Έρευνα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για τα παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία που ζουν στο Λίβανο και την Ιορδανία διαπίστωσε ότι υφίστανται εκτεταμένη ψυχολογική πίεση, ότι πολλά από αυτά ζουν μόνα ή χωρισμένα από τους γονείς τους, τα περισσότερα δεν λαμβάνουν εκπαίδευση και πολλά εργάζονται παράνομα. Τα παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία ξεπερνούν το 1,1 εκατομμύριο.
Η έκθεση με τίτλο Το μέλλον της Συρίας – η κρίση και τα παιδιά πρόσφυγες, η οποία δημοσιεύεται σήμερα, είναι η πρώτη σε βάθος έρευνα που διεξάγει η Y.A. για τα παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία, από την έναρξη της σύγκρουσης το Μάρτιο του 2011. Μεταξύ άλλων, συμπεραίνει ότι πολλά παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία μεγαλώνουν σε διαλυμένες οικογένειες και ότι, συχνά, τα παιδιά είναι εκείνα που στηρίζουν οικονομικά το νοικοκυριό. Περισσότερες από 70.000 οικογένειες προσφύγων από τη Συρία ζουν χωρίς πατέρα και πάνω από 3.700 παιδιά πρόσφυγες είναι είτε ασυνόδευτα είτε χωρισμένα και από τους δύο γονείς τους.
«Αν δεν δράσουμε γρήγορα, μια ολόκληρη γενιά αθώων θα καταστεί διαρκές θύμα ενός φρικτού πολέμου», δήλωσε ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες,Antonio Guterres.
Η σύγκρουση, η οποία διαρκεί 32 μήνες, αφήνει τόσο σωματικά όσο και ψυχικά σημάδια. Στο Λίβανο, το πρώτο εξάμηνο του 2013, 741 παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω τραυματισμών. Στην Ιορδανία, την προηγούμενη χρονιά, περισσότερα από 1.000 παιδιά στον καταυλισμό Za’atri υποβλήθηκαν σε θεραπεία για τραυματισμούς που σχετίζονταν με τον πόλεμο.
Ο θυμός και άλλες συναισθηματικές αντιδράσεις επίσης αποτελούν σύνηθες φαινόμενο: Κατά τη διάρκεια ομαδικών συζητήσεων με αγόρια πρόσφυγες, αρκετά εξέφρασαν την επιθυμία να επιστρέψουν στη Συρία για να πολεμήσουν. Οι ερευνητές επίσης έλαβαν αναφορές για αγόρια που λαμβάνουν πολεμική εκπαίδευση, στο πλαίσιο της προετοιμασίας τους για επιστροφή στη Συρία.
Ο Abdallah και η οικογένειά του συχνά περπατούν μέχρι την άκρη του καταυλισμού Za'atri, για να σκαρφαλώσουν σε ένα μικρό λόφo, απ' όπου έχουν πρόσβαση στο συριακό δίκτυο τηλεφωνίας. Και οι δύο θέλουν να μάθουν: «Είναι ασφαλές να επιστρέψουμε σπίτι;
Σε πολλές περιπτώσεις, οικογένειες προσφύγων που στερούνται οικονομικών πόρων στέλνουν τα παιδιά τους να εργαστούν, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Τόσο στην Ιορδανία όσο και στο Λίβανο, οι ερευνητές ανακάλυψανπαιδιά που ήδη από τα επτά τους χρόνια εργάζονται πολλές ώρες για χαμηλότατη αμοιβή, μερικές φορές σε επικίνδυνες συνθήκες ή συνθήκες εκμετάλλευσης.
Στον καταυλισμό προσφύγων Za’atri της Ιορδανίας, τα περισσότερα από τα 680 μικρά καταστήματα που λειτουργούν απασχολούν παιδιά. Μια αποτίμηση της κατάστασης στις 11 από τις 12 επαρχίες της Ιορδανίας κατέδειξε ότι σχεδόν ένα στα δύο νοικοκυριά προσφύγων που ρωτήθηκαν στηρίζονταν εν μέρει ή εξ’ ολοκλήρου σε εισόδημα που συνεισέφερε κάποιο παιδί.
O Abdallah, με τη βοήθεια μιας κάμερας GoPro, μιλά για τη δουλειά που του επιτρέπει να βοηθά την οικογένειά του
Η έρευνα της Υ.Α. καταγράφει λεπτομερώς την οδυνηρή ζωή της απομόνωσης, του αποκλεισμού και της ανασφάλειας, την οποία βιώνουν πολλά παιδιά πρόσφυγες. Το 29% των ερωτηθέντων ανέφερε ότι μία φορά την εβδομάδα – ή και σε μικρότερο χρονικό διάστημα– εγκαταλείπει το σπίτι του. Ως «σπίτι» συχνά νοείται ένα συνωστισμένο διαμέρισμα, ένα πρόχειρο κατάλυμα ή μια σκηνή.
Η μελέτη περιλαμβάνει πολλές μαρτυρίες παιδιών. Η Nadia, ένα κορίτσι πρόσφυγας που έφτασε πρόσφατα στην Ιορδανία, δήλωσε ότι «οι ζωές μας καταστρέφονται. Δεν πηγαίνουμε σχολείο και χωρίς εκπαίδευση δεν υπάρχει τίποτα. Οδεύουμε προς την καταστροφή».
Η έκθεση καταδεικνύει ότι τα παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία που δεν πηγαίνουν στο σχολείο είναι περισσότερα από εκείνα που πηγαίνουν. Πάνω από το 50% όσων διαμένουν στην Ιορδανία δεν παρακολουθούν μαθήματα. Στο Λίβανο, υπολογίζεται ότι περίπου 200.000 παιδιά σχολικής ηλικίας, που είναι πρόσφυγες από τη Συρία ίσως μείνουν εκτός σχολείου στο τέλος της χρονιάς.
Ένα άλλο ανησυχητικό σύμπτωμα της κρίσης είναι ο μεγάλος αριθμός βρεφών που γεννιούνται στην εξορία, χωρίς πιστοποιητικό γέννησης – ένα απαραίτητο έγγραφο στη μάχη κατά της ανιθαγένειας. Μια πρόσφατη έρευνα της Υ.Α. σχετικά με τη νομοθεσία για την καταχώριση των γεννήσεων στο Λίβανο αποκάλυψε ότι το 77% των 781 βρεφών προσφύγων που εξετάστηκαν δεν είχε επίσημο πιστοποιητικό γέννησης. Ανάμεσα στον Ιανουάριο και τα μέσα Οκτωβρίου 2013, εκδόθηκαν μόνο 68 πιστοποιητικά σε βρέφη που γεννήθηκαν στον καταυλισμό Za’atri.
O Abdallah, με τη βοήθεια μιας κάμερας GoPro, διηγείται την ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας στην οποία συμμετέχει, στον καταυλισμό Za'atri της Ιορδανίας
Τα παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία ξεπερνούν το 1,1 εκατομμύριο. Τα περισσότερα από αυτά ζουν σε γειτονικές χώρες. Κάνοντας έκκληση ώστε «αυτό το επαίσχυντο στατιστικό στοιχείο, που είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης, να οδηγήσει σε κάτι περισσότερο από έναν πρωτοσέλιδο τίτλο» ο κ. Guterres και η κ. Jolie, ειδική απεσταλμένη της Ύπατης Αρμοστείας, ζήτησαν υποστήριξη για τις χώρες που γειτονεύουν με τη Συρία, ώστε να κρατήσουν ανοιχτά τα σύνορά τους, να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους και να υποστηρίξουν τις κοινότητες υποδοχής.
Επίσης, έκαναν έκκληση στις χώρες εκτός της περιφέρειας της Συρίας να προσφέρουν τη δυνατότητα μετεγκατάστασης και ανθρωπιστικής υποδοχής σε ανθρώπους που εξακολουθούν να αισθάνονται ανασφάλεια στην εξορία, καθώς και στις οικογένειες με παιδιά που είναι σοβαρά τραυματισμένα.
Φωτορεπορτάζ
Διαλυμένες οικογένειες
Η Rahab και τα παιδιά της, στο διαμέρισμά τους στην κοινότητα Qobayat του Λιβάνου. Στέκονται γύρω από μια άδεια καρέκλα πάνω στην οποία βρίσκεται το πανωφόρι του πατέρα της οικογένειας. Ο ίδιος έχασε τη ζωή του από οβίδα που έπεσε στη γειτονιά τους στην πόλη Χομς της Συρίας. UNHCR / E. Dorfman
Η 11χρονη Μίριαμ (δεξιά στην μπροστινή σειρά) έτρωγε πρωινό στο σπίτι της στη Συρία, όταν έπεσε βόμβα στην κουζίνα, σκοτώνοντας τη μητέρα της. Μετακόμισε στην οικογένεια του αδερφού της έξω από τη Βυρηττό, όπου ζει σήμερα μαζί με τα ξαδέρφια της, τον αδερφό της και τη σύζυγό του. UNHCR / E. Dorfman
Ψυχικά τραύματα
Η Whada, πρόσφυγας από τη Συρία που ζει στην πόλη Zahle του Λιβάνου, κρατά στην αγκαλιά της τη μικρότερη κόρη της, Waffa. Η Waffa δεν μιλά σχεδόν καθόλου από τότε που έχασε τον πατέρα και το σπίτι της, τον Ιανουάριο του 2013. UNHCR / E. Dorfman
Αυτά τα παιδιά πρόσφυγες ζουν σε ένα μικρό διαμέρισμα στα προάστια του Amman. Η τηλεόραση είναι μία από τις ελάχιστες πηγές διασκέδασης που διαθέτουν. Καθώς κάποιοι συγγενείς τους παραμένουν στη Συρία, οι γονείς τους συχνά παρακολουθούν συριακά κανάλια, που δείχνουν σκληρές εικόνες βίας, καταστροφής και θανάτου. UNHCR / O. Laban-Mattei
Απομόνωση και ανασφάλεια
«Άφησα όλες τις κούκλες μου στη Συρία, όταν φύγαμε για το Λίβανο. Έτσι, ο μπαμπάς μου έφτιαξε αυτή την κούκλα από ένα κομμάτι ξύλο και την έντυσε με πανιά. Αγαπάω πολύ την καινούρια μου κούκλα, αλλά μου λείπουν όλα τα παιχνίδια μου στη Συρία. Επίσης, μου λείπουν οι φίλοι μου», λέει η 7χρονη Noura. UNHCR / E. Byun
Μια πρόσφυγας από τη Συρία που μένει στο Amman της Ιορδανίας δείχνει τις πληγές στο πρόσωπο της μικρότερης κόρης της, την οποία χτύπησε ένας γείτονας. UNHCR / O. Laban-Mattei
Εργαζόμενα παιδιά
Παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία συγκεντρώνονται για δουλειά στον καταυλισμό προσφύγων Za’atari της Ιορδανίας. UNHCR / G. Beals
Ο 15χρονος Mahmoud δεν έχει φοιτήσει στο σχολείο εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Στη Συρία, οι γονείς του ανησυχούσαν για τη βία στη γειτονιά τους, κι έτσι δεν πήγαινε στα μαθήματα. Σήμερα, ο μισθός του Mahmoud, που ανέρχεται στα 60 δολάρια το μήνα, από τη δουλειά του σε ένα λιβανέζικο ιχθυοπωλείο, βοηθά στην αποπληρωμή του ενοικίου στην υπόγεια αποθήκη όπου ζει η οικογένειά του. Η οικογένεια υποστηρίζει ότι δεν έχει την πολυτέλεια να τον στείλει σχολείο. UNHCR / S. Baldwin
Η πρόκληση της εκπαίδευσης
Παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία παρακολουθούν ταχύρρυθμα μαθήματα σε δημόσιο σχολείο του Kamed Al Louz στην Κοιλάδα Bekaa του Λιβάνου. UNHCR / S. Baldwin
Όταν η 9χρονη Kinana εγκατέλειψε το σπίτι της στη Συρία, στεναχωρήθηκε πολύ καθώς η σχολική της τσάντα χάθηκε μέσα στο χάος του ταξιδιού. Παρόλο που ο πατέρας της φοίτησε μόνο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, έχει πάθος με τη μόρφωσή της και ονειρεύεται πως η κόρη του κάποια μέρα θα πάει στο πανεπιστήμιο. UNHCR / J. Kohler
Καταχώρηση της γέννησης
Μία από τις πρώτες φορές που ο μικρός Ziad βγήκε από τη σκηνή του ήταν για να καταγραφεί από την Υ.Α. Η γέννησή του πρέπει επίσης να καταχωρηθεί από τις ιορδανικές αρχές προκειμένου να λάβει πιστοποιητικό γέννησης. UNHCR / J. Kohler
Μια νεαρή μητέρα διασχίζει τα σύνορα της Συρίας και γίνεται πρόσφυγας. Κρατά στην αγκαλιά της το γιο της, Hamid, ο οποίος γεννήθηκε πριν από ένα μήνα. «Από τότε που γεννήθηκε, γίνονται καθημερινά αδιάκοποι βομβαρδισμοί». UNHCR / S. Rich
Αναρτήσεις
