Ένα παλαιότερο άρθρο του Jungle-Report για την Μανωλάδα
Ένα εμβόλιμο post, για ένα θέμα το οποίο λόγω της τρέχουσας εσωτερικής επικαιρότητας της Ζούγκλας μας, έμεινε πίσω. Αυτό δεν αναιρεί τη σημασία του, αφού αποτελεί δείγμα του “σύγχρονου πολιτισμού” μας. Του νεοελληνικού πολιτισμού μας, που ελάχιστα απέχει από τη βαρβαρότητα.
Το αν αποτελεί μέρος της βαρβαρότητας που έχει κατακλύσει τον πλανήτη, δεν αποτελεί δικαιολογία για να συμβαίνει ατιμωρητί, στη χώρα που κάποιοι τη θέλουν “χώρα του πολιτισμού” κλείνοντας τα μάτια στη φρίκη που παράγεται κάθε μέρα.
Είναι πολιτικό θέμα και συνειδησιακό ανάθεμα για τη χώρα της φαιδρας πορτοκαλέας, που όσο πάει δικαιώνει και περισσότερο τον τίτλο που εύστοχα της απέδωσαν από τον 19ο κιόλας αιώνα.
Εικόνες απίστευτης βαρβαρότητας και ντροπής, που αναμένεται να εκθέσουν σύντομα τη χώρα μας διεθνώς (αν δεν έχει ήδη γίνει μαζί με την υπόθεση Κιότο), εκτυλίχθηκαν τις περασμένες ημέρες, με την προκλητική ανοχή και τη στάση της Αστυνομίας, στο «κράτος» της Νέας Μανωλάδας Ηλείας. Θύτες, οι πανίσχυροι οικονομικά «φραουλάδες» της περιοχής και θύματα δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές του ΚΚΕ και οι «άθλιοι» εξεγερμένοι αλλοδαποί εργάτες..
«Ηρθαν κάποιοι έξω από την καλύβα μας στις 4 το πρωί, πυροβόλησαν στον αέρα και άρχισαν να χτυπούν με σίδερα την καλύβα, βρίζοντας και απειλώντας για να γυρίσουμε στα χωράφια. Κάποιοι έφαγαν πολύ ξύλο. Αλλοι αναγκάστηκαν να τρέξουν και να κρυφτούν σαν τα αγρίμια στους διπλανούς λόγγους», κατήγγειλε στην «Ε» ένας εκ των εργατών από το Μπανγκλαντές.
Όλα αυτά κάτω από τα προκλητικά αδιάφορα μάτια των αστυνομικών, οι οποίοι όχι μόνο ήταν απλοί παρατηρητές στα γεγονότα, αλλά -σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αλλοδαπών και την καταγγελία του βουλευτή του ΚΚΕ στην Αχαΐα, Νίκου Καραθανασόπουλου- «οι αστυνομικοί συμμετείχαν μαζί με τους επιχειρηματίες της περιοχής στον εκφοβισμό και στην προσπάθεια σπασίματος της απεργίας, ακόμη και με τη βίαιη προσαγωγή των αλλοδαπών εργατών μεταβαίνοντας στα θερμοκήπια, προτρέποντας τους εργάτες να δουλέψουν με τη βία».
(Από την Ελευθεροτυπία της 21ης Απριλίου 2008)
Το τέλειο άλλοθι κάθε δυνάστη είναι η συναίνεση του δυναστευόμενου. Στη Νέα Μανωλάδα της Ηλείας, όπου αναβιώνει η ιστορία του μπαρμπα- Θωμά, οι σύγχρονοι δουλέμποροι ισχυρίζονται ότι δεν κάνουν τίποτα, μα τίποτα απολύτως με το ζόρι. Προσφέρουν, όπως υποστηρίζουν, δουλειά, τροφή, προστασία, μεροκάματο και –ο Θεός να την κάνει– στέγη…
Το εξωφρενικό του πράγματος είναι μάλιστα ότι, στις αποθήκες ψυχών που συντηρούν, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να καταγγείλει το όργιο της εκμετάλλευσης, τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, το βιασμό κάθε έννοιας αξιοπρέπειας…
Ούτως ή άλλως, η απελπιισία σφραγίζει τα στόματα και ο φόβος συντηρεί την υποταγή. Στο «Φράουλες και αίμα» αλά ελληνικά όλοι μιλούν για τις φράουλες, κανείς, μα κανείς για το αίμα…
Μια ολόκληρη κοινωνία σε αφασία, ανέχεται την προσβολή, νομιμοποιεί τα κάτεργα, βολεύεται στη θαλπωρή ενός ανθρωπισμου αλά καρτ, που κλείνει τα μάτια στα δύσκολα και κουκουλώνει την ντροπή.
(Από τον Ελεύθερο Τύπο της 9ης Απριλίου 2008)
Πόσο καθυστερημένη είναι τελικά αυτή η χώρα; Η χώρα της αιώνιας Nirvanaπου κλείνει τα μάτια στην κατάπτωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκειμένου να εξασφαλίζει τα αγαθά εκείνα που για τους μικρόνοες ιθαγενείς κατοίκους της αποτελούν δείκτη ποιότητας ζωής. Οποιαδήποτε ένσταση πάνω στο θέμα κρούει πάνω στην «αποστομωτική» αντερώτηση «και ποιος θα δουλέψει στην παραγωγή στα θερμοκήπια ή όπου αλλού;»
Όλα τα χρόνια οι παραγωγοί της φράουλας, των δενδροκαλλιεργειών (φρούτα), της βιομηχανικής ντομάτας ενοικίαζαν την εργατική δύναμη των περιστασιακά απασχολούμενων φοιτητών, οι οποίοι ήθελαν ένα χαρτζιλίκι για το καλοκαίρι τους. Γινόταν η συγκομιδή και τέλος. Του χρόνου πάλι μαζεύονταν σαν τα αποδημητικά πουλιά για την επόμενη συγκομιδή.
Οι συνθήκες παραμονής των φοιτητών και άλλων περιστασιακά απασχολούμενων στη συγκομιδή δεν ήταν και οι καλύτερες. Σε στάβλους έμεναν, καλοκαιράκι ήταν, μπάνιο με το λάστιχο, φαγητό σε καφενεία (2 αυγά και ρετσίνα) αλλά αυτό διαρκούσε από 15 μέρες έως 1 μήνα. Τα χέρια έτσουζαν από τους χυμούς και τις εκκρίσεις των καρποφόρων και τα πόδια σε μόνιμο πόνο, αλλά μπρος στο καλοκαιρινό χαρτζιλίκι αυτό ήταν μηδαμινό.
Σήμερα, οι ίδιες εκείνες συνθήκες διαβίωσης –κατά πολύ χειρότερες- ισχύουν για ανθρώπους που ότι κάνουν το κάνουν για να ζήσουν. Όχι για ένα χαρτζιλίκι. Ανθρώπους που η ζωή τους φτήνηνε τόσο πολύ που, έφτασε να αξίζει ένα πιάτο φαγητό και μάλιστα προσμετρήσιμο με την κάθε μέρα. Σαν καθημερινό συσσίτιο ζωής. Μιας ζωής άθλιας όπως και το φαγητό που τη συντηρεί.
Η φτήνια αυτή μετέτρεψε τους περιστασιακά απασχολούμενους εργάτεςγηςσε μόνιμους ή ημιμόνιμους σκλάβους. Τα βαμβακοχώραφα του αμερικάνικου νότου, οι φυτείες μπανάνας της νοτίου Αμερικής και της Αφρικής, βρίσκουν το γεωγραφικό τους και ιστορικό τους αντίστοιχο στα φραουλοχώραφα της Ηλείας, στα ντοματοχώραφα της Βοιωτίας, στους οπορώνες της Ημαθίας.
Για ακόμα μία φορά, η ελληνική Αριστερά, έδειξε το δρόμο. Έδειξε πως προτείνει λόγω και έργω, πολιτική.
Η στάση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, ήταν καταλυτική και ανέδειξε το πρόβλημα σε όλο του το μεγαλείο. Ανέδειξε την καταπάτηση των ανθρωπίνων διακιωμάτων στο όνομα της ατομικής μας ευδαιμονίας. Σίγουρα τους αξίζουν συγχαρητήρια.
Το ΚΚΕ κατήγγειλε «την κυβέρνηση, τις εισαγγελικές αρχές και την αστυνομία, που αδιαφορούν για τους ξυλοδαρμούς, το πογκρόμ, ακόμα και τους πυροβολισμούς στον αέρα, τραμπούκων στην υπηρεσία μεγαλοαγροτών κατά των μεταναστών της Μανωλάδας και μελών του ΚΚΕ, που εξέφραζαν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα τους». Καλεί επίσης τους εργαζομένους «να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους εργάτες γης – οικονομικούς μετανάστες», προσθέτοντας ότι ο αγώνας τους είναι κοινός, όπως και ο αντίπαλος είναι κοινός.
Ο ΣΥΝ, εκφράζοντας την αλληλεγγύη του στους μετανάστες, που διεκδικούν αύξηση του ημεροσμισθίου σε 30Α, καθώς ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, υπενθυμίζει την ερώτηση του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου Φ. Κουβέλη και πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΝ, Αλέκη Τσίπρα, στις 16 Απριλίου, όταν ζήτησε από την κυβέρνηση τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων. Δηλαδή την αύξηση του μεροκάματου των μεταναστών, τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, την παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, το «σπάσιμο» του κυκλώματος που τους εκμεταλλεύεται και την ένταξη των παιδιών σε σχολικό περιβάλλον.
Αξίζει να επισκεφθείτε τον τόπο του αιώνιου σκότους, για να δείτε ποιοί μηχανισμοί αναπαράγουν την ντροπή και την απανθρωπιά στη χώρα του χαβαλέ.
Στην Ελλάδα σήμερα κανείς νοήμων δεν αισθάνεται πλέον καλά….
πηγή:jungle-report.blogspot.gr
Αναρτήσεις
