Η απεργία των έξι ημερών του 1942

Λίγες εβδομάδες μετά την εγκατάσταση των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων στην Ελλάδα, σημειώθηκαν και οι πρώτες εργατικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις. Στάσεις εργασίας, μικροαπεργίες, αποχή από τα μαθήματα παρατηρήθηκαν στα πανεπιστήμια, στα σχολεία. Η πρώτη όμως μετά την εγκατάσταση των κατοχικών αρχών στην Ελλάδα μεγάλη απεργία, η μεγαλύτερη ίσως στην Ελλάδα και η πρώτη στη σκλαβωμένη τότε Ευρώπη πραγματοποιήθηκε από τις 22 του Απρίλη του 1942 μέχρι τις 28-4-1942.

Δηλαδή λίγο μετά το τέλος του τρομερού εκείνου χειμώνα του 1941. Η κυβέρνηση Τσολάκογλου, κατ’ εντολή των κατοχικών δυνάμεων, εξέδωσε έξι μέρες πριν την έναρξη της απεργίας, στις 16 Απριλίου με την διαδικασία του κατεπειγόντως “νέο” νόμο, που απειλούσε τους δημοσίους υπαλλήλους με εκτέλεση-όχι απόλυση ή επιστράτευση-αν πραγματοποιήσουν την απεργία: «”Αρθρον μόνον: Εις τον Νόμον 3.453 τής 14 Μαΐου 1928 περί απεργού­ντων δημοσίων υπαλλήλων κλπ., προστίθεται άρθρον 4 έχον ώς έξης: “Οταν η απεργία δημοσίων λειτουργών διενεργείται του κράτους διατε­λούντος υπό εξαιρετικός συνθήκας και περιστάσεις, αποτελεί ίδιώνυμον έγκλημα τιμωρούμενον και διά της ποινής του θανάτου.
Οί απεργούντες εισάγονται δι’άπ’ ευθείας κλήσεως εντός 24 ωρών ενώπιον εκτάκτου πε­νταμελούς στρατοδικείου, καταρτιζομένου δι’ αποφάσεως του Υπουρ­γού τής Εθνικής Αμύνης. Κατά της εκδιδομένης αποφάσεως, ουδέν ένδικον μέσον επιτρέπεται, εκτελείται δέ αύτη, εντός 24 ωρών άπό τής εκδόσεως της».

Οι εργαζόμενοι όμως ΤΟΤΕ δεν έσκυψαν το κεφάλι ούτε φοβήθηκαν τον θάνατο και την εκτέλεση, ήταν εργαζόμενοι και όχι κότες βολεμένες. Η απεργία ξεκίνησε από τους εργαζομένους στους χώρους (τηλεφωνίας, τηλεγραφίας, των ταχυδρομείων, και σαν ντόμινο έσυρε στον απεργιακό αγώνα πολλές δημόσιες υπηρεσίες σε όλη την χώρα. Η απεργία των έξι ημερών είχε τεράστια επιτυχία και υψηλό ποσοστό συμμετοχής. Η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα των δημοσίων υπαλλήλων, τότε, εκτός ότι γέμισε ελπίδες του κινήματος αντίστασης, που αναπτυσσόταν τότε, ανάγκασε την κυβέρνηση και τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής να “διαγράψουν” τον νόμο αυτό-δημοσίως-και να το αντικαταστήσουν με μια διπλή ανακοίνωση-φωτογραφία-που εξέδωσαν στις 28-4-1942 οι δυο διοικητές των δυνάμεων κατοχής, των γερμανικών και ιταλικών. Η τότε κυβέρνηση με την σύμφωνη γνώμη βέβαια των διοικητών των δυνάμεων κατοχής, ικανοποίησε πολλά από τα αιτήματα των δημοσίων υπαλλήλων. Οι εργαζόμενοι όμως στις δημόσιες υπηρεσίες δεν είχαν τότε στόχο την ένταξη στο καθεστώς κατοχής αλλά την απαλλαγή από αυτό. Ο αγώνας τους δεν ήταν μόνο “απεργιακός και εργατικός” αλλά πολιτικός και συνδεδεμένος με τον ευρύτερο πολιτικό αγώνα και το αντάρτικο που άρχισε τον Φεβρουάριο του 1942 να αναπτυσσόταν, τότε, με την δημιουργία ένοπλων ομάδων από τον Άρη στη Ρούμελη.

Πηγη: fb Nasim Alatras

Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό"