Σύμφωνα με τη φασιστική προπαγάνδα, το κράτος το εξουσιάζει η αριστερά και η εργατική τάξη, όχι οι καπιταλιστές. Συνεπώς μας κυβερνά η «κόκκινη προπαγάνδα». Η μόνη αλήθεια είναι ότι …ο Τσε Γκεβάρα ήταν πράκτορας των Aμερικάνων, ο Χίτλερ αγαπούσε τους Εβραίους και ο Λένιν ήταν βιαστής ανήλικων παρθένων. Στο ίδιο μοτίβο λοιπόν οι Νεοναζί της Χρυσής Αυγής αναδημοσιεύουν άρθρο του Γ.Καψή (σημειωτέον ότι διατέλεσε υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ του Αντρέα), γραμμένο το 1949 στην τότε εφημερίδα «Εμπρός», που –σύμφωνα με τους φασίστες- «αποκαλύπτει» ότι η Μακρόνησος «μυθοποιήθηκε και κακοφημίσθηκε από την Αριστερά», «εμφανίζεται ως κολαστήριο», ενώ «ήταν ένα κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης και αναμόρφωσης των νεαρών που είχαν παρασυρθεί από τους κομμουνιστές.» Μάλιστα οι φασίστες είναι τόσο γελοίοι και τόσο εθισμένοι στο γκεμπελισμό, που ενώ χρησιμοποιούν το άρθρο του Γ. Καψή για τους ερπετοειδείς στόχους τους, στο εξώφυλλό τους κάνουν λόγο για «αποκλειστικό άρθρο του Γ.Καψή», και όχι για αναδημοσίευση, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να τους τρέχει στα δικαστήρια!
Γράφει λοιπόν ο Καψής μεταξύ άλλων, «οι ελληνικές νίκες στον Γράμμο, το Βίτσι και σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης υπεχρέωσαν ολόκληρον τον πολιτισμένον κόσμον να ομιλή, για μια φορά ακόμη, με θαυμασμό για τις ελληνικές αρετές. … Κανείς όμως ειλικρινής παρατηρητής δεν θα μπορούσε να μην αναφέρη και την Μακρόνησον ως έναν από τους συντελεστάς της νίκης. Είναι πιθανόν η υλική συμβολή της να μην είναι μεγάλη, η ηθική όμως ενίσχυσίς της προς το μαχόμενον έθνος τεραστία. Ήρωας έχουν να επιδείξουν πολλά έθνη, δημιούργημα όμως σαν την Μακρόνησο κανένα… Διά μίαν φοράν ακόμη η Μακρόνησος έδωσεν νέον αίμα εις την Ελληνικήν Πατρίδα. Εχάρισεν εις το Έθνος δύο χιλιάδες νέους Έλληνας, δυο χιλιάδες στρατιώτες, δυο χιλιάδες ήρωες.» (Τα κεφαλαία δικά μας, εκεί που θεωρούμε ότι χυδαιότητα και το θράσος ξεχειλίζουν).
ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΜΥΘΟΥΣ;
Καταρχήν, μια πρώτη παρατήρηση: η Αριστερά δε χρειάζεται «μυθοπλασίες» για να ηρωοποιήσει το παρελθόν της, σε αντίθεση με τους «Εθνικιστές» που χρειάζονται ξεδιάντροπα ψέματα έστω για να ξεπλύνουν το πόσο ρουφιάνοι έχουν υπάρξει διαχρονικά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το πόσο αρνητικά φορτισμένες είναι ακόμα και σήμερα έννοιες όπως “φασίστας”, “ναζί”, “γερμανοτσολιάς”, “ταγματασφαλίτης”, “χίτης”, στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού στην Ελλάδα, σε βαθμό που 70 χρόνια μετά οι φασίστες αυτοξεφτιλίζονται με το να δηλώνουν “δεν είμαστε φασίστες”! “Η ιστορία της Αριστεράς, ειδικά στην Ελλάδα, είναι βαμμένη με αίμα από καταβολές της ύπαρξής της. Από τις αγροτικές κι εργατικές εξεγέρσεις των αρχών του 20ου αιώνα, από τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στη μικρασιατική εκστρατεία , από τους αγώνες ενάντια στις δικτατορίες των δεκαετιών του ’20 και του ’30, από τον πανεργατικό Μάη του 36, έως την Αντίσταση στην Κατοχή και την Επανάσταση που χάθηκε, έως το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς, του παρακράτους και των πιστοποιητικών φρονημάτων, τα Ιουλιανά, τη χούντα του ’67 και την «άγρια» μεταπολίτευση.
Η Αριστερά τη δεκαετία του ’40 μετρά δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από τους Ναζί, τους ντόπιους συνεργάτες τους, τα βρετανικά, τα βρετανοκίνητα και τα αμερικανοκίνητα στρατεύματα. Οι ναζί έχουν να επιδείξουν τις συμμορίες τύπου «Χ», ΠΑΟ και τους ταγματασφαλίτες, που δρουν στο πλευρό είτε του ναζιστικού είτε του «δημοκρατικού» ιμπεριαλισμού. Όταν η Αριστερά ξεκινά το Β’ Αντάρτικο το 1946 και τρώει στο κεφάλι τις αμερικάνικες Ναπάλμ, οι πρόγονοι των χρυσαβγιτών απολαμβάνουν τα περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια δολλάρια που στέλνουν οι ΗΠΑ για να «βοηθήσουν την ελληνική πατρίδα». Η Αριστερά κερδίζει μαζικά κόσμο στις ιδέες της, παρόλο που όποιος προσχωρεί το κάνει εν πλήρη γνώση του ότι υποθηκεύει τη ζωή του.Την ίδια ώρα οι φασιστικοί πρόγονοι με τους πακτωλούς δισεκατομμυρίων όλη τη δεκαετία του ‘40 από Έλληνες, Γερμανούς, Βρετανούς και Αμερικανούς καπιταλιστές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να εξαγοράζουν συνειδήσεις και δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν μαζικό κίνημα. Με τη συνεργασία με τους «ξένους» καπιταλιστές, οι παππούδες των χρυσαβγιτών δημιούργησαν περιπτώσεις Πλεύρηδων που μάζεψαν ένα σκασμό από χρυσές λίρες. Όταν η Αριστερά μαζεύει πτώματα από το 1949 μέχρι το 1973, οι πολιτικοί πρόγονοι των Ναζί βρίσκονται ως «συνιστώσες» στις κυβερνήσεις των δολοφόνων, όπως του Παπάγου, του «εθνάρχη» Καραμανλή, της χούντας. Η Αριστερά έχει «Λαμπράκηδες», οι φασίστες έχουν «Γκοτζαμάνηδες». Η Αριστερά έχει «πολυτεχνεία», ενώ οι φασίστες τη χούντα που στήριζαν οι ΗΠΑ.Όταν η Αριστερά έχει να επιδείξει το ΕΑΜ των 2 εκατομμυρίων μελών, οι Ναζί έχουν να επιδείξουν συμμορίες λίγων εκατοντάδων ρουφιάνων που δρούνε σαν συμπλήρωμα της χωροφυλακής, των ένοπλων δυνάμεων και των μυστικων υπηρεσιών.
Ο «εμφύλιος» δεν ξεκινά το 1946 από τους «αιμοβόρους κομμουνιστές», αλλά το 1943 από τη δεξιά και το ελληνικό κεφάλαιο.Το 1941 η αστική τάξη είτε γίνεται δοσίλογη, είτε το σκάει για Αίγυπτο. Ο απλός κόσμος , οι Έλληνες, Σλαβομακεδόνες και Εβραίοι φτωχοί πεθαίνουν από την πείνα. Το χειμώνα μόνο του 1941-42 οι νεκροί από πείνα φτάνουν τους 100.000. Ενώ ο πληθωρισμός εξαφανίζει τα εισοδήματα και η ανεργία πετάει στα ύψη, οι έμποροι και βιομήχανοι μαυραγορίτες κρύβουν τα τρόφιμα στις αποθήκες τους. Την αντίσταση στη φτώχεια και στους Ναζί αναλαμβάνει η Αριστερά. Ιδρύει το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, αναλαμβάνει την οργάνωση της απεργιακής και της ένοπλης αντίστασης, χτίζει δομές αλληλεγγύης, ανοίγει τις αποθήκες τροφίμων και εξασφαλίζει χωρίς «νόμιμα μέσα» τη διατροφή των φτωχών. Το αποτέλεσμα είναι το ΚΚΕ των 2000 μελών του 1941 να μετατρέπεται στο ΚΚΕ των 400.000 μελών του 1944. Πλέον στην Ελλάδα η μόνη πολιτική δύναμη, και μάλιστα οπλισμένη, που μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία μετά το διωγμό των Ναζί είναι η Αριστερά. Αυτά βλέπει η αστική τάξη και παίρνει τα μέτρα της: η δοσίλογη κυβέρνηση Ράλλη δημιουργεί τα «ταγματα ασφαλείας», τους έμμισθους γερμανοτσολιάδες, για να χτυπήσουν την Αριστερά (ναι, αυτή που έδιωχνε τους «κατακτητές της πατρίδας»!). Έτσι μόνο μπορούσε να εξασφαλιστεί η συνέχεια της εξουσίας των Ελλήνων καπιταλιστών και το τσάκισμα της γιγάντιας εργατο-αγροτικής αντίστασης, που ήδη δημιουργούσε δικές της δομές και εκ των πραγμάτων διεκδικούσε την εξουσία.
Το 1944 στα «Μπλόκα» και τα «Δεκεμβριανά», είναι χιλιάδες οι νεκροί μαχητές της Αριστεράς και της Δημοκρατίας. Από τις 12/2/1945 (Συμφωνία της Βάρκιζας) ως τις 31/3/1946 (πρώτη ένοπλη επίθεση της Αριστεράς μετά τη Βάρκιζα, προπαγανδίζεται από την αστική τάξη ως η «έναρξη του εμφυλίου»), έχουν ήδη γίνει 1289 δολοφονίες αριστερών, 509 ακόμα απόπειρες, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 80.000 συλλήψεις, χιλιάδες απολύσεις. Ο ΔΣΕ στο τέλος του αντάρτικου μετρά 25.000 νεκρούς. Μεταξύ 1947 και 1949 βρίσκονταν στη φυλακή ή την εξορία 40.000 έως 50.000 πολιτικοί κρατούμενοι- από αυτούς 8.000 καταδικάστηκαν σε θάνατο. Καθιερώθηκαν τα πιστοποιητικά και τα συμβούλια νομιμοφροσύνης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ώστε να εξασφαλισθεί η πρόσληψη εθνικοφρόνων μόνο πολιτών. Οι αριστεροί όχι μόνο δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά αλλά κινδύνευε κι η ζωή τους, ενώ οι παππούδες των Ναζι χρυσαβγιτών ήταν τα πρώτα «βύσματα». Μετά απ όλα αυτά λοιπόν, έχει ανάγκη η Αριστερά από μύθους;
ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ και ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
Η Μακρόνησος χρησιμοποιήθηκε ως κολαστήριο για δεκαετίες από την ελληνική αστική τάξη. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, για τη φυλάκιση, το στίβαγμα και τον ενταφιασμό εκατοντάδων Τούρκων αιχμαλώτων.
Αργότερα, την περίοδο της μαζικής προσφυγιάς στην Ελλάδα από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, η Μακρόνησος λειτούργησε ως λοιμοκαθαρτήριο προσφύγων. “Φιλοξενήθηκαν” δεκάδες χιλιάδες προσφύγων κάτω από απάνθρωπες και τραγικές συνθήκες με αποτέλεσμα πάρα πολλοί να αφήσουν εκεί την τελευταία τους ανάσα. Ο Ριζοσπάστης στις 8-12-1923 στο κεντρικό του άρθρο “Προς τις εργαζόμενες προσφυγικές μάζες” αποτυπώνει τις άθλιες συνθήκες με τις οποίες υποδέχθηκε το ελληνικό κράτος τους πρόσφυγες στο λοιμοκαθαρτήριο της Μακρονήσου. “..Αυτοί φάγανε 40 χιλιάδες πρόσφυγες στη Μακρόνησο στην καραντίνα..”Σχετικά δημοσιεύματα στον τύπο της εποχής υπάρχουν πολλά. Ενδεικτικά: Για άφιξη 3.750 Ποντίων μας πληροφορεί η εφημερίδα “Ριζοσπάστης” στις 26-3-1923 , για την αναχώρηση από την Μακρόνησο 5.500 προσφύγων μας μιλά η εφημερίδα “Εμπρός” στις 13-9-1922.Για τους Πόντιους πρόσφυγες στην Μακρόνησο έγραψε και το περιοδικό “National Geographic” στο τεύχος του Νοεμβρίου 1925 όπου στην σχετική φωρογραφία μιλά για 6.000 πρόσφυγες από την Τραπεζούντα που μόλις έχουν αφιχθεί.
Η εκτόπιση πολιτικών αντιπάλων , δηλαδή βασικά αριστερών πολιτών καθιερώθηκε με τη δικτατορία Πάγκαλου το 1925/1926, και ιδιαίτερα με το Ιδιώνυμον (Ν. 4229/1929) Ελευθέριου Βενιζέλου. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά (1936-1941) αξιοποιεί και επιδεινώνει αυτό το νομικό καθεστώς για γενικευμένους διωγμούς, ιδρύοντας «στρατόπεδα πειθαρχημένης διαβίωσης» σε Αϊ-Στράτη, Φολέγανδρο, Γαύδο, Ανάφη και στις φυλακές Ακροναυπλίας. Ταυτόχρονα καθιερώνει τις διαβόητες «δηλώσεις μετανοίας».
Η ιδέα οργάνωσης στρατοπέδων συγκέντρωσης στη Μακρόνησο γεννιέται στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου (1946 – 49), στα πλαίσια εξόντωσης κάθε αντίστασης της Αριστεράς. Σε ανακοίνωση του ΓΕΣ , μετά τις στημένες εκλογές της 1-4-1946, αναφέρεται επί λέξει: “Αποφασίζεται ο περιορισμός των αριστερών στρατευσίμων εις ορισμένα στρατόπεδα δια να υποστούν αποτοξίνωσιν. Όλες οι στρατιωτικές μονάδες δέον όπως εκκαθαρισθούν από αριστερίζοντες ή υπόπτους αριστερισμού”. Μαζί με τα στρατόπεδα σε Νάξο, Φολέγανδρο, Ικαρία, Τρίκκερι, Αη-Στράτη και Λήμνο, η Μακρόνησος κατασκευάζεται το 1947 και φτάνει να γίνει το μεγαλύτερο στρατόπεδο του εμφυλίου πολέμου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες υπολογίζεται ότι πέρασαν από το νησί περίπου 60.000 άνθρωποι. Υπήρξε περίοδος (το 1948) που ο πληθυσμός του νησιού έφτασε τις 20.000 κρατουμένους.Οι εξορίσεις στην Μακρόνησο συνεχίστηκαν από τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν μέχρι το 1958.
Ο επίσημος δικτυακός τόπος του δήμου Κέας, περιγράφει την ιστορία της Μακρονήσου ως εξής:
“Η Μακρόνησος αποτελεί μία από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας του εμφυλίου. Το 1947 εξορίζονται εκεί όλοι οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες με “ύποπτα φρονήματα”, …
…ο τρόμος και τα βασανιστήρια ήταν η μέθοδος για ιδεολογική αναβάπτιση η οποία θα δηλωνόταν με την δήλωση μετάνοιας. Έλληνες βασάνιζαν Έλληνες. “Πατριώτες” βασάνιζαν Πατριώτες. Σε σκηνές ενός ατόμου ζούσαν τρεις. Οι δοκιμασίες πολλές και κυρίως αυτή της δίψας. Όταν δεν μπορούσε να φτάσει το καΐκι που μετέφερε νερό, τους έδιναν αλμυρό μπακαλιάρο… Απειλές, ατομικοί και ομαδικοί βασανισμοί βρίσκονταν στο καθημερινό πρόγραμμα με σκοπό να σκύψουν το κεφάλι, να καμφθεί το ηθικό. … Όσοι υπέγραφαν, για να αποδείξουν την ανάνηψή τους, τους έβαζαν πέτρες στα χέρια και τους διέταζαν να λιθοβολήσουν τους αμετανόητους. Αυτούς που λίγο πριν μοιράζονταν τις ίδιες φοβίες».
Η ΠΕΚΑΜ (Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου) γράφει: «Η καθημερινή ζωή των κρατουμένων ήταν αυστηρά στρατιωτική, με βάρβαρη πειθαρχεία. Δηλαδή προσκλητήρια, αναφορές, καψόνια, εγκλεισμός στα πειθαρχεία, ώρες στον ήλιο ή στη βροχή και το κρύο, βασανιστήρια, ξυλοδαρμοί και τέλος, απροσχημάτιστες δολοφονίες, με αποκορύφωμα τη μεγάλη σφαγή στο ΑΕΤΟ, το Φλεβάρη – Μάρτη του 1948 (σ.σ. 300 νεκροί). Το συσσίτιο ήταν άθλιο, το νερό ελάχιστο ή και σπάνιο, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ουσιαστικά ανύπαρκτη.» Αυτή είναι η “εθνική αναμόρφωση” για χιλιάδες αριστερούς πολιτικούς κρατούμενους. Η ένταση των βασανιστηρίων είναι τέτοια, που η συντριπτική πλειονότητα των κρατουμένων, υπογράφει «δήλωση».Είναι όμως τέτοια η «αναμόρφωση», που παρ όλα τα βασανιστήρια και το κλίμα τρομοκρατίας , στη Μακρόνησο στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 τα δημοκρατικά κόμματα κερδίζουν το 70% των ψήφων, καταποντίζοντας το μύθο των «σχολών αναμόρφωσης» σε ολόκληρο τον κόσμο.
«ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ»
Η «αναμόρφωση» σήμαινε βασανιστήρια ώστε ώστε να καμφθεί η συνείδηση και να αποκηρύξουν με γραπτές “δηλώσεις μετανοίας” τις ιδέες τους. Ακολουθούσαν επιστολές που θα έπρεπε να συντάξει ο “ανανήψας” και οι οποίες απευθύνονταν στο δάσκαλο του χωριού του, τον παπά ή τον κοινοτάρχη με το ίδιο περιεχόμενο, αλλά και ομιλίες προς τους υπόλοιπους φαντάρους με τις οποίες θα διατράνωνε την πίστη του στα ιδανικά της πατρίδας και θα πιστοποιούσε την μεταμέλειά του όπως και την αποκήρυξη του “εαμοσλαβισμού” κ.λ.π. Στη συνέχεια θα του δινόταν όπλο και θα τον έστελναν στο μέτωπο της εμφύλιας σύρραξης, κατά του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ). Η πλήρης «επανένταξη» απαιτούσε την επίδειξη ιδιαίτερης σκληρότητας από τον “ανανήψαντα” προς τους “αμετανόητους” πρώην συντρόφους του, η οποία εάν δεν ήταν αρκούντως πειστική, προκαλούσε άγρια αντίδραση των φρουρών και την εξαρχής απαίτηση για όλα τα προηγούμενα. Με τον τρόπο αυτό, οι υπεύθυνοι του στρατοπέδου εξασφάλιζαν τη δημιουργία φανατισμένων “γενιτσάρων” (όπως τους αποκαλούσαν όσοι έμεναν αμετακίνητοι στα πιστεύω τους) που αδημονούσαν να οπλισθούν και να πάνε “εθνικά αναβαπτισμένοι” στο μέτωπο. Σε αυτούς τους γενίτσαρους αναφέρεται προφανώς ο Καψής (του ΠΑΣΟΚ «του Αντρέα») ως τους «2000 νέους Ελληνες-ήρωες»…
Τα «τάγματα αναμορφωμένων» αποκτούν μεγάλη ψυχολογική, προπαγανδιστική και στρατιωτική σημασία για την έκβαση του πολέμου και η Μακρόνησος αναγορεύεται από το κράτος σε εθνικό σύμβολο, σε πρότυπο με παγκόσμια εμβέλεια για τον αντικομμουνιστικό αγώνα.
Οι διοικητές των στρατοπέδων της Μακρονήσου είναι όλοι ένας κι ένας, «πατριώτες», λουλούδια.Πχ: Ο παπα-Κονσέρβας έκλεβε τις κονσέρβες (άγιος άνθρωπος, της Εκκλησίας!) από τα πράγματα των κρατουμένων (εξ ου και το όνομα). Γνωστά έμειναν τα κηρύγματα του με τα οποία δήλωνε ότι τα βασανιστήρια στη Μακρόνησο γίνονται με θεϊκή εντολή. Μετατέθηκε στην Πρέβεζα όπου διέπρεψε με τα σεξουαλικά του εγκλήματα και αργότερα τον έπαυσαν. Ο Δημήτριος Ιωαννίδης ήταν βασανιστής με ιδιαίτερη προτίμηση στις γυναίκες και τα σεξουαλικά βασανιστήρια. Έγινε συνταγματάρχης και αργότερα, δικτάτορας της Χούντας. Ο Αντώνης Βασιλόπουλος καταχράστηκε περίπου 2 εκατ. δραχμές από τον ΟΑΜ (κρατικός οργανισμός αναμορφώσεως Μακρονήσου). Με αυτά έχτισε βίλα στο νησί και στην Αθήνα. Έφτιαξε σκάφος και αγόρασε ακριβό αυτοκίνητο. Ο Τζανετάτος έμπλεξε κι αυτός με κατάχρηση χρημάτων, ενώ έχτισε και μια βίλα στο νησί βάζοντας τους κρατούμενους να εργάζονται έως και 15 ώρες την ημέρα χωρίς διακοπή.
Η ΚΡΙΣΗ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΉ «ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ», ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ
Οι φασίστες λένε αυτές τις γελοιότητες στη λογική του Γκέμπελς «πες πες κάτι θα μείνει». Τους ενδιαφέρει το κοινό τους να έχει μηδενική κριτική σκέψη, υποτακτικότητα και άφθονο φανατισμό ενάντια στην Αριστερά και τις λαϊκές αντιστάσεις. Αυτό συμφέρει την αστική τάξη που τους στηρίζει, άλλωστε.
Η κρίση έχει γκρεμίσει την αξιοπιστία των παραδοσιακών κομμάτων που διαχειρίζονταν το σύστημα και τις συνειδήσεις του κόσμου.Οι εργαζόμενοι σπάνε τα δεσμά τους, βγαίνουν στους δρόμους, απαιτούν, άρα δυνητικά απειλούν: την κερδοφορία των από πάνω, την ιδεολογική κυριαρχία τους, και ίσως την εξουσία τους. Οι φασίστες λένε αυτές τις γελοιότητες για τους ίδιους λόγους που ο Σαμαράς, η Μουρουζιέρα και η ελληνική αστική τάξη τους αβαντάρουν απέναντι στην Αριστερά και ταυτόχρονα χτίζουν το «Κράτος Έκτακτης Ανάγκης». Για άλλη μια φορά τα αφεντικά και η ακροδεξιά πολυκατοικία προετοιμάζουν το στρατόπεδο της τάξης τους για εμφύλιο ταξικό πόλεμο ενάντια στους φτωχούς και την Αριστερά, και γι αυτό καλλιεργούν το φανατισμό με τα πιο χυδαία ψέματα. Προβλέπουμε το επόμενο «έγκυρο» άρθρο των νεοναζί Αριστεράς: θα ξεσκεπάζει τα ψέματα ότι «από τις 21 ως τις 30 Απρίλη που θα μιλά για το «Μύθο της Γυάρου» επί χούντας από το «κατεστημένο της του 1967, συνελήφθησαν 10.000 αριστεροί , ότι μεταφέρονταν και βασανίζονταν στη Γυάρο, για να υπογράψουν δήλωση μετάνοιας και ότι δεκάδες που αρνήθηκαν δολοφονήθηκαν.» Και θα καταλήγει ότι το αλωμένο από την Αριστερά κράτος τους ταξίδευε στη Γυάρο δωρεάν για λόγους αναψυχής σε τοπικό πανηγύρι , και μάλιστα τους κέρναγε και μαλλί της γριάς.
Εμείς πάλι έχουμε να δώσουμε τη μάχη της αλήθειας και τη μάχη της τάξης μας. Ενάντια στη συγκυβέρνηση ΝΔ-Νεοναζί Χρυσαβγιτών-Τρόικας, στο πλευρό των απεργιών, των καταλήψεων και των διαδηλώσεων για την ανατροπή τους.
Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”
Αναρτήσεις
