Ο φασισμός ως εγκληματική οργάνωση

Δημήτρης Μπελαντής 

Η συζήτηση για την καταστολή της Χρυσής Αυγής δημιούργησε αυταπάτες, αμηχανίες και συγχύσεις στην Αριστερά ιδίως στη βάση της επικυριαρχίας ενός «νομικού» και «ποινικού αντιφασισμού» έναντι του κινηματικού και αντιμνημονιακού αντιφασισμού.

Εδώ και έναν μήνα, πα­ρα­κο­λου­θού­με τη δια­δι­κα­σία εξάρ­θρω­σης της Χρυ­σής Αυγής από το αστι­κό κρά­τος, δια­δι­κα­σία που ξε­κί­νη­σε με τις συλ­λή­ψεις των ηγε­τών της και συ­νε­χί­σθη­κε με την ανα­στο­λή της χρη­μα­το­δό­τη­σής της από την Βουλή πρό­σφα­τα. Το αρ­χι­κό συ­ναί­σθη­μα των αρι­στε­ρών και των αγω­νι­στών των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των υπήρ­ξε ανε­πι­φύ­λα­κτα ή επι­φυ­λα­κτι­κά θε­τι­κό. Όλοι και όλες αι­σθαν­θή­κα­με ότι αυτή η στρο­φή στην πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά είχε το θε­τι­κό ότι δεν αντα­να­κλού­σε μόνο την πο­λι­τι­κή πίεση πάνω στον πρω­θυ­πουρ­γό από ισχυ­ρά διε­θνή κέ­ντρα, των οποί­ων η πο­λι­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση στη­ρί­ζε­ται στην συρ­ρι­κνω­μέ­νη αστι­κή δη­μο­κρα­τία (Ε.Ε., ΗΠΑ, Ισ­ρα­ήλ) , αλλά και ένα ισχυ­ρό «δεν πάει άλλο» από την αρι­στε­ρή και δη­μο­κρα­τι­κή κοινή γνώμη μετά την δο­λο­φο­νία του αντι­φα­σί­στα αγω­νι­στή και καλ­λι­τέ­χνη Παύ­λου Φύσσα.

Επί­σης, γεν­νή­θη­κε η ελ­πί­δα ότι μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει η απο­διάρ­θρω­ση ενός ελ­λη­νι­κού Γκλά­ντιο, που λει­τούρ­γη­σε τα τε­λευ­ταία χρό­νια υπό την μορφή ενός πα­ρα­κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού στο στρα­τό και στα σώ­μα­τα ασφα­λεί­ας που συ­νέ­κλι­νε και αλ­λη­λο­τρο­φο­δο­τού­νταν με την Χρυσή Αυγή. Όμως, η δια­δι­κα­σία εξάρ­θρω­σης απο­δεί­χθη­κε και μια δια­δι­κα­σία ανα­σύ­ντα­ξης και δυ­να­το­τή­των για το «αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κό» μνη­μο­νια­κό ρεύμα. Μέσα από αυτήν την δια­δι­κα­σία ξα­να­ά­να­ψε η συ­ζή­τη­ση για το συ­νταγ­μα­τι­κό τόξο και την ταυ­τό­χρο­νη αντι­με­τώ­πι­ση των δύο άκρων , με έναν τρόπο που ταυ­τί­ζει την αντί­στα­ση και την άμυνα των λαϊ­κών και ερ­γα­τι­κών στρω­μά­των με την φα­σι­στι­κή βία κατά των αδύ­να­μων αφή­νο­ντας στο απυ­ρό­βλη­το πά­ντο­τε την «νό­μι­μη» κα­τα­στο­λή των ΜΑΤ, του κοι­νο­βου­λί­ου που πα­ρά­γει κάθε μέρα αν­θρω­πο­κτό­νους νό­μους και της τα­ξι­κής Δι­καιο­σύ­νης.

Η συ­ζή­τη­ση για την κα­τα­στο­λή της Χρυ­σής Αυγής δη­μιούρ­γη­σε αυ­τα­πά­τες, αμη­χα­νί­ες και συγ­χύ­σεις στην Αρι­στε­ρά ιδίως στη βάση της επι­κυ­ριαρ­χί­ας ενός «νο­μι­κού» και «ποι­νι­κού αντι­φα­σι­σμού» ένα­ντι του κι­νη­μα­τι­κού και αντι­μνη­μο­νια­κού αντι­φα­σι­σμού. Αυ­τα­πά­τες φι­λε­λεύ­θε­ρου τύπου και «πο­λι­τι­κής ορ­θό­τη­τας» που υπήρ­χαν στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήδη από την εποχή του αντι­ρα­τσι­στι­κού νο­μο­σχε­δί­ου-πα­ρά το γε­γο­νός ότι αρ­κε­τές από αυτές τις ρυθ­μί­σεις ήταν σε θε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση- στην κα­τεύ­θυν­ση ότι το αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κό κρά­τος κό­ντρα στην δια­χεί­ρι­ση του Σα­μα­ρά θα εξα­λεί­ψει το φα­σι­στι­κό και να­ζι­στι­κό κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό ρεύμα και θα βάλει τα πράγ­μα­τα στην θέση τους. Πέρα από το βα­σι­κό ζή­τη­μα ότι η ποι­νι­κή νο­μο­θε­σία δεν εξα­λεί­φει κοι­νω­νι­κά ρεύ­μα­τα αλλά το πολύ πολύ δια­λύ­ει ή δυ­σχε­ραί­νει την ορ­γα­νω­τι­κή τους μορφή, χρειά­ζε­ται να εξη­γη­θεί κάπως ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα τι δυ­να­τό­τη­τες δί­νο­νται στην Αρι­στε­ρά και στο λαό μέσα από μια ποι­νι­κή κα­τα­στο­λή του φα­σι­σμού και ποια είναι τα όριά τους καθώς και ποιοι κίν­δυ­νοι δη­μιουρ­γού­νται από την πα­ρού­σα δια­χεί­ρι­ση εξάρ­θρω­σης της Χρυ­σής Αυγής και την ανα­σύ­ντα­ξη του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος δια αυτής. 

Φα­σι­σμός και εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση – το νόημα

Κατ’ αρχήν θα πρέ­πει να ξε­κα­θα­ρί­σου­με ότι η Αρι­στε­ρά αλλά και ευ­ρύ­τε­ρα οι δη­μο­κρα­τι­κοί πο­λί­τες πά­ντο­τε αντι­με­τώ­πι­ζαν τον φα­σι­σμό και τον να­ζι­σμό ως ιδε­ο­λο­γί­ες συν­δε­δε­μέ­νες με τε­ρά­στια ιστο­ρι­κά εγκλή­μα­τα και βαμ­μέ­νες με το αίμα των αρι­στε­ρών και των κοι­νω­νι­κά αδύ­να­μων, των «δια­φο­ρε­τι­κών» και των εκτός της φυ­λε­τι­κής κοι­νό­τη­τας. Η Αρι­στε­ρά θε­ω­ρού­σε , επί­σης, κάτι που πια δεν το πο­λυ­λέ­με, τον φα­σι­σμό ως έναν εγκλη­μα­τι­κό αντι­κομ­μου­νι­σμό. Με αυτήν την ευ­ρύ­τα­τη έν­νοια, κάθε φα­σι­στι­κό κόμμα μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί «εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση». Όμως, αυτή η κρίση είναι μια ηθική και πο­λι­τι­κή κρίση, όσο με­γά­λη νο­μι­μο­ποί­η­ση και αν δια­θέ­τει, και δευ­τε­ρευό­ντως μια νο­μι­κή κρίση, καθώς ο φα­σι­σμός είναι κυ­ρί­ως ένα κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό αντι­δρα­στι­κό ρεύμα και κοι­νω­νι­κό φαι­νό­με­νο και δευ­τε­ρευό­ντως ένα εγκλη­μα­τι­κό φαι­νό­με­νο με την νο­μι­κή έν­νοια του εγκλή­μα­τος .Η κρίση για την εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα του φα­σι­σμού δεν έχει την έν­νοια ότι η Αρι­στε­ρά ζητά ένα νο­μι­κό και συ­νταγ­μα­τι­κό σύ­στη­μα, το οποίο διώ­κει ποι­νι­κά την εκ­δή­λω­ση «εγκλη­μα­τι­κού» φρο­νή­μα­τος και «εγκλη­μα­τι­κών» ιδεών ή την απα­γό­ρευ­ση πο­λι­τι­κών κομ­μά­των στην βάση της ιδε­ο­λο­γί­ας και του προ­γράμ­μα­τός τους, όποια και αν είναι αυτά και όσο ελ­κτι­κά ή απο­κρου­στι­κά και αν είναι . Πα­ρε­κτός και αν μι­λά­με για μια φάση επα­να­στα­τι­κής κρί­σης και σύ­γκρου­σης, η Αρι­στε­ρά τόσο στο αστι­κό και στο σο­σια­λι­στι­κό κρά­τος πρέ­πει να ενι­σχύ­ει την θέση που επι­τρέ­πει την ύπαρ­ξη και εκ­δή­λω­ση όλων των ιδεών και των πο­λι­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, αρκεί να μην ξε­περ­νά­νε αυτές το όριο της πο­λι­τι­κής βίας. Όπως οι αστοί ζη­τά­νε από την Αρι­στε­ρά να μην ξε­περ­νά το όριο της πο­λι­τι­κής βίας –και είναι, βέ­βαια, ζή­τη­μα συ­γκυ­ρί­ας και τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού το αν η Αρι­στε­ρά θα ξε­πε­ρά­σει αυτό το όριο και όχι θέμα δογ­μα­τι­κού σε­βα­σμού της νο­μι­μό­τη­τας -, η ανοχή και η ελευ­θε­ρία πο­λι­τι­κής ορ­γά­νω­σης των δε­ξιών, ακρο­δε­ξιών η και φα­σι­στι­κών κομ­μά­των θα στα­μα­τά­ει, όταν αυτά ξε­περ­νούν το κα­τώ­φλι της πο­λι­τι­κής βίας. Αυτή η στάση της Αρι­στε­ράς είναι δι­συ­πό­στα­τη : αφε­νός μεν είναι μια αδια­πραγ­μά­τευ­τη στάση αρχής για το πώς πο­ρεύ­ε­ται στην αστι­κή δη­μο­κρα­τία αλλά και στον σο­σια­λι­σμό, καθώς αν ξε­κι­νή­σεις μια δια­δι­κα­σία απα­γό­ρευ­σης κομ­μά­των βάσει των ιδε­ο­λο­γιών τους το όριο είναι επι­κίν­δυ­νο και δυσ­διά­κρι­το και κα­τα­λύ­ει τε­λι­κά η δια­δι­κα­σία αυτή τόσο την αστι­κή όσο και την ερ­γα­τι­κή δη­μο­κρα­τία. Από την άλλη πλευ­ρά, όποτε εγκα­θι­δρύ­θη­κε ένα τέ­τοιο σύ­στη­μα ελέγ­χου μέσα στην αστι­κή δη­μο­κρα­τία πρώτα και κύρια χτύ­πη­σε την Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα είτε μο­νό­μπα­ντα είτε μέσα από ένα σύ­στη­μα κα­τα­στο­λής των «δύο άκρων» (όπως στη Δυ­τι­κή Γερ­μα­νία το 1956 με την ταυ­τό­χρο­νη απα­γό­ρευ­ση του κομ­μου­νι­στι­κού και του φα­σι­στι­κού κόμ­μα­τος).

Ας δούμε τώρα τι γί­νε­ται όταν το φα­σι­στι­κό κόμμα ορ­γα­νώ­νει και κα­θο­δη­γεί μια εγκλη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα πο­λι­τι­κής βίας. Αυτό ιστο­ρι­κά υπήρ­ξε μια συ­νη­θι­σμέ­νη πε­ρί­πτω­ση. Ας ξε­κα­θα­ρί­σου­με εδώ ότι ως τέ­τοια δρα­στη­ριό­τη­τα εν­νο­ού­με ότι το φα­σι­στι­κό ή να­ζι­στι­κό κόμμα ορ­γα­νώ­νει μια μη­χα­νή πο­λι­τι­κής βίας και ιδίως πο­λι­τι­κών δο­λο­φο­νιών και επι­θέ­σε­ων κατά της σω­μα­τι­κής ακε­ραιό­τη­τα­ςεί­τε ως αντι­πο­λι­τευό­με­νο είτε ως κυ­βερ­νη­τι­κό κόμμα (τότε πιά σε βιο­μη­χα­νι­κή κλί­μα­κα). Κατ’ αρχήν, η δράση αυτή είναι κάτι πολύ πιο ορ­γα­νω­μέ­νο, πιο σκο­τει­νό και πο­λι­τι­κά πιο ση­μα­ντι­κό από την πα­ρα­βί­α­ση του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα : με αυτήν την έν­νοια όταν το Δι­κα­στή­ριο της Νυ­ρεμ­βέρ­γης για τα Εγκλή­μα­τα Πο­λέ­μου χα­ρα­κτή­ρι­σε το να­ζι­στι­κό κόμμα «εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση» δεν εν­νο­ού­σε κυ­ρί­ως μια πα­ρα­βί­α­ση ποι­νι­κών δια­τά­ξε­ων αλλά μια ορ­γα­νω­μέ­νη γε­νο­κτο­νία και επί­θε­ση κατά του πο­λι­τι­σμού και της αν­θρω­πό­τη­τας. Η βα­σι­κή όψη αυτής της εγκλη­μα­τι­κής δρά­σης είναι η δο­λο­φο­νία των αντι­πά­λων ή των «στιγ­μα­τι­σμέ­νων» και όχι βε­βαί­ως οι λού­μπεν δρα­στη­ριό­τη­τες των φα­σι­στών ή των πα­ρα­κρα­τι­κών όπως η σω­μα­τε­μπο­ρία, η κλοπή, η «προ­στα­σία», η παι­δε­ρα­στία και τόσα άλλα που αντι­με­τω­πί­σα­με και στην Ελ­λά­δα πα­λαιό­τε­ρα με τους πα­ρα­κρα­τι­κούς του Εμ­φυ­λί­ου και πιο πρό­σφα­τα με την Χρυσή Αυγή. Η λο­γι­κή ότι μια φα­σι­στι­κή εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση είναι απλώς μια Μαφία ή ένα κύ­κλω­μα βα­ρειάς κοι­νής εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας υπο­βαθ­μί­ζει και γε­λοιο­ποιεί την αρι­στε­ρή κρι­τι­κή στον φα­σι­σμό. Ο Χορστ Βέσ­σελ , ο μάρ­τυ­ρας των ναζί και των Ές Ές , ήταν ένας κοι­νός ντα­βα­τζής. Πα­ρ’ό­λα αυτά, τα να­ζι­στι­κό κί­νη­μα και κόμμα δεν ήταν κυ­ρί­ως μια παν­γερ­μα­νι­κή ένωση σω­μα­τε­μπο­ρί­ας. Ούτε τα Τάγ­μα­τα Εφό­δου του Ρεμ ή η ορ­γά­νω­ση του φον Γιο­σμά στην Ελ­λά­δα ήταν κυ­ρί­ως μια ορ­γά­νω­ση παι­δό­φι­λων και παι­δε­ρα­στών. 

Ένα βα­σι­κό ζή­τη­μα που ανοί­γε­ται είναι το με ποια μέσα απα­ντά­με στην εγκλη­μα­τι­κή βία των φα­σι­στών. Πρώτα από όλα με την κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή ορ­γά­νω­ση των κα­τα­πιε­σμέ­νων και των αδύ­να­μων, των ερ­γα­ζό­με­νων, των ανέρ­γων και των με­τα­να­στών στις γει­το­νιές και τους δρό­μους, στους χώ­ρους δου­λειάς , με την ενί­σχυ­ση των κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων του κι­νή­μα­τος και το χτύ­πη­μα των κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων του φα­σι­σμού. Ο νε­ο­φα­σι­σμός της Χρυ­σής Αυγής ορ­γα­νώ­θη­κε κατ’ αρχήν ως ένα εθνι­κι­στι­κό και ξε­νό­φο­βο ρεύμα στον Άγιο Πα­ντε­λε­ή­μο­να και στις υπο­βαθ­μι­σμέ­νες γει­το­νιές της Αθή­νας. Το πρώτο λοι­πόν πράγ­μα ενά­ντια στην φα­σι­στι­κή βία είναι το να μην επι­τρέ­που­με να ελέγ­χουν και να κα­τα­κτούν τις πό­λεις αλλά να τις ανα­κτού­με και να τις ελέγ­χου­με κοι­νω­νι­κά εμείς. Να πεί­θου­με τους αν­θρώ­πους υπέρ της δικής μας αντι­συ­στη­μι­κό­τη­τας και κατά της δικής τους. Να πε­ριο­ρί­ζου­με το μπόι και την κοι­νω­νι­κή προ­σβα­σι­μό­τη­τα του φα­σι­σμού ως ρεύ­μα­τος και να κερ­δί­ζου­με μέσα στην πο­λι­τι­κή κρίση εμείς και όχι αυτοί τα στρώ­μα­τα που απο­στοι­χί­ζο­νται από το αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα . Να ενι­σχύ­ου­με την αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση και να μειώ­νου­με τα όρια και τις δυ­να­τό­τη­τες της δε­ξιάς. Αυτό το πο­λι­τι­κό στοί­χη­μα προ­ϋ­πο­θέ­τει ως βα­σι­κό ερ­γα­λείο για να χτυ­πή­σου­με την φα­σι­στι­κή ρη­το­ρεία και βία το Ενιαίο Μέ­τω­πο της Αρι­στε­ράς και την τα­ξι­κή , αντι­μνη­μο­νια­κή και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή ως βα­σι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Ορια­κά, μπο­ρεί να κά­νεις μια συ­γκε­κρι­μέ­νη κί­νη­ση κατά του φα­σι­σμού μαζί και με τους αστούς δη­μο­κρά­τες «από τα κάτω» και στην βάση της κοι­νής στό­χευ­σης , δεν μπο­ρείς όμως να συμ­μα­χή­σεις στρα­τη­γι­κά με τα κόμ­μα­τα του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού ολο­κλη­ρω­τι­σμού και της μνη­μο­νια­κής συρ­ρί­κνω­σης και αυτής της αστι­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Κά­νο­ντας κάτι τέ­τοιο ξε­γε­λάς τον λαό για την εστία του κιν­δύ­νου και βγά­ζεις τον φα­σι­σμό από την πόρτα για να τον ξα­να­βά­λεις από το πα­ρά­θυ­ρο, καθώς ο κοι­νο­βου­λευ­τι­κός ολο­κλη­ρω­τι­σμός είναι ένα δια­φο­ρε­τι­κό τέρας από τον φα­σι­σμό και πι­θα­νώς προ­τι­μό­τε­ρο , δεν παύει, όμως, να τρο­φο­δο­τεί τον φα­σι­σμό μέσα από την κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή εφαρ­μό­ζο­ντας την ατζέ­ντα του, ακόμη και όταν τον κα­τα­στέλ­λει. 

Υπάρ­χουν, όμως, βέ­βαια και τα ποι­νι­κά μέσα κατά της εγκλη­μα­τι­κής φα­σι­στι­κής δρά­σης, ιδίως κατά του πα­ρα­στρα­τιω­τι­κού μη­χα­νι­σμού που ορ­γα­νώ­νε­ται μέσα στο φα­σι­στι­κό κόμμα . Η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να ζητά , προ­φα­νώς, την δίωξη, κα­τα­δί­κη και φυ­λά­κι­ση των στε­λε­χών του φα­σι­σμού για τις βί­αιες εγκλη­μα­τι­κές τους πρά­ξεις. Αυτό πά­ντο­τε το υπο­στη­ρί­ζα­με. Ποια μέσα όμως και με ποιόν τρόπο ; 

Φα­σι­σμός και εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση – τα νο­μι­κά μέσα, η χρήση και οι αντι­φά­σεις τους

Είναι προ­φα­νές ότι το αστι­κό κρά­τος και οι ει­σαγ­γε­λείς του θα μπο­ρού­σαν να έχουν διώ­ξει τους άμε­σους φο­ρείς της φα­σι­στι­κής βίας ως ένα ση­μείο και χωρίς να προ­σφύ­γουν στην εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση του 187 Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα (πρώ­τος τρο­μο­νό­μος του 2001). Οι τραυ­μα­τι­σμοί, οι δο­λο­φο­νί­ες των με­τα­να­στών και του Παύ­λου Φύσσα, οι 32 δι­κο­γρα­φί­ες για την δράση της Χρυ­σής Αυγής που πε­ρι­λάμ­βα­ναν και την δράση στε­λε­χών και βου­λευ­τών της, δεν χρειά­ζο­νταν ανα­γκα­στι­κά το 187 Π.Κ. για να στοι­χειο­θε­τη­θούν και να προ­κα­λέ­σουν αντί­στοι­χες ποι­νι­κές διώ­ξεις. Μπο­ρού­σαν να προ­χω­ρή­σουν και χωρίς τον τρο­μο­νό­μο. 

Είναι βά­σι­μη η σκέψη ότι η πλή­ρης αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα και η αντι­δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τα του 187 Π.Κ. για την κα­κουρ­γη­μα­τι­κή εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση α) δεν αναι­ρεί­ται από την χρήση του κατά της Χρυ­σής Αυγής αλλά και β) δεν οδη­γεί ανα­γκα­στι­κά στην μη χρήση του κατά της Χρυ­σής Αυγής και ιδίως των ηγε­τι­κών της στε­λε­χών. Η σκέψη αυτή φαί­νε­ται αντι­φα­τι­κή αλλά δεν είναι. Όσα εί­χα­με πει από το 2001 κατά του πρώ­του τρο­μο­νό­μου ισχύ­ουν απο­λύ­τως. Το 187 Π.Κ. είναι μια διά­τα­ξη που α) δεν ξε­χω­ρί­ζει την μαφία από τις πο­λι­τι­κές εγκλη­μα­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις (όπως και η Χρυσή Αυγή και ο πα­ρα­στρα­τιω­τι­κός της ιδίως μη­χα­νι­σμός) και κα­ταρ­γεί την ανα­γκαία έν­νοια του πο­λι­τι­κού εγκλή­μα­τος β) ει­σά­γει απα­ρά­δε­κτα ανα­κρι­τι­κά μέτρα όπως οι ανώ­νυ­μοι μάρ­τυ­ρες, η αστυ­νο­μι­κή διείσ­δυ­ση, οι υπο­κλο­πές κλπ και γ) μπο­ρεί να «δέσει» την ορ­γά­νω­ση με αό­ρι­στα ή και φρο­νη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και χωρίς να συν­δέ­ο­νται όσοι την απο­τε­λούν με συ­γκε­κρι­μέ­να σχέ­δια εγκλη­μα­τι­κής δρά­σης. Όλα αυτά δεν είναι θέμα νο­μι­κών σε­μι­να­ρί­ων, όπως καγ­χά­ζουν κά­ποιοι. Η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την δη­μο­κρα­τία και τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και μά­λι­στα ακόμη και για τους μη πο­λι­τι­κούς εγκλη­μα­τί­ες , πόσο μάλ­λον για τους πο­λι­τι­κούς. Αυτά τα υπε­ρα­σπί­στη­καν οι αρι­στε­ροί νο­μι­κοί και η Αρι­στε­ρά διαρ­κώς μετά το 2001 και δεν τα θυ­μού­νται τώρα δήθεν εκ των υστέ­ρων. Όσο για το αν η κα­τα­στο­λή και ποι­νι­κο­ποί­η­ση της Αρι­στε­ράς είναι θέμα συ­σχε­τι­σμού και όχι νο­μι­κού πλαι­σί­ου, αυτό και βέ­βαια ισχύ­ει υπό την αί­ρε­ση ότι το νο­μι­κό πλαί­σιο αντα­να­κλά και εκ­φρά­ζει ή και τρο­φο­δο­τεί και αυτό το ίδιο έναν κα­λύ­τε­ρο ή χει­ρό­τε­ρο τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό. 

Είμαι από αυ­τούς που είχαν υπο­στη­ρί­ξει έγκαι­ρα ότι απέ­να­ντι στην άνοδο της βί­αι­ης δρά­σης της Χρυ­σής Αυγής θα μπο­ρού­σε να υπάρ­ξει μια «εξαι­ρε­τι­κή» και πε­ριο­ρι­σμέ­νη χρήση του 187 Π.Κ. , υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι εξα­κο­λου­θού­με να πα­λεύ­ου­με για την κα­τάρ­γη­σή του, ότι η διά­τα­ξη αυτή δεν μπο­ρεί να στρέ­φε­ται μόνο κατά των «αρι­στε­ρών άκρων» (μα­ζι­κών ή και βί­αιων) και ποτέ κατά των «δε­ξιών άκρων» και ότι θα πρέ­πει να υπάρ­ξει μια όσο το δυ­να­τόν πιο με­γά­λη χρήση των εξα­το­μι­κευ­μέ­νων ποι­νι­κών ευ­θυ­νών και μια όσο το δυ­να­τόν πιο στενή και πε­ριο­ρι­σμέ­νη χρήση του 187 συν­δέ­ο­ντας κατά το δυ­να­τόν τα στε­λέ­χη της Χρυ­σής Αυγής με συ­νω­μο­τι­κά σχέ­δια εγκλη­μα­τι­κών συ­γκε­κρι­μέ­νων πρά­ξε­ων , πράγ­μα που κατά την γνώμη μου δεν είναι ανέ­φι­κτο. Η θέση αυτή κα­τα­νο­εί την πο­λι­τι­κή ανά­γκη της συ­γκυ­ρί­ας και την συ­ντρέ­χει αλλά δεν την ιε­ρο­ποιεί. Δεν πα­ρα­λύ­ει μπρος σε αυτήν ούτε αφή­νει να ανοί­ξει η νο­μι­μο­ποί­η­ση όλης της έκτα­κτης και αυ­ταρ­χι­κής νο­μο­θε­σί­ας και να νο­μι­μο­ποι­η­θεί αυτή από την ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά. Επί­σης, δεν νο­μι­μο­ποιεί τα αυ­ταρ­χι­κά ανα­κρι­τι­κά μέτρα και την κα­τάρ­γη­ση των ορ­κω­τών δι­κα­στη­ρί­ων ακόμη και απέ­να­ντι σε φρι­κτούς πο­λι­τι­κούς αντι­πά­λους μας. Όταν ο Λένιν απα­γό­ρευ­σε τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα, αστι­κά και αρι­στε­ρά, στον ρώ­σι­κο Εμ­φύ­λιο, τό­νι­σε την «εξαι­ρε­τι­κό­τη­τα» του μέ­τρου, δεν αρ­νή­θη­κε την ερ­γα­τι­κή δη­μο­κρα­τία ως θέση αρχής ούτε πα­ραι­τή­θη­κε από το κα­θή­κον να επα­νέλ­θει σε αυτήν. Ούτε και υπο­στή­ρι­ξε ότι η εξαι­ρε­τι­κή κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή πέρα από ανά­γκη της συ­γκυ­ρί­ας ήταν η βα­σι­κή αρχή για την συ­γκρό­τη­ση του ερ­γα­τι­κού κρά­τους. Δεν μπο­ρού­με να λέμε ότι η στάση μας απέ­να­ντι στο 187 Π.Κ. είναι όπως η στάση μας απέ­να­ντι στο αστι­κό Σύ­νταγ­μα, τον εφαρ­μό­ζου­με επει­δή απλώς ισχύ­ει ! . Το αστι­κό σύ­νταγ­μα δεν το σε­βό­μα­στε ως σύ­νο­λο, απλώς υπε­ρα­σπί­ζου­με τις κα­τα­κτή­σεις μας που είναι γραμ­μέ­νες και εν­σω­μα­τω­μέ­νες σε αυτό. Έναν αυ­ταρ­χι­κό και αντι­δη­μο­κρα­τι­κό νόμο τον κα­τα­πο­λε­μού­με και ζη­τά­με την κα­τάρ­γη­σή του. Και αν δε­χτού­με μια «εξαι­ρε­τι­κή» χρήση του χάριν της «σω­τη­ρί­ας του λαού», το­νί­ζου­με την εξαι­ρε­τι­κή του εφαρ­μο­γή και όχι την γε­νι­κή ανά­γκη του σε αντί­θε­ση με την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, που «ξε­πλέ­νει» τώρα πο­λι­τι­κά τους τρο­μο­νό­μους. Αυτά θα έπρε­πε να είναι αυ­το­νό­η­τα για την Αρι­στε­ρά και όχι να ακού­γο­νται από­ψεις ότι οι θέ­σεις αρχής είναι «νο­μι­κι­σμοί» , «απώ­λεια του επί­δι­κου» και «τζά­μπα ευαι­σθη­σί­ες» και ότι μπρο­στά στην πο­λι­τι­κή ανά­γκη κάθε μέσο είναι χρή­σι­μο και επω­φε­λές. Με φο­βί­ζει η σκέψη του πώς κά­ποιες τέ­τοιες «αρι­στε­ρές» από­ψεις περί των εκά­στο­τε «επί­δι­κων» θα μπο­ρού­σαν να εφαρ­μο­στούν, αν η Αρι­στε­ρά ήταν στην κυ­βέρ­νη­ση και όσοι/ες τα επι­κα­λού­νται είχαν κά­ποια ισχύ .

187 και 187Α Π.Κ. : από την εξαί­ρε­ση στον κα­νό­να, από την τα­κτι­κή υπο­χώ­ρη­ση στην πα­νω­λε­θρία ή το νο­μι­κό που είναι και πο­λι­τι­κό

Η νο­μι­μο­ποί­η­ση όχι μόνο μιας εξαι­ρε­τι­κής εφαρ­μο­γής του 187 Π.Κ. αλλά και μιας μο­νι­μό­τε­ρης εφαρ­μο­γής του 187 και του 187Α Π.Κ. (2ος τρο­μο­νό­μος του 2004) από την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Αρι­στε­ρά και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απο­τε­λεί ακραίο πο­λι­τι­κό λάθος. Δίνει το σήμα στην κοι­νω­νία ότι η Αρι­στε­ρά δεν έχει πο­λι­τι­κές αρχές αλλά είναι μια δύ­να­μη πο­λι­τι­κού και­ρο­σκο­πι­σμού και ση­μαία ευ­και­ρί­ας. Δίνει το σήμα ότι μπο­ρεί αύριο να διω­χθεί ένα κόμμα ως «τρο­μο­κρα­τι­κή ορ­γά­νω­ση», δη­λα­δή ως μια ορ­γά­νω­ση που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν στο­χεύ­ει σε κα­νέ­να έγκλη­μα αλλά στην ανα­τρο­πή ή βλάβη των θε­με­λιω­δών οι­κο­νο­μι­κών και συ­νταγ­μα­τι­κών δομών μιας χώρας ή ενός ορ­γα­νι­σμού (του ΝΑΤΟ ή της Ε.Ε.). Αν το 187 είναι μια εί­σο­δος στην κό­λα­ση , το 187 Α Π.Κ. είναι ένα παι­χνί­δι σκάκι με τον διά­βο­λο .Είναι η επι­το­μή της φρο­νη­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής δί­ω­ξης με έναν τρόπο που θυ­μί­ζει έντο­να το ιδιώ­νυ­μο και τον ν. 509 . Άρα, το επι­χεί­ρη­μα ότι τα δύο 187 είναι το ίδιο πράγ­μα –πέρα από το ζή­τη­μα του ότι δεν υπάρ­χει καμία τρέ­χου­σα δίωξη με το 187 Α Π.Κ.- είναι έωλο και επι­κίν­δυ­νο. Δεν θα μείνω στο θέμα ότι το 187 Α Π.Κ. με­τα­τρέ­πει πρά­ξεις όπως η πα­ρα­κώ­λυ­ση της ασφά­λειας συ­γκοι­νω­νιών σε «τρο­μο­κρα­τι­κές» αυ­ξά­νο­ντας την ποινή τους ούτε θα υπο­στη­ρί­ξω ότι μόνο το 187Α Π.Κ. τι­μω­ρεί την ορ­γά­νω­ση ανε­ξάρ­τη­τα από πρά­ξεις, καθώς αυτό το κάνει και το ίδιο το 187. Δεν θα μείνω καν στο ότι το αρ­χι­κό 187 Α Π.Κ. εν πλή­ρει επι­γνώ­σει του νο­μο­θέ­τη για την φύση του όριζε ότι δεν εφαρ­μό­ζε­ται σε πε­ρι­πτώ­σεις συν­δι­κα­λι­στι­κής δρά­σης και προ­στα­σί­ας του δη­μο­κρα­τι­κού πο­λι­τεύ­μα­τος-αυ­τό κα­ταρ­γή­θη­κε το 2010 από τον ΓΑΠ και εμείς δεν ζη­τά­με καν την επα­να­φο­ρά του. Θα επι­μεί­νω στο ότι το άνοιγ­μα της βε­ντά­λιας της αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας και η ευ­ρεία νο­μι­μο­ποί­η­σή της από την Αρι­στε­ρά είναι κι­νή­σεις που ευ­νο­ούν την αντι­δη­μο­κρα­τι­κή εκτρο­πή και την αυ­ταρ­χι­κή εκτρά­χυν­ση στην χώρα μας. Φαί­νε­ται, λοι­πόν, ότι, όπως εί­μα­στε «ανοι­χτοί» στην μη προ­ώ­θη­ση ρή­ξε­ων με την μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή, γι­νό­μα­στε ανοι­χτοί και στην έκ­πτω­ση της δη­μο­κρα­τί­ας και στην ανοι­κο­δό­μη­ση, επα­να­φο­ρά, νο­μι­μο­ποί­η­ση και εφαρ­μο­γή ενός οπλο­στα­σί­ου που μπο­ρεί να χτυ­πή­σει τις πιο ρι­ζο­σπα­στι­κές εκ­δο­χές του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος. 

Η στάση μας στην Βουλή θυ­μί­ζει αρ­νη­τι­κές πλευ­ρές της πο­ρεί­ας του διε­θνούς κι­νή­μα­τος. Θυ­μί­ζει λ.χ. το ΙΚΚ ,όταν απέ­να­ντι στην «κόκ­κι­νη»-και όχι την «μαύρη» τρο­μο­κρα­τία- νο­μι­μο­ποιού­σε στα πλαί­σια του Ιστο­ρι­κού Συμ­βι­βα­σμού τα αυ­ταρ­χι­κά μέτρα Κοσ­σί­γκα, την οι­κο­δό­μη­ση ενός έκτα­κτου αστυ­νο­μι­κού κρά­τους και λίγο αρ­γό­τε­ρα την ποι­νι­κή δίωξη της εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Αρι­στε­ράς (1979). Στην Ελ­λά­δα δεν εί­χα­με μια τέ­τοια πα­ρά­δο­ση αυ­ταρ­χι­κής συ­ναί­νε­σης –ως και ο Α. Πα­παν­δρέ­ου θε­ω­ρού­σε τον πρώτο αντι­τρο­μο­κρα­τι­κό του 1978 ως τον «νέο 509». Γιατί να κά­νου­με τώρα μια τέ­τοια αρχή ; 

Μα, θα πει κα­νείς, υπάρ­χει κίν­δυ­νος ποι­νι­κο­ποί­η­σης της Αρι­στε­ράς και του κι­νή­μα­τος στην Ελ­λά­δα τόσα χρό­νια μετά το 1974 ; Mήπως αυτά είναι ιδε­ο­λη­ψί­ες και εκ­φρά­σεις μιας φο­βι­κής Αρι­στε­ράς ; Απα­ντά­με : κοι­τάξ­τε γύρω σας μια Ε.Ε. που καλεί στην ποι­νι­κο­ποί­η­ση του κομ­μου­νι­σμού μέσα από «προ­γράμ­μα­τα δρά­σης», μια ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη με πα­ρά­νο­μα τα Κ.Κ. –έστω αυτά τα στα­λι­νι­κά- και την αρχή μιας εκτε­τα­μέ­νης ποι­νι­κο­ποί­η­σης στην χώρα μας. Κοι­τάξ­τε τις Σκου­ριές και τις δε­κά­δες διώ­ξεις βάσει της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης. Είναι παρόν, δεν είναι μέλ­λον.

Συ­νταγ­μα­τι­κό τόξο ;

Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο ζή­τη­μα νο­μι­κο­πο­λι­τι­κό και ζή­τη­μα στά­σης απέ­να­ντι στην δη­μο­κρα­τία και τις λαϊ­κές ελευ­θε­ρί­ες. Και αυτό δεν θα ήταν λίγο από μόνο του σε μια κοι­νω­νία που δι­ψά­ει για δη­μο­κρα­τία. Δεν είναι λίγο να πε­λε­κά­με οι ίδιοι το δέ­ντρο των πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των μας. 

Όμως, το θέμα, όπως σωστά τέ­θη­κε στην Κ.Ε. του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- χωρίς να λη­φθεί από­φα­ση, κάτι που εκ των υστέ­ρων φα­ντά­ζει ίσως ως λα­θε­μέ­νη πο­λι­τι­κή τα­κτι­κή- είναι το ευ­ρύ­τε­ρο άνοιγ­μα στο συ­νταγ­μα­τι­κό τόξο ή ορ­θό­τε­ρα στο «αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό τόξο». Σε μια συ­γκυ­ρία όπου ο Σα­μα­ράς ετοι­μά­ζει το επό­με­νο μνη­μό­νιο, όπου τα νο­σο­κο­μεία και τα σχο­λεία κλεί­νουν , όπου προ­ε­τοι­μά­ζε­ται κού­ρε­μα συ­ντά­ξε­ων των 300 ευρώ και των λαϊ­κών κα­τα­θέ­σε­ων, όπου ο κα­πι­τα­λι­σμός παρά την απο­τυ­χία του successstory προ­ε­λαύ­νει απέ­να­ντι σε ένα κί­νη­μα με αδυ­να­μί­ες, η για πρώτη ου­σια­στι­κά φορά υπερ­ψή­φι­ση μαζί με τους μνη­μο­νια­κούς ενός ση­μα­ντι­κού νόμου απο­τε­λεί έναν με­γά­λο, γλα­φυ­ρό και επώ­δυ­νο συμ­βο­λι­σμό πο­λι­τι­κού συμ­βι­βα­σμού. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι εκτός από τον με­γά­λο κίν­δυ­νο μιας δια­χει­ρι­στι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής Αρι­στε­ράς, υπάρ­χει και ο κίν­δυ­νος μιας Αρι­στε­ράς ως εποι­κο­δο­μη­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και ως συ­νερ­γού του κα­πι­τα­λι­στι­κού ολο­κλη­ρω­τι­σμού με η χωρίς κοι­νο­βου­λευ­τι­κό μαν­δύα. 

Αυτόν τον συμ­βο­λι­σμό δεν τον χρεια­ζό­μα­στε. Αυτός ο συμ­βο­λι­σμός είναι επι­κίν­δυ­νος και χρειά­ζε­ται να τον απο­βάλ­λου­με με άμε­σες πο­λι­τι­κές ενέρ­γειες. Πόσο μάλ­λον, η κλι­μά­κω­ση τέ­τοιων ενερ­γειών χάριν του «αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού τόξου» μας βάζει σε επι­κίν­δυ­νη ατρα­πό.

Στην ζωή όπως και στην πο­λι­τι­κή χρειά­ζε­ται θάρ­ρος. 

- See more at: http://rproject.gr/article/o-fasismos-os-egklimatiki-organosi#sthash.fYZE4faz.dpuf

http://rproject.gr/article/o-fasismos-os-egklimatiki-organosi