του Κσαρτζιάν Χάικ
Για πολλά χρόνια ένα τουλάχιστον από τα προβλήματα της αριστεράς, ήταν οι απριόρι βεβαιότητές της που συχνά οδηγούσαν σε τουλάχιστον άστοχα συμπεράσματα. Αυτό που πετύχαμε μεταξύ άλλων με την ελαχιστοποίηση των βεβαιοτήτων που επέβαλλε όχι μόνο η ζοφερή πραγματικότητα αλλά και η αναπόφευκτη ωρίμανση της πολιτικής μας σκέψης, ήταν ο περιορισμός της μαγαλορρημοσύνης και των ΘΑ με την ταυτόχρονη ανάδειξη μιας ποιότητας στις προεκλογικές-προγραμματικές εξαγγελείες. Επίσης συγκρατήθηκε ο άκρατος αντικυβερνητισμός με ταυτόχρονη προβολή του οράματός μας και λιγότερο η διεκτραγώδηση της καμμένης γης, που άφηναν πίσω τους οι κυβερνώντες. Ορθώς δεν προβλήθηκε ένα αμιγώς αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ανάπτυξης. Η κοινωνική ανάλυση ήταν “μέσα” στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες προσπαθώντας να δώσει συγκεκριμένες λύσεις. Άλλωστε η προσχώρηση των ψηφοφόρων στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, παρά την ταξικότητα των επιλογών, είναι φανερό ότι έγινε σε μικρό βαθμό λόγω των αντικαπιταλιστικών αιχμών ή της σοσιαλιστικής ξεκάθαρης προοπτικής του προγράμματός του.
Τόσο στις 6 Μάη όσο και στις στις τελευταίες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ επικροτήθηκε από το εκλογικό σώμα επειδή δεν έκανε προσθετική συσσώρευση αντιφατικών αρνήσεων αλλά έγινε αποδεκτός σαν ένα δυναμικό πολιτικό υποκειμένο που φάνηκε ότι ήταν σε θέση να φέρει σε πέρας την προσπάθεια κατά των καταστροφικών μνημονιακών δεσμεύσεων. Και με ειρωνικό τρόπο το 27% δημιουργήθηκε από το κεντρώο φάσμα και όχι αποκλειστικά από το ΠΑΣΟΚ που εισέπραξε αμήχανα το κόστος του πολιτικού και κοινωνικού αμοραλισμού μιας τριακονταετίας. Ο αμοραλισμός σαν έννοια που είναι βαθειά συντηρητικός δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του ενός ή του άλλου ετέρου του κυβερνητικού συνασπισμού, είναι το σύνολο των ιστορικών δυνάμεων εξουσίας που κυβέρνησαν και ως πολιτικοφιλοσοφικά ρεύματα από το μεσοπόλεμο μέχρι σήμερα. Η ανάλυση-παρουσίαση αυτών των δυνάμεων θα απαιτούσε χρόνο και χώρο που δεν έχουμε. Αξίζει όμως να υπενθυμίσουμε ότι ο νικήτης για να αποσπά τη συνένεση κατέφευγε πάντα στα πιο σκληρά μέσα, ακόμα και πολιτικοιδεολογικά, και έχει καταγραφεί στη συλλογική ιστορική μνήμη ως αδίστακτος, ως απάνθρωπος θύτης.
Δόθηκε επίσης μια πρώτη απάντηση για εσωτερική διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στο αριστερό φάσμα με την ταυτόχρονη έκφραση στο πεδίο της τρέχουσας πολιτικής στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως η παρούσα πολιτική χαρτογράφηση δεν μπορεί να αποδίδεται με την παλαιοκομματική ορολογία, ούτε με την επικρατούσα διαίρεση σε μνημονιακούς και μη. Από εδώ και πέρα μάλλον θα έχουμε να κάνουμε με κόμματα υποταγής και κατεδάφησης όσων γνωρίζαμε από τη μια και από την άλλη με κόμματα που θα υπερασπίζονται τη ζωή και την ελπίδα.
Ότι και να φέρουν οι εξελίξεις, το ιδιαίτερο γνώρισμα της Ελλάδας που ξημερώνει είναι ότι πρόκειται για μια μια χώρα που πορεύεται προς νέες σημαντικές αναμετρήσεις, που πορεύται μέσα από τη ρευστότητα προς νέες κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις. Που θα είναι το πεδίο μιας συνεχούς μάχης και δοκιμής νέων μεθόδων και αντιλήψεων από τις πιο εξευγενισμένα αντιδραστικές ως τις πιο μεταμοντέρνες.
Αυτό που συμβαίνει και όσα θα συμβούν στο άκρο αυτό της Ευρώπης δεν θα καθόλου εσωτερική υπόθεση ένος ασήμαντου κράτους.
Μπορεί για την αριστερά να χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, ωστόσο τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του εκλογικού αποτελέσματος της επιτρέπουν να ηγεμονεύσει, εάν από δω και πέρα πολιτευθεί με σύνεση και έχει σαφείς στόχους και το δυναμικό να τους πραγματώσει. Έδειξε ότι το μπορεί. Αυτά όμως είναι το θέμα ενός άλλου σημειώματος.
O Κσαρτζιάν Χάικ είναι μέλος της ΝΕ ΣΥΝ ΠΕΙΡΑΙΑ
Αναρτήσεις
