Μ’ ένα νεύμα του πέφτανε στη φωτιά…
Δεν είχε «πατήσει» τα είκοσι ένα και «πήρε τον δρόμο των Κλεφτών, των Καπεταναραίων…» – κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ, στην Ομάδα του αν/γού της Σχ. Ευελπίδων Επαμεινώντα Παπαδόπουλου από το Σιδηρόκαστρο (Μεσσηνίας) που έγινε ο 9ος Λόχος του ΙΙΙ Τάγ/τος του 9ου Συν/τος του ΕΛΑΣ.
(Ας αναφέρουμε: από τα Φιλιατρά κατετάγησαν στον ΕΛΑΣ 48, σκοτώθηκαν 9, 25 εκτελέστηκαν από Ιταλούς και Γερμανούς, 7 από τρομοκράτες της Δεξιάς μετά την απελευθέρωση, 29 φυλακίστηκαν).
Τον Λοχαγό τους τον λάτρευαν σαν πατέρα τους (κι ας ήταν συνομήλικός τους), μ’ ένα νεύμα του «πέφτανε στη φωτιά» στις πάμπολλες μάχες στον Μοριά κατά κατακτητών και ταγματασφαλιτών.
Την αποφράδα μέρα, 20 Φεβρουαρίου 1945, στην Καλαμάτα το 9ο Συν/μα παρέδωσε τα όπλα. (Εγώ με τον Επαμεινώντα δεν παραβρεθήκαμε στην πένθιμη τελετή, φύγαμε και κάπου κρύψαμε τα όπλα μας. Γυρίσαμε και ανταμώσαμε με τους αντάρτες που μοιάζαν σαν να γύριζαν από κηδεία αγαπημένου προσώπου).
Κι άρχισαν τα κυνηγητά και του Θεόδωρου, διέφευγε, κρύφτηκε, κάποτε πιάστηκε και φυλακίστηκε στη φ. Κυπαρισσίας, σε άλλες. Αποφυλακίστηκε αρχές δεκαετίας του πενήντα. Ξανακυνηγήθηκε, κρύφτηκε, κάποτε «ηρέμησαν», ο Θ. «βγήκε στο φως», παντρεύτηκε και με τη γυναίκα του Γεωργία πάλεψαν τη ζωή, αγωνιστικά έμπλεοι με τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης «θέλουμε κι εμείς ελεύθερη πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά…».
Καλό δρόμο, Θόδωρε, πάνω κείθε χαιρέτα τον Επαμεινώντα, τους άλλους ΕΛΑΣίτες – εδώ ελάχιστοι απομένουμε…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
(καταχώρηση στην εφημερίδα Αυγή της Αριστεράς 7/4/2013)
Αναρτήσεις
