς με την εργασία μας, βγαίνουν από τον τόπο μας και από χίλια-δυο μυστικά κανάλια κυλάνε στα χρηματοκιβώτια των τραπεζιτών του Λονδίνου και των Παρισίων. –Αν τα κανάλια αυτά δεν ήσαν μυστικά, και το κόλλημα αυτό γινότανε κάτω από τα μάτια μας, ασφαλώς θ’ ανατριχιάζαμε και θα επαναστατούσε η συνείδηση μας εναντίον της ληστείας, που διαπράττεται κάθε μέρα εις βάρος μας.
Πολλοί, κι από μας ακόμη, προτού γνωρίσουν όλες τις παραπάνω αλήθειες που σήμερα μας φαίνονται τόσο απλές και τόσο ευκολονόητες ώστε να παραξενευόμαστε άμα κανένας δεν θέλει να τις παραδεχθεί, πολλοί πριν ζητούσαν να βρουν τις αιτίες των πολέμων σε διάφορα άλλα πρόχειρα φαινόμενα σαν εκείνα που γράφουν κάθε μέρα οι εφημερίδες. Έτσι άλλοι έλεγαν, ότι ο πόλεμος γίνεται για να πραγματοποιηθεί η εθνική ενότητα δηλαδή για να μεγαλώσουν τα σύνορα του κράτους, να πάρουν μέσα και τους άλλους ομοεθνείς που κατοικούνε σ’ άλλες χώρες. Άλλοι έλεγαν ότι γίνεται επειδή της άλφα ή της βήτα κυβερνήσεως η εξωτερική πολιτική είναι εσφαλμένη, δεν είναι σωστή, ή επειδή ο άλφα ή ο βήτα κυβερνήτης έχει αισθήματα φιλοπόλεμα κι είναι πολύ φιλόδοξος, και τυχοδιώκτης, δηλαδή θέλει να δοξαστεί αυτός και δεν τον μέλλει αν θα αιματοκυλισθεί ο λαός. Άλλοι, επειδή ο βασιλιάς και η αυλική του κλίκα θέλησαν τον πόλεμο. Άλλοι, επειδή οι αξιωματικοί επιβάλλουν με την επιρροή τους επάνω στο κράτος τον πόλεμο που γι’ αυτούς είναι ο μόνος σκοπός της ζωής, αφού είναι εξ επαγγέλματος άνθρωποι του πολέμου. Και επιτέλους άλλοι έλεγαν, ότι ο πόλεμος γίνεται επειδή αναγκάζεται το Κράτος να τόνε κάνει, επειδή βρίσκεται σε κατάσταση «αμύνης» εναντίον της επιθέσεως του εχθρού.
Εκείνος όμως που πραγματικά θέλει να γνωρίσει τις αιτίες του πολέμου σήμερα, τις αιτίες τις αληθινές, δεν θα σταματήσει σ’ αυτούς τους πρόχειρους και χιλιοειπωμένους λόγους, που αναφέραμε παραπάνω. Θα ήτανε πολύ επιπόλαιος άμα σταματούσε σ’ αυτές μονάχα. Από τους λόγους αυτούς βέβαια είναι μερικοί που παίζουνε κάποιο ρόλο και δεν πρέπει να τους λησμονούμε. Πρέπει όμως να δίνουμε στον καθένα τη θέση που του ανήκει, τη σπουδαιότητα που πραγματικά έχει. Έξαφνα θα κάναμε πολύ μεγάλο λάθος αν λέγαμε, ότι αν έλειπε ο Βενιζέλος, ο εφιάλτης αυτός του πολέμου, ο τυχοδιώκτης πολιτικός και εγκληματικά φιλόδοξος, δεν θα σερνόμασταν στον πόλεμο και θα ζούσαμε ήσυχοι και ειρηνικοί. Διότι κι ο Βενιζέλος αν δεν βρισκότανε, ήσανε τόσο ισχυρές και τόσο ακαταμάχητες οι δυνάμεις που έσπρωχναν το Κράτος το Ελληνικό προς τον πόλεμο, ώστε και ένας άλλος πολιτικός αν βρισκότανε στην εξουσία, πάλι το σφαγείο του πολέμου θα μας δεχότανε. Και τρανή απόδειξη είναι, ότι ο βασιλιάς κι ο Γούναρης που είχανε διακηρύξει, ότι θέλανε ειρήνη, όταν διαδεχθήκανε το Βενιζέλο στην αρχή, μας έστειλαν στο Σαγγάριο. Το ίδιο και για την επιρροή των αξιωματικών, το ίδιο και τα συμφέροντα των θρόνων και των αυλικών. Όλα αυτά είναι λόγοι που παίζουνε έναν πολύ μικρό ρόλο, δευτερεύοντα στη γένεση των πολέμων σήμερα. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία να το ξέρουμε εμείς που θέλουμε ν’ αγωνισθούμε για τη ζωή μας και για την ειρήνη μας, εναντίον του πολέμου. Στις ρίζες πρέπει να χτυπήσουμε το κακό, όχι στα παρακλάδια του.
Οι άλλοι τώρα λόγοι που απομένουν, η «εθνική ενότητα» και η «άμυνα» δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά προσχήματα και ψευτιές που σκοπό τους έχουν να σκεπάζουν τις αληθινές αιτίες των πολέμων. Το πρώτο ψέμα, είναι αλήθεια, ξεσκεπάστηκε όλως διόλου σε διεθνή κλίμακα μέσα στη συνείδηση των λαών. Σήμερα πια μονάχα την ειρωνεία ή την αηδία μπορεί να μας κινήσει εκείνος που θα σηκωθεί να μας μιλήσει σοβαρά για δούλους αδελφούς για εθνικά μεγαλεία και τα παρόμοια. Ούτε χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ’ αυτό ύστερ’ από όσα αναφέραμε πιο πάνω.
Στην «άμυνα», όμως πρέπει να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη προσοχή γιατί είναι το ψέμα εκείνο που περισσότερο από κάθε άλλο είναι επικίνδυνο για μας. Είναι το τελευταίο ψέμα στο οποίο έχουν καταφύγει οι δήμιοι του κόσμου και στο οποίο πάλι θα καταφύγουνε και αύριο για να δικαιολογήσουν τον νέο πόλεμο που ετοιμάζουν. Κι αν δεν προσέξουμε σ’ αυτό τότε μπορούμε από τώρα να το ειπούμε: είμαστε αιχμάλωτοι στα νύχια των δημίων μας. Είμαστε μελλοθάνατοι!
Δεν χρειάζεται πια να επιμείνουμε σ’ ένα σημείο που ξεκαθαρίστηκε πολύ καλά. Η χώρα μας είναι τόσο πολύ σφικτά δεμένη με τις αλυσίδες της οικονομικής εξαρτήσεως από τις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις της Δύσεως, ώστε κάθε κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να ακολουθεί μια πολιτική τυφλής υποταγής προς τα συμφέροντα που έχουνε κάθε μέρα, οι ιμπεριαλιστές στην Ανατολή και τα Βαλκάνια. Και είδαμε ότι τα συμφέροντα που έχουν οι διάφοροι ιμπεριαλιστές δεν είναι σύμφωνα το ένα με το άλλο, παρά ανταγωνίζονται, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση. Έτσι κάθε φορά που η σύγκρουση αυτή φθάνει σε ξέσπασμα πολεμικό, η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων προσκολλημένη στο άρμα της μιας από τις συγκρουόμενες ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις, οδηγεί αναγκαστικά το λαό σε αιματηρές περιπέτειες· και παίρνει πότε τη μια και πότε την άλλη δικαιοφανή πρόφαση. Αν αυτό το βάθος της πολεμικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων δεν φαίνεται σε όλων τα μάτια, αυτό συμβαίνει γιατί οι τσαρλατάνοι και οι πατριδοκάπηλοι λαβαίνουν όλα τα μέτρα τους για να το κρύψουν, να το σκεπάσουν. Τα διπλωματικά παρασκήνια και οι αντιθάλαμοι των τραπεζιτικών γραφείων είναι τα εργαστήρια, όπου οι δήμιοι, ντόπιοι και ξένοι ακονίζουν τα δολοφονικά τους μαχαίρια.
Δεν θα ήσαν όμως αρκετές οι οικονομικές αλυσίδες και η προσκόλληση του κράτους στο άρμα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, για να δικαιολογήσουν εξ ολοκλήρου τους πολέμους αν δεν υπήρχε και κάποιος άλλος συντελεστής, κάποια άλλη δύναμη μέσα στη χώρα μας, δύναμη που επιτρέπει και διευκολύνει τους ξένους να πραγματοποιούνε τα σχέδια τους τα κατακτητικά με το αίμα το δικό μας. Και πρέπει να τήνε βρούμε τη δύναμη αυτή, να την εξετάσουμε προσεκτικά κι επίμονα σε όλες της τις όψεις. Γιατί αυτή είναι το σπουδαιότερο, το βασικότερο σημείο του όλου μας προγράμματος.
Υπάρχει και μέσα στη χώρα μας μια ολιγαρχία που κρατεί στα χέρια της τα σπουδαιότερα μέσα του εθνικού πλούτου και που τα συμφέροντα της είναι αντίθετα και εχθρικά προς τη μεγάλη μάζα, πλειοψηφία του λαού. Πολλοί θέλουν να τ’ αρνηθούν αυτό το πράγμα, είτε από συμφέρον, είτε από αμάθεια και στενοκεφαλιά. Λένε πώς δεν υπάρχει τέτοια τάξη προνομιούχα εδώ στην Ελλάδα, τέτοια κεφαλαιοκρατία, όπως στις άλλες τις μεγάλες χώρες που έχουν την οικονομία τους πιο ανεπτυγμένη και τη μεγάλη βιομηχανία τους συγκεντρωμένη σε λίγα χέρια. Λένε πως η δική μας χώρα είναι μια χώρα μικροαστική, όπου όλος ο πλούτος είναι μοιρασμένος, όπου καθένας έχει το δικό του και κανένας δεν είναι παραπονεμένος και η αδικία δεν υπάρχει μες την κοινωνία μας. Όμως αυτοί που τέτοια πράγματα υποστηρίζουν, δεν θέλουνε να ιδούν τριγύρω τους. Δεν βλέπουνε απ’ τόνα μέρος την άπειρη τη δυστυχία που βασανίζει το φτωχό λαό, κι όλους εκείνους τους μικρούς που έχουν κάτι «δικό τους» (μικροί ιδιοκτήτες-μικροτεχνίτες, φτωχοί χωριάτες κλπ.) δεν βλέπουνε ότι κι αυτοί ακόμη, για να ζήσουν τη ζωή τους, είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν και δουλεύουνε πιο βασανιστικά από τους άλλους που δεν έχουν τίποτε, μα τη δουλειά τους τήνε κλέβει ο έμπορος με την κερδοσκοπία του, ο δανειστής με την τοκογλυφία του, το ληστρικό το Κράτος με το φόρο του, ο εισοδηματίας ιδιοκτήτης με τα νοίκια του. Δεν βλέπουν ότι το «κάτι αυτό» είτε σπιτάκι είναι, είτε μαγαζάκι, είτε εργαλεία, είτε μικρό ποσό χρημάτων ο φτωχός για να το κρατήσει «δικό του» είναι αναγκασμένος να δουλεύει επάνω σ’ αυτό νύχτα μέρα μ’ όλη την οικογένειά του και να πονάει για να βγάλει το ψωμί του![3].
Και δεν θέλουνε να ιδούν από το άλλο μέρος του λίγους, τους παράσιτους τους τραπεζίτες, τους μεγαλέμπορους, τους χρηματιστές, τους εφοπλιστές, και βιομηχάνους, τους τσιφλικάδες εκείνους που άεργοι συσσωρεύουν κεφάλαια απ’ τον ιδρώτα όλου του λαού που εργάζεται.
Κι εκείνο, που συμβαίνει στη δική μας τη χώρα το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες μικρές βαλκανικές χώρες. Κι εκεί μια τέτοια προνομιούχα ολιγαρχία κρατεί τα σπουδαιότερα μέρη του πλούτου του εθνικού στα χέρια της και τα εκμεταλλεύεται με την εργασία του λαού και συσσωρεύει κεφάλαια τεράστια.
Όπως οι συμμορίες των μεγάλων πλουτοκρατών στις μεγάλες Δυνάμεις ζητούνε σήμερα να κατακτήσουν όλον τον κόσμο και γίνονται ιμπεριαλιστικές, έτσι και οι προνομιούχες ολιγαρχίες των βαλκανικών μας χωρών στη σημερινή περίοδο δείχνουν κάποιες παρόμοιες κατακτητικές βλέψεις: Καθεμιά τους ζητάει να επεκτείνει το βασίλειο της οικονομικής της κυριαρχίας, να το κάνει μεγαλύτερο και να εκμεταλλεύεται ολοένα και περισσότερο εργατικά χέρια, ολοένα και μεγαλύτερα εδάφη και φυσικό πλούτο[4]. Οι τραπεζίτες ζητούν νέες χώρες για να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους με μεγαλύτερα κέρδη σε καινούργιες επιχειρήσεις[5]. Οι μεγαλέμποροι για να μεγαλώσουν τον κύκλο της κερδοσκοπικής των δράσεως[6] Οι εφοπλιστές για να αποκτήσουν καινούργια λιμάνια υπό την προστασία του δικού των Κράτους. Οι βιομήχανοι για να πωλήσουν σε πιο κερδοσκοπικές τιμές τα εμπορεύματά τους με την προστασία του Κράτους των, δηλαδή πληρώνοντας λιγότερους τελωνειακούς δασμούς. Επιτέλους το Κράτος το ληστρικό με τους αργόμισθους του, για να έχει πιο πολλούς φτωχούς να αρμέγει κι έτσι να αποφεύγει τη φορολογία των προστατευομένων του, των πλουσίων. Και γενικά κάθε πλουτοκράτης, σε όποιο κλάδο κι αν ανήκει, στον πόλεμο πάντα βλέπει κάτι καλό για τα συμφέροντά του και τον υποστηρίζει πάντα. Γι’ αυτόν το λόγο, όταν πρόκειται να γίνει πόλεμος ενώ οι εργάτες κι οι χωριάτες και γενικά η φτωχολογιά αγανακτεί και ζητεί ειρήνη, οι πλούσιοι είναι έτοιμοι να ξεσχίσουν τα ιμάτιά τους για να μας πείσουν ότι ο πόλεμος πρέπει να γίνει, ότι η πατρίδα κλπ., κλπ.
Τώρα πια είναι εύκολο να το εννοήσουμε όλοι, ότι οι ιμπεριαλιστές σ’ αυτήν την τάση, σ’ αυτήν την αχορτασιά και την κερδομανία της ντόπιας ολιγαρχίας, βρίσκουνε τον καλύτερο σύμμαχο για τα συμφέροντά τους και για τους σκοπούς των. Οι κατακτητικές βλέψεις της καθεμιάς βαλκανικής πλουτοκρατίας, βέβαια, μια που τα εδάφη δεν είναι απέραντα, έρχονται σε σύγκρουση. Τη Μακεδονία λόγου χάρη τήνε ζητάει και η σερβική και η βουλγαρική και ελληνική πλουτοκρατία ακόμη και οι τούρκοι μπέηδες και αγάδες. Τα Κράτη αρματώνονται και στέκουν το ένα απέναντι στο άλλο σαν κοκκόροι έτοιμοι ν’ αλληλοσπαραχθούν. Μια παραμικρή αφορμή χρειάζεται και ο πόλεμος ξεσπάει. Κι έτσι κάθε τόσο οι λαοί οι δύσμοιροι καλούνται να λύσουν τις διαφορές αυτές τις εμπορικές με το ίδιο τους το αίμα. Προσχήματα βρίσκονται όσα θέλεις. Σήμερα η εθνική ενότητα, αύριο ένα διπλωματικό επεισόδιο, μεθαύριο η άμυνα εναντίον του πρώτου επιτεθέντος και τα παρόμοια.
Και πριν βέβαια από τους πολέμους η πλουτοκρατική ολιγαρχία υπήρχε και εκμεταλλευότανε την εργασία του λαού. Έως τότε όμως το πράγμα γινότανε χωρίς να το καταλαβαίνουμε καλά – καλά: Κάτω από χίλιες δυο ψευτιές και χίλιες δυο προλήψεις και συνήθειες σκεπαζότανε το μεγάλο το κακό. Μα όταν άρχισαν οι πόλεμοι κι εξακολούθησαν τόσα χρόνια και προπαντός μόλις τελείωσαν και ήλθε η εποχή η «ειρηνική» τότε το πράγμα ξεσκεπάστηκε και στου πιο δύσπιστου τα μάτια. Τότε οι φτωχές λαϊκές μάζες άρχισαν καλά καλά να καταλαβαίνουν ότι οι κηφήνες αυτοί αποτελούσαν μια τάξη, με συμφέροντα δικά της, ξεχωριστά και ότι οι φτωχοί δουλευτάδες των πόλεων και των χωριών είναι μια άλλη τάξη με δικά της κι αυτή συμφέροντα, ξεχωριστά κι αντίθετα προς την τάξη των εκμεταλλευτών. Και τότε άρχισαν να καταλαβαίνουν, καλά, ότι πρέπει να κάνουν αγώνα κοινωνικό, να καταπολεμήσουν την τάξη εκείνη την εκμεταλλεύτρια με τις ίδιες τους δυνάμεις κι όχι να περιμένουν με σταυρωμένα τα χέρια την ελεημοσύνη της. Να οργανωθούνε.
Λογιών-λογιών είναι η εκμετάλλευση κι η τυραννία που γίνεται εις βάρος μας. Και πρέπει να τις γνωρίζουμε σε όλα τα είδη τους, σε όλες τις εκδηλώσεις των, για να ιδούμε ύστερα πώς θα τήνε πολεμήσουμε και πώς θα σωθούμε απ’ αυτήν.
Πρώτον. Εκμετάλλευση και τυραννία οικονομική. Μιλήσαμε αρκετά για τούτη παραπάνω. Απ’ τόνα μέρος μέσα σε όλη τη χώρα και ειδικότερα μέσα στις πόλεις οι καρχαρίες του τραπεζιτικού κεφαλαίου, οι μεγαλοβιομήχανοι και μεγαλέμποροι κερδοσκόποι και τυχάρπαστοι νεόπλουτοι των πολέμων, από τ’ άλλο μέρος έξω στην ύπαιθρο χώρα οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (τσιφλικάδες) και οι τοκογλύφοι κρατούνε τη ζωή του λαού στα χέρια τους και με τις περισσότερο ή λιγότερο «νόμιμες» μεθόδους ιδιοποιούνται, κλέβουνε δηλαδή, την εργασία της μεγάλης πλειονοψηφίας του λαού, που αποτελείται από εργάτες, φτωχούς χωρικούς ή εντελώς ακτήμονες, υπαλλήλους, μικρούς βιοπαλαιστές, αποκληρωμένους πρόσφυγες.
Δεύτερον. Εκμετάλλευση και τυραννία πολιτική. Μας λένε ότι «ο λαός είναι κυρίαρχος» και μοναχός του αποφασίζει για τις τύχες του με τις εκλογές. Στέλνει στο κοινοβούλιο αντιπροσώπους δικούς του και αυτοί αποφασίζουνε για τα συμφέροντα του. Μάλιστα τώρα με τη Δημοκρατία η κυριαρχία του λαού, μας λένε, θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη, αφού αυτός μοναχός θα εκλέγει και τον αρχηγό του Κράτους, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ξέρουμε όμως καλά ότι ο πολύς, ο φτωχός λαός, θέλοντας και μη, μένει αμόρφωτος σήμερα και δεν μπορεί να γνωρίζει τα διάφορα ζητήματα της χώρας. Δεν έχει τη δύναμη να μορφωθεί, γιατί είναι καταδικασμένος να δουλεύει μόνο.
Ξέρουμε επίσης, ότι οι περισσότεροι φτωχοί κι εργατικοί άνθρωποι, εκτός απ’ την αμορφωσιά την καταναγκαστική, η οποία εύκολα τους κάνει, χωρίς να θέλουν, όργανα του ενός και του άλλου δημοκόπου τσαρλατάνου, εκτός απ’ αυτό είναι και δεμένοι χειροπόδαρα στους διαφόρους πλούσιους τοπικούς κομματάρχες με διάφορες υποχρεώσεις και ότι οι κομματάρχες αυτοί κατορθώνουν πολύ μαστορικά με όλα τα δημοκοπικά μέσα να φτιάνουν ένα κοπάδι εκλογικό, και να το κλείνουν όποτε θέλουν στην κομματική τους στρούγκα. Δεν κάνουμε λόγο για την τρομοκρατία, τη βία, τις κρατικές πιέσεις και τα νοθευτικά μέσα που στον τελευταίο καιρό έγιναν τα κυριότερα μέσα της εκλογικής επικρατήσεως.
Καταλαβαίνει λοιπόν ύστερα απ’ αυτά κάθε λογικός άνθρωπος, ότι η «κυριαρχία του λαού» και η «καθολική ψηφοφορία» μ’ αυτήν την κατάσταση του λαού, καταντά να είναι η πιο αισχρή κωμωδία εις βάρος του, η έσχατη υποκρισία και ψευτιά, που κρύβει από τα μάτια των παραπλανημένων την πολιτική δικτατορία των προνομιούχων επάνω στο λαό.
Η πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου δεν ήταν παρά μια μακρά σειρά αλληλοδιαδόχων γεγονότων, που με το σαφέστερο τρόπο απέδειξαν ότι οι λεγόμενοι «αντιπρόσωποι» και «πατέρες» του έθνους ουδέποτε εξέφρασαν πραγματικά τη θέληση και τους πόθους των λαϊκών μαζών, των οποίων την ψήφο είχαν υποκλέψει οι λαοπλάνοι, εξ επαγγέλματος πολιτικοί αγύρτες, μέσα στην απατηλή ατμόσφαιρα, που μεθοδικά και με όλα τα μέσα δημιουργούνε κατά τις εκλογικές περιόδους[7].
Και τρίτον. Εκμετάλλευση και τυραννία σωματική, εκμετάλλευση πάνω στο αίμα μας.
Ο στρατιωτικός οδοστρωτήρας περνά επάνω από την ακμαιότερη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων, τη νεολαία, μόλις ή και προτού ακόμη ενηλικιωθεί.
Κάτω από τη βία και την αποκτηνωτική πειθαρχία των εξ επαγγέλματος στρατιωτικών, επιδιώκεται συστηματικά η κατάπνιξη κάθε ανθρώπινου αισθήματος, απομηχανοποίηση των παιδιών του λαού και μεταβολή τους σε τυφλά και ασυνείδητα όργανα. Και ύστερα ο πόλεμος. Εκείνοι που θα έχουν την τόλμη ν’ αφήσουν το ανθρώπινό τους αίσθημα εναντίον της στρατοκρατικής τυραννίας, ή ν’ αρνηθούνε το ζυγό της, βρίσκουνε το θάνατο κάτω απ’ τις αδελφοκτόνες σφαίρες που εκτελούν τις αποφάσεις των στρατιωτικών δικαστηρίων ή βρίσκουνε το μαρασμό μέσα στις φυλακές, σαν τους χειρότερους εγκληματίες. Οι άλλοι, οι πολλοί, σέρνονται στη σφαγή των πολέμων. Πλάι στη στρατοκρατική τους σκλαβιά τους αφαιρείται με τον αγριότερο τρόπο το υπέρτερο αγαθό που έχουν, η ζωή.
Μόνο με τη δική του οργάνωση και τον δικό του τον αγώνα ο λαός που δουλεύει, που σφάζεται και θυσιάζεται, θα μπορέσει να βρει ένα στήριγμα στη ζωή του και ένα μέσο να ελευθερωθεί και να σωθεί. Κι όπως λογιών-λογιών είναι και η εκμετάλλευση κι η τυραννία που του γίνεται έτσι ανάλογες πρέπει να είναι και οι οργανώσεις του, λογιών-λογιών και ο αγώνας του. Κι έτσι και γίνεται. Οι ίδιες οι ανάγκες της ζωής τόνε σπρώχνουν να συσσωματωθεί σε διάφορες οργανώσεις. Είναι φανερό ότι όλες οι οργανώσεις έχουνε ένα όλες μαζί κοινό γνώρισμα κι ένα τελικό σκοπό: την κατάργηση της ολιγαρχίας των πλουτοκρατών και την απελευθέρωση του λαού.
Εργατικές και αγροτικές οικονομικές οργανώσεις αναλαμβάνουν τον αγώνα εναντίον της οικονομικής εκμεταλλεύσεως. Ζητάνε να καλυτερεύσουνε τη θέση του μισθωτού και όλων των εργαζομένων γενικά! Να επιβάλουνε στον εκμεταλλευτή και στο Κράτος τις απαιτήσεις των.
Οργανώσεις πολιτικές διεξάγουν τον πολιτικό αγώνα των εκμεταλλευομένων. Πολεμούν τα πολιτικά κόμματα των εκμεταλλευτών, τραβούν τις μάζες από την επιρροή τους, τις ξυπνούν, τις μορφώνουν, κι επιδιώκουν να δώσουν στο λαό την αληθινή πολιτική κυριαρχία, να τον ανεβάσουν στην εξουσία την κρατική, να κάμουν το Κράτος όργανο των δικών τους συμφερόντων από όργανο των πλουτοκρατικών συμφερόντων που είναι σήμερα.
Επιτέλους την εκμετάλλευση την τελευταία την πιο φρικτή, του αίματος, και όλες τις συνέπειες της επάνω στη ζωή των θυμάτων της, τις καταπολεμούν οι νεογέννητες ύστερ’ από τον πόλεμο Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού.
Πηγη:http://www.politikokafeneio.com
Εκείνος που θέλει να εξηγήσει πώς προκαλούνται οι πόλεμοι, και οι χθεσινοί και αυριανοί που μας απειλούν και ποιες είναι οι αιτίες των, είναι υποχρεωμένος να εξετάσει και να μάθει πρώτα τη διεθνή θέση της Ελλάδος, διότι διαφορετικά θα παίρνει τα πράγματα ξεκάρφωτα και στον αέρα θα χτίζει. Και πρώτα απ’ όλα πρέπει να πάρει υπόψη του ένα πράγμα πολύ σπουδαίο, που σε πολλούς ξεφεύγει: Η Ελλάδα σήμερα καθώς και τ’ άλλα μικρά βαλκανικά κράτη βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης (Γαλλία, Αγγλία) και είναι μια υποτακτική υπηρέτρια των συμφερόντων τους.
Ας μην ανατρέξουμε να βρούμε τους αληθινούς λόγους που έσπρωξαν τους ισχυρούς του κόσμου να σχηματίσουν μικρά, δήθεν ανεξάρτητα, κράτη, σαν το δικό μας, κράτη που στέκονται πάντα ανίκανα να επαρκέσουν μονάχα στις ίδιες τους Ας εξετάσουμε μονάχα τι σκοπούς επιδιώκει ο Ιμπεριαλισμός της Δύσεως μέσα στα Βαλκανικά κράτη που μας ενδιαφέρουν πρώτιστα, και στην Ελλάδα που μας ενδιαφέρει αμεσότερα:
Πρώτον. Θέλουνε οι ιμπεριαλιστές αυτοί να υποδουλώσουν οικονομικώς τις βαλκανικές χώρες. Δηλαδή ζητούνε να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους τα περίσσια στις επιχειρήσεις των μικρών αυτών, χωρών, για να βγάζουν έτσι μεγαλύτερους τόκους και περισσότερους τόκους και περισσότερα κέρδη. Να έχουν τις χώρες αυτές γι’ αγορές των εμπορευμάτων τους, που αλλιώτικα θά ‘μεναν απούλητα, θα έκλειναν έτσι τα εργοστάσιά τους και θα έριχναν πολλούς εργάτες τους στο δρόμο άνεργους και θα τους επαναστατούσαν, πράγμα που τους κεφαλαιούχους δεν τους συμφέρει. Και επιτέλους να βάλουν χέρια στις πρώτες ύλες των μικρών ανεκμετάλλευτων χωρών (κάρβουνο, σίδερο, άλλα μεταλλεύματα κλπ.). Μ’ ένα λόγο δηλαδή οι ιμπεριαλιστές ζητούν να κάνουν τις μικρές μας χώρες ένα είδος αποικίες, μισο-αποικίες, να ειπούμε έτσι.
Δεύτερον. Να τις υποδουλώσουν πολιτικώς. Να έχουν δηλαδή τις κυβερνήσεις των κάτω από τη δική τους επιρροή. Να τις παίζουν στα χέρια τους σαν κούκλες, να τις οδηγούν όπου τους συμφέρει. Κι έτσι επιδιώκουν να χρησιμοποιούνε τα βαλκανικά κράτη σαν μια γέφυρα που θα τους ενώσει με την Ασία και την Αφρική και που θα τους εξασφαλίζει την Κωνσταντινούπολη, και,
Τρίτον. Να έχουν ένα ζωντανό υλικό για τους πολέμους των, αφού οι δικοί τους οι λαοί είναι δύσκολο και πολύ επικίνδυνο για τους ιμπεριαλιστές να οπλιστούν και να σταλούν στον πόλεμο. Έτσι τους λαούς τους βαλκανικούς, έλληνες, βούλγαρους, σέρβους, ρουμάνους, αλβανούς, οι ιμπεριαλιστές της Δύσεως θέλουν να τους χρησιμοποιούνε ως κρέας για κανόνια, είτε στους πολέμους που θα κάνουν για τα εμπορικά τους συμφέροντα, είτε για να τους στείλουν να πνίξουν με το αίμα κανένα επαναστατικό κίνημα που θα τύχει να ξεσπάσει αύριο και να απειλήσει το καθεστώς της κυριαρχίας των.
Δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να καταλάβουμε ότι ο γαλλικός και αγγλικός ιμπεριαλισμός καταφέρνει πολύ καλά να πραγματοποιήσει τους παραπάνω σκοπούς του μέσα στο δικό μας τόπο. Πολύ ανόητος ή τυφλός ή συμφεροντολόγος θα είναι εκείνος που έζησε στην Ελλάδα τους τελευταίους καιρούς και δεν είδε, ότι το κράτος έχει γίνει οργανέτο στα χέρια των ξένων και ο λαός μας πραγματικώς έγινε πολλές φορές κρέας για κανόνια όταν τα συμφέροντα τα ξένα το απαιτήσανε. Γι’ αυτό το ζήτημα δεν θα είχαμε τίποτ’ άλλο παρά να ξαναπούμε όσα λέγαμε στις αρχές των θέσεων τούτων. Γεγονότα χειροπιαστά κι αδιαμφισβήτητα από καλής πίστεως πρόσωπα, μας απέδειξαν τρανά την πολιτική υποδούλωση της Ελλάδος στις Δυνάμεις της Δύσεως.
Μα δεν θα χρειασθεί όμως περισσότερος κόπος, για να βεβαιωθούμε ότι και τον άλλο του σκοπό πραγματοποιεί μέσα στη χώρα μας ο δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, την οικονομική της υποδούλωση. Από τις τράπεζες, τις ηλεκτρικές εταιρίες τις μεγάλες μεταλλευτικές επιχειρήσεις και τα δημόσια δάνεια μέχρις τις πτώσεως των υδάτων της Μακεδονίας, δεν υπάρχει σπουδαίος κλάδος παραγωγικός και σημαντική πηγή του εθνικού μας πλούτου, όπου να μην έχει βάλει χέρι το αγγλο-γαλλικό χρηματιστικό κεφάλαιο. Χωρίς να το βλέπουμε εμείς οι φτωχοί και οι κακόμοιροι και οι απλοϊκοί δουλευτάδες του χεριού ή του μυαλού[2], δισεκατομμύρια κάθε χρόνο από κείνα που φτιάνουμε εμείς με την εργασία μας, βγαίνουν από τον τόπο μας και από χίλια-δυο μυστικά κανάλια κυλάνε στα χρηματοκιβώτια των τραπεζιτών του Λονδίνου και των Παρισίων. –Αν τα κανάλια αυτά δεν ήσαν μυστικά, και το κόλλημα αυτό γινότανε κάτω από τα μάτια μας, ασφαλώς θ’ ανατριχιάζαμε και θα επαναστατούσε η συνείδηση μας εναντίον της ληστείας, που διαπράττεται κάθε μέρα εις βάρος μας.
Πολλοί, κι από μας ακόμη, προτού γνωρίσουν όλες τις παραπάνω αλήθειες που σήμερα μας φαίνονται τόσο απλές και τόσο ευκολονόητες ώστε να παραξενευόμαστε άμα κανένας δεν θέλει να τις παραδεχθεί, πολλοί πριν ζητούσαν να βρουν τις αιτίες των πολέμων σε διάφορα άλλα πρόχειρα φαινόμενα σαν εκείνα που γράφουν κάθε μέρα οι εφημερίδες. Έτσι άλλοι έλεγαν, ότι ο πόλεμος γίνεται για να πραγματοποιηθεί η εθνική ενότητα δηλαδή για να μεγαλώσουν τα σύνορα του κράτους, να πάρουν μέσα και τους άλλους ομοεθνείς που κατοικούνε σ’ άλλες χώρες. Άλλοι έλεγαν ότι γίνεται επειδή της άλφα ή της βήτα κυβερνήσεως η εξωτερική πολιτική είναι εσφαλμένη, δεν είναι σωστή, ή επειδή ο άλφα ή ο βήτα κυβερνήτης έχει αισθήματα φιλοπόλεμα κι είναι πολύ φιλόδοξος, και τυχοδιώκτης, δηλαδή θέλει να δοξαστεί αυτός και δεν τον μέλλει αν θα αιματοκυλισθεί ο λαός. Άλλοι, επειδή ο βασιλιάς και η αυλική του κλίκα θέλησαν τον πόλεμο. Άλλοι, επειδή οι αξιωματικοί επιβάλλουν με την επιρροή τους επάνω στο κράτος τον πόλεμο που γι’ αυτούς είναι ο μόνος σκοπός της ζωής, αφού είναι εξ επαγγέλματος άνθρωποι του πολέμου. Και επιτέλους άλλοι έλεγαν, ότι ο πόλεμος γίνεται επειδή αναγκάζεται το Κράτος να τόνε κάνει, επειδή βρίσκεται σε κατάσταση «αμύνης» εναντίον της επιθέσεως του εχθρού.
Εκείνος όμως που πραγματικά θέλει να γνωρίσει τις αιτίες του πολέμου σήμερα, τις αιτίες τις αληθινές, δεν θα σταματήσει σ’ αυτούς τους πρόχειρους και χιλιοειπωμένους λόγους, που αναφέραμε παραπάνω. Θα ήτανε πολύ επιπόλαιος άμα σταματούσε σ’ αυτές μονάχα. Από τους λόγους αυτούς βέβαια είναι μερικοί που παίζουνε κάποιο ρόλο και δεν πρέπει να τους λησμονούμε. Πρέπει όμως να δίνουμε στον καθένα τη θέση που του ανήκει, τη σπουδαιότητα που πραγματικά έχει. Έξαφνα θα κάναμε πολύ μεγάλο λάθος αν λέγαμε, ότι αν έλειπε ο Βενιζέλος, ο εφιάλτης αυτός του πολέμου, ο τυχοδιώκτης πολιτικός και εγκληματικά φιλόδοξος, δεν θα σερνόμασταν στον πόλεμο και θα ζούσαμε ήσυχοι και ειρηνικοί. Διότι κι ο Βενιζέλος αν δεν βρισκότανε, ήσανε τόσο ισχυρές και τόσο ακαταμάχητες οι δυνάμεις που έσπρωχναν το Κράτος το Ελληνικό προς τον πόλεμο, ώστε και ένας άλλος πολιτικός αν βρισκότανε στην εξουσία, πάλι το σφαγείο του πολέμου θα μας δεχότανε. Και τρανή απόδειξη είναι, ότι ο βασιλιάς κι ο Γούναρης που είχανε διακηρύξει, ότι θέλανε ειρήνη, όταν διαδεχθήκανε το Βενιζέλο στην αρχή, μας έστειλαν στο Σαγγάριο. Το ίδιο και για την επιρροή των αξιωματικών, το ίδιο και τα συμφέροντα των θρόνων και των αυλικών. Όλα αυτά είναι λόγοι που παίζουνε έναν πολύ μικρό ρόλο, δευτερεύοντα στη γένεση των πολέμων σήμερα. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία να το ξέρουμε εμείς που θέλουμε ν’ αγωνισθούμε για τη ζωή μας και για την ειρήνη μας, εναντίον του πολέμου. Στις ρίζες πρέπει να χτυπήσουμε το κακό, όχι στα παρακλάδια του.
Οι άλλοι τώρα λόγοι που απομένουν, η «εθνική ενότητα» και η «άμυνα» δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά προσχήματα και ψευτιές που σκοπό τους έχουν να σκεπάζουν τις αληθινές αιτίες των πολέμων. Το πρώτο ψέμα, είναι αλήθεια, ξεσκεπάστηκε όλως διόλου σε διεθνή κλίμακα μέσα στη συνείδηση των λαών. Σήμερα πια μονάχα την ειρωνεία ή την αηδία μπορεί να μας κινήσει εκείνος που θα σηκωθεί να μας μιλήσει σοβαρά για δούλους αδελφούς για εθνικά μεγαλεία και τα παρόμοια. Ούτε χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ’ αυτό ύστερ’ από όσα αναφέραμε πιο πάνω.
Στην «άμυνα», όμως πρέπει να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη προσοχή γιατί είναι το ψέμα εκείνο που περισσότερο από κάθε άλλο είναι επικίνδυνο για μας. Είναι το τελευταίο ψέμα στο οποίο έχουν καταφύγει οι δήμιοι του κόσμου και στο οποίο πάλι θα καταφύγουνε και αύριο για να δικαιολογήσουν τον νέο πόλεμο που ετοιμάζουν. Κι αν δεν προσέξουμε σ’ αυτό τότε μπορούμε από τώρα να το ειπούμε: είμαστε αιχμάλωτοι στα νύχια των δημίων μας. Είμαστε μελλοθάνατοι!
Δεν χρειάζεται πια να επιμείνουμε σ’ ένα σημείο που ξεκαθαρίστηκε πολύ καλά. Η χώρα μας είναι τόσο πολύ σφικτά δεμένη με τις αλυσίδες της οικονομικής εξαρτήσεως από τις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις της Δύσεως, ώστε κάθε κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να ακολουθεί μια πολιτική τυφλής υποταγής προς τα συμφέροντα που έχουνε κάθε μέρα, οι ιμπεριαλιστές στην Ανατολή και τα Βαλκάνια. Και είδαμε ότι τα συμφέροντα που έχουν οι διάφοροι ιμπεριαλιστές δεν είναι σύμφωνα το ένα με το άλλο, παρά ανταγωνίζονται, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση. Έτσι κάθε φορά που η σύγκρουση αυτή φθάνει σε ξέσπασμα πολεμικό, η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων προσκολλημένη στο άρμα της μιας από τις συγκρουόμενες ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις, οδηγεί αναγκαστικά το λαό σε αιματηρές περιπέτειες· και παίρνει πότε τη μια και πότε την άλλη δικαιοφανή πρόφαση. Αν αυτό το βάθος της πολεμικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων δεν φαίνεται σε όλων τα μάτια, αυτό συμβαίνει γιατί οι τσαρλατάνοι και οι πατριδοκάπηλοι λαβαίνουν όλα τα μέτρα τους για να το κρύψουν, να το σκεπάσουν. Τα διπλωματικά παρασκήνια και οι αντιθάλαμοι των τραπεζιτικών γραφείων είναι τα εργαστήρια, όπου οι δήμιοι, ντόπιοι και ξένοι ακονίζουν τα δολοφονικά τους μαχαίρια.
Δεν θα ήσαν όμως αρκετές οι οικονομικές αλυσίδες και η προσκόλληση του κράτους στο άρμα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, για να δικαιολογήσουν εξ ολοκλήρου τους πολέμους αν δεν υπήρχε και κάποιος άλλος συντελεστής, κάποια άλλη δύναμη μέσα στη χώρα μας, δύναμη που επιτρέπει και διευκολύνει τους ξένους να πραγματοποιούνε τα σχέδια τους τα κατακτητικά με το αίμα το δικό μας. Και πρέπει να τήνε βρούμε τη δύναμη αυτή, να την εξετάσουμε προσεκτικά κι επίμονα σε όλες της τις όψεις. Γιατί αυτή είναι το σπουδαιότερο, το βασικότερο σημείο του όλου μας προγράμματος.
Υπάρχει και μέσα στη χώρα μας μια ολιγαρχία που κρατεί στα χέρια της τα σπουδαιότερα μέσα του εθνικού πλούτου και που τα συμφέροντα της είναι αντίθετα και εχθρικά προς τη μεγάλη μάζα, πλειοψηφία του λαού. Πολλοί θέλουν να τ’ αρνηθούν αυτό το πράγμα, είτε από συμφέρον, είτε από αμάθεια και στενοκεφαλιά. Λένε πώς δεν υπάρχει τέτοια τάξη προνομιούχα εδώ στην Ελλάδα, τέτοια κεφαλαιοκρατία, όπως στις άλλες τις μεγάλες χώρες που έχουν την οικονομία τους πιο ανεπτυγμένη και τη μεγάλη βιομηχανία τους συγκεντρωμένη σε λίγα χέρια. Λένε πως η δική μας χώρα είναι μια χώρα μικροαστική, όπου όλος ο πλούτος είναι μοιρασμένος, όπου καθένας έχει το δικό του και κανένας δεν είναι παραπονεμένος και η αδικία δεν υπάρχει μες την κοινωνία μας. Όμως αυτοί που τέτοια πράγματα υποστηρίζουν, δεν θέλουνε να ιδούν τριγύρω τους. Δεν βλέπουνε απ’ τόνα μέρος την άπειρη τη δυστυχία που βασανίζει το φτωχό λαό, κι όλους εκείνους τους μικρούς που έχουν κάτι «δικό τους» (μικροί ιδιοκτήτες-μικροτεχνίτες, φτωχοί χωριάτες κλπ.) δεν βλέπουνε ότι κι αυτοί ακόμη, για να ζήσουν τη ζωή τους, είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν και δουλεύουνε πιο βασανιστικά από τους άλλους που δεν έχουν τίποτε, μα τη δουλειά τους τήνε κλέβει ο έμπορος με την κερδοσκοπία του, ο δανειστής με την τοκογλυφία του, το ληστρικό το Κράτος με το φόρο του, ο εισοδηματίας ιδιοκτήτης με τα νοίκια του. Δεν βλέπουν ότι το «κάτι αυτό» είτε σπιτάκι είναι, είτε μαγαζάκι, είτε εργαλεία, είτε μικρό ποσό χρημάτων ο φτωχός για να το κρατήσει «δικό του» είναι αναγκασμένος να δουλεύει επάνω σ’ αυτό νύχτα μέρα μ’ όλη την οικογένειά του και να πονάει για να βγάλει το ψωμί του![3].
Και δεν θέλουνε να ιδούν από το άλλο μέρος του λίγους, τους παράσιτους τους τραπεζίτες, τους μεγαλέμπορους, τους χρηματιστές, τους εφοπλιστές, και βιομηχάνους, τους τσιφλικάδες εκείνους που άεργοι συσσωρεύουν κεφάλαια απ’ τον ιδρώτα όλου του λαού που εργάζεται.
Κι εκείνο, που συμβαίνει στη δική μας τη χώρα το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες μικρές βαλκανικές χώρες. Κι εκεί μια τέτοια προνομιούχα ολιγαρχία κρατεί τα σπουδαιότερα μέρη του πλούτου του εθνικού στα χέρια της και τα εκμεταλλεύεται με την εργασία του λαού και συσσωρεύει κεφάλαια τεράστια.
Όπως οι συμμορίες των μεγάλων πλουτοκρατών στις μεγάλες Δυνάμεις ζητούνε σήμερα να κατακτήσουν όλον τον κόσμο και γίνονται ιμπεριαλιστικές, έτσι και οι προνομιούχες ολιγαρχίες των βαλκανικών μας χωρών στη σημερινή περίοδο δείχνουν κάποιες παρόμοιες κατακτητικές βλέψεις: Καθεμιά τους ζητάει να επεκτείνει το βασίλειο της οικονομικής της κυριαρχίας, να το κάνει μεγαλύτερο και να εκμεταλλεύεται ολοένα και περισσότερο εργατικά χέρια, ολοένα και μεγαλύτερα εδάφη και φυσικό πλούτο[4]. Οι τραπεζίτες ζητούν νέες χώρες για να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους με μεγαλύτερα κέρδη σε καινούργιες επιχειρήσεις[5]. Οι μεγαλέμποροι για να μεγαλώσουν τον κύκλο της κερδοσκοπικής των δράσεως[6] Οι εφοπλιστές για να αποκτήσουν καινούργια λιμάνια υπό την προστασία του δικού των Κράτους. Οι βιομήχανοι για να πωλήσουν σε πιο κερδοσκοπικές τιμές τα εμπορεύματά τους με την προστασία του Κράτους των, δηλαδή πληρώνοντας λιγότερους τελωνειακούς δασμούς. Επιτέλους το Κράτος το ληστρικό με τους αργόμισθους του, για να έχει πιο πολλούς φτωχούς να αρμέγει κι έτσι να αποφεύγει τη φορολογία των προστατευομένων του, των πλουσίων. Και γενικά κάθε πλουτοκράτης, σε όποιο κλάδο κι αν ανήκει, στον πόλεμο πάντα βλέπει κάτι καλό για τα συμφέροντά του και τον υποστηρίζει πάντα. Γι’ αυτόν το λόγο, όταν πρόκειται να γίνει πόλεμος ενώ οι εργάτες κι οι χωριάτες και γενικά η φτωχολογιά αγανακτεί και ζητεί ειρήνη, οι πλούσιοι είναι έτοιμοι να ξεσχίσουν τα ιμάτιά τους για να μας πείσουν ότι ο πόλεμος πρέπει να γίνει, ότι η πατρίδα κλπ., κλπ.
Τώρα πια είναι εύκολο να το εννοήσουμε όλοι, ότι οι ιμπεριαλιστές σ’ αυτήν την τάση, σ’ αυτήν την αχορτασιά και την κερδομανία της ντόπιας ολιγαρχίας, βρίσκουνε τον καλύτερο σύμμαχο για τα συμφέροντά τους και για τους σκοπούς των. Οι κατακτητικές βλέψεις της καθεμιάς βαλκανικής πλουτοκρατίας, βέβαια, μια που τα εδάφη δεν είναι απέραντα, έρχονται σε σύγκρουση. Τη Μακεδονία λόγου χάρη τήνε ζητάει και η σερβική και η βουλγαρική και ελληνική πλουτοκρατία ακόμη και οι τούρκοι μπέηδες και αγάδες. Τα Κράτη αρματώνονται και στέκουν το ένα απέναντι στο άλλο σαν κοκκόροι έτοιμοι ν’ αλληλοσπαραχθούν. Μια παραμικρή αφορμή χρειάζεται και ο πόλεμος ξεσπάει. Κι έτσι κάθε τόσο οι λαοί οι δύσμοιροι καλούνται να λύσουν τις διαφορές αυτές τις εμπορικές με το ίδιο τους το αίμα. Προσχήματα βρίσκονται όσα θέλεις. Σήμερα η εθνική ενότητα, αύριο ένα διπλωματικό επεισόδιο, μεθαύριο η άμυνα εναντίον του πρώτου επιτεθέντος και τα παρόμοια.
Και πριν βέβαια από τους πολέμους η πλουτοκρατική ολιγαρχία υπήρχε και εκμεταλλευότανε την εργασία του λαού. Έως τότε όμως το πράγμα γινότανε χωρίς να το καταλαβαίνουμε καλά – καλά: Κάτω από χίλιες δυο ψευτιές και χίλιες δυο προλήψεις και συνήθειες σκεπαζότανε το μεγάλο το κακό. Μα όταν άρχισαν οι πόλεμοι κι εξακολούθησαν τόσα χρόνια και προπαντός μόλις τελείωσαν και ήλθε η εποχή η «ειρηνική» τότε το πράγμα ξεσκεπάστηκε και στου πιο δύσπιστου τα μάτια. Τότε οι φτωχές λαϊκές μάζες άρχισαν καλά καλά να καταλαβαίνουν ότι οι κηφήνες αυτοί αποτελούσαν μια τάξη, με συμφέροντα δικά της, ξεχωριστά και ότι οι φτωχοί δουλευτάδες των πόλεων και των χωριών είναι μια άλλη τάξη με δικά της κι αυτή συμφέροντα, ξεχωριστά κι αντίθετα προς την τάξη των εκμεταλλευτών. Και τότε άρχισαν να καταλαβαίνουν, καλά, ότι πρέπει να κάνουν αγώνα κοινωνικό, να καταπολεμήσουν την τάξη εκείνη την εκμεταλλεύτρια με τις ίδιες τους δυνάμεις κι όχι να περιμένουν με σταυρωμένα τα χέρια την ελεημοσύνη της. Να οργανωθούνε.
Λογιών-λογιών είναι η εκμετάλλευση κι η τυραννία που γίνεται εις βάρος μας. Και πρέπει να τις γνωρίζουμε σε όλα τα είδη τους, σε όλες τις εκδηλώσεις των, για να ιδούμε ύστερα πώς θα τήνε πολεμήσουμε και πώς θα σωθούμε απ’ αυτήν.
Πρώτον. Εκμετάλλευση και τυραννία οικονομική. Μιλήσαμε αρκετά για τούτη παραπάνω. Απ’ τόνα μέρος μέσα σε όλη τη χώρα και ειδικότερα μέσα στις πόλεις οι καρχαρίες του τραπεζιτικού κεφαλαίου, οι μεγαλοβιομήχανοι και μεγαλέμποροι κερδοσκόποι και τυχάρπαστοι νεόπλουτοι των πολέμων, από τ’ άλλο μέρος έξω στην ύπαιθρο χώρα οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (τσιφλικάδες) και οι τοκογλύφοι κρατούνε τη ζωή του λαού στα χέρια τους και με τις περισσότερο ή λιγότερο «νόμιμες» μεθόδους ιδιοποιούνται, κλέβουνε δηλαδή, την εργασία της μεγάλης πλειονοψηφίας του λαού, που αποτελείται από εργάτες, φτωχούς χωρικούς ή εντελώς ακτήμονες, υπαλλήλους, μικρούς βιοπαλαιστές, αποκληρωμένους πρόσφυγες.
Δεύτερον. Εκμετάλλευση και τυραννία πολιτική. Μας λένε ότι «ο λαός είναι κυρίαρχος» και μοναχός του αποφασίζει για τις τύχες του με τις εκλογές. Στέλνει στο κοινοβούλιο αντιπροσώπους δικούς του και αυτοί αποφασίζουνε για τα συμφέροντα του. Μάλιστα τώρα με τη Δημοκρατία η κυριαρχία του λαού, μας λένε, θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη, αφού αυτός μοναχός θα εκλέγει και τον αρχηγό του Κράτους, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ξέρουμε όμως καλά ότι ο πολύς, ο φτωχός λαός, θέλοντας και μη, μένει αμόρφωτος σήμερα και δεν μπορεί να γνωρίζει τα διάφορα ζητήματα της χώρας. Δεν έχει τη δύναμη να μορφωθεί, γιατί είναι καταδικασμένος να δουλεύει μόνο.
Ξέρουμε επίσης, ότι οι περισσότεροι φτωχοί κι εργατικοί άνθρωποι, εκτός απ’ την αμορφωσιά την καταναγκαστική, η οποία εύκολα τους κάνει, χωρίς να θέλουν, όργανα του ενός και του άλλου δημοκόπου τσαρλατάνου, εκτός απ’ αυτό είναι και δεμένοι χειροπόδαρα στους διαφόρους πλούσιους τοπικούς κομματάρχες με διάφορες υποχρεώσεις και ότι οι κομματάρχες αυτοί κατορθώνουν πολύ μαστορικά με όλα τα δημοκοπικά μέσα να φτιάνουν ένα κοπάδι εκλογικό, και να το κλείνουν όποτε θέλουν στην κομματική τους στρούγκα. Δεν κάνουμε λόγο για την τρομοκρατία, τη βία, τις κρατικές πιέσεις και τα νοθευτικά μέσα που στον τελευταίο καιρό έγιναν τα κυριότερα μέσα της εκλογικής επικρατήσεως.
Καταλαβαίνει λοιπόν ύστερα απ’ αυτά κάθε λογικός άνθρωπος, ότι η «κυριαρχία του λαού» και η «καθολική ψηφοφορία» μ’ αυτήν την κατάσταση του λαού, καταντά να είναι η πιο αισχρή κωμωδία εις βάρος του, η έσχατη υποκρισία και ψευτιά, που κρύβει από τα μάτια των παραπλανημένων την πολιτική δικτατορία των προνομιούχων επάνω στο λαό.
Η πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου δεν ήταν παρά μια μακρά σειρά αλληλοδιαδόχων γεγονότων, που με το σαφέστερο τρόπο απέδειξαν ότι οι λεγόμενοι «αντιπρόσωποι» και «πατέρες» του έθνους ουδέποτε εξέφρασαν πραγματικά τη θέληση και τους πόθους των λαϊκών μαζών, των οποίων την ψήφο είχαν υποκλέψει οι λαοπλάνοι, εξ επαγγέλματος πολιτικοί αγύρτες, μέσα στην απατηλή ατμόσφαιρα, που μεθοδικά και με όλα τα μέσα δημιουργούνε κατά τις εκλογικές περιόδους[7].
Και τρίτον. Εκμετάλλευση και τυραννία σωματική, εκμετάλλευση πάνω στο αίμα μας.
Ο στρατιωτικός οδοστρωτήρας περνά επάνω από την ακμαιότερη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων, τη νεολαία, μόλις ή και προτού ακόμη ενηλικιωθεί.
Κάτω από τη βία και την αποκτηνωτική πειθαρχία των εξ επαγγέλματος στρατιωτικών, επιδιώκεται συστηματικά η κατάπνιξη κάθε ανθρώπινου αισθήματος, απομηχανοποίηση των παιδιών του λαού και μεταβολή τους σε τυφλά και ασυνείδητα όργανα. Και ύστερα ο πόλεμος. Εκείνοι που θα έχουν την τόλμη ν’ αφήσουν το ανθρώπινό τους αίσθημα εναντίον της στρατοκρατικής τυραννίας, ή ν’ αρνηθούνε το ζυγό της, βρίσκουνε το θάνατο κάτω απ’ τις αδελφοκτόνες σφαίρες που εκτελούν τις αποφάσεις των στρατιωτικών δικαστηρίων ή βρίσκουνε το μαρασμό μέσα στις φυλακές, σαν τους χειρότερους εγκληματίες. Οι άλλοι, οι πολλοί, σέρνονται στη σφαγή των πολέμων. Πλάι στη στρατοκρατική τους σκλαβιά τους αφαιρείται με τον αγριότερο τρόπο το υπέρτερο αγαθό που έχουν, η ζωή.
Μόνο με τη δική του οργάνωση και τον δικό του τον αγώνα ο λαός που δουλεύει, που σφάζεται και θυσιάζεται, θα μπορέσει να βρει ένα στήριγμα στη ζωή του και ένα μέσο να ελευθερωθεί και να σωθεί. Κι όπως λογιών-λογιών είναι και η εκμετάλλευση κι η τυραννία που του γίνεται έτσι ανάλογες πρέπει να είναι και οι οργανώσεις του, λογιών-λογιών και ο αγώνας του. Κι έτσι και γίνεται. Οι ίδιες οι ανάγκες της ζωής τόνε σπρώχνουν να συσσωματωθεί σε διάφορες οργανώσεις. Είναι φανερό ότι όλες οι οργανώσεις έχουνε ένα όλες μαζί κοινό γνώρισμα κι ένα τελικό σκοπό: την κατάργηση της ολιγαρχίας των πλουτοκρατών και την απελευθέρωση του λαού.
Εργατικές και αγροτικές οικονομικές οργανώσεις αναλαμβάνουν τον αγώνα εναντίον της οικονομικής εκμεταλλεύσεως. Ζητάνε να καλυτερεύσουνε τη θέση του μισθωτού και όλων των εργαζομένων γενικά! Να επιβάλουνε στον εκμεταλλευτή και στο Κράτος τις απαιτήσεις των.
Οργανώσεις πολιτικές διεξάγουν τον πολιτικό αγώνα των εκμεταλλευομένων. Πολεμούν τα πολιτικά κόμματα των εκμεταλλευτών, τραβούν τις μάζες από την επιρροή τους, τις ξυπνούν, τις μορφώνουν, κι επιδιώκουν να δώσουν στο λαό την αληθινή πολιτική κυριαρχία, να τον ανεβάσουν στην εξουσία την κρατική, να κάμουν το Κράτος όργανο των δικών τους συμφερόντων από όργανο των πλουτοκρατικών συμφερόντων που είναι σήμερα.
Επιτέλους την εκμετάλλευση την τελευταία την πιο φρικτή, του αίματος, και όλες τις συνέπειες της επάνω στη ζωή των θυμάτων της, τις καταπολεμούν οι νεογέννητες ύστερ’ από τον πόλεμο Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού.
Πηγη:http://www.politikokafeneio.com
Αναρτήσεις
